Het boek van Amanda Palmer is… laten we zeggen: een beetje moeilijk om in te komen.
Omdat voorop staat ‘Verrijk je leven,’ een belofte die, ook al stond hij niet in de gebiedender wijs, toch redelijk zum kotzen is. Omdat de schrijfster al op de eerste bladzijde in kopletters schrijft: ‘Ik ben SCHAAMTELOOS.’ Omdat ze probeert te provoceren maar niet slaagt (eerste zin: Wie heeft er een tampon voor me?) En omdat het in feite de uitwerking en vergroting van een<a href="http://www.ted.com/talks/amanda_palmer_the_art_of_asking?language=nl" target="_blank" rel="noopener"> TED-praatje</a> betreft.
En toch, en toch, ik las haar graag.
Amanda Palmer is deel van Dresden Dolls, popgroep tevens punkcabaret, en vrouw van cultschrijver Neil Gaiman. Eerder was ze onder meer serveerster, levend standbeeld en stripper. Daar leerde ze waar De kunst van het vragen over gaat: vragen is de bouwsteen van elke relatie, en onder álle vragen ligt de vraag: hou je van me?
Zelf beheerst ze de kunst als geen ander: ze haalde als eerste artiest meer dan een miljoen op met een kickstarterproject en brengt het vragen in praktijk door haar fans te laten beslissen hoeveel ze voor haar muziek willen betalen, door slaapplaatsen te vragen,  eten, hulp voor andere fans en wat niet al meer.
Helaas gaat het pleidooi voor vragen gepaard met tegeltjeswijsheden als: &#8216;Als je van iemand een echte vriend wil maken moet je hem om een gunst vragen.&#8217; 
En: &#8216;Als je genoeg van mensen houdt zullen ze je alles geven.&#8217;
Maar de relatie met haar fans is interessant, want hij maakt de wederkerigheid van het optreden zichtbaar: de artiest doet wat voor het publiek, het publiek doet wat voor de artiest.
Er zijn bedenkingen bij het vragen:
<ol>
<li>Wat moeten we met al die verzoeken om crowfunding en kickstartprojecten van kennissen en vrienden? Wordt niet de vriendschap misbruikt om te bedelen?</li>
<li>Moet je die arme fans steeds weer tot op het bot blijven uitwringen?</li>
</ol>
Hierop zou ik willen zeggen: kom op! Niet klagen, er zijn vervelender zaken in de wereld (hondenpoep) en je kunt altijd, al dan niet op charmante wijze, nee zeggen. Dus: vraag maar raak!
Palmer benadrukt hoe oprecht de relatie is die ze met fans aangaat. Maar hoe oprecht is zo’n betaalde relatie? Een mismaakte vrouw en een rouwende vader betalen elk wel 5000 dollar om haar te ontmoeten. Haar meeleven met hen zal echt zijn, maar wordt de zwakheid van de een hier niet ook instrumenteel gebruikt door de ander?
Dus: hup Palmer met haar vragen. Maar de gedachte dat geld in élke transactie mag binnendringen, zit niet lekker. Net zoals bij de zogenaamde deeleconomie, waarbij elke vriendendienst gekapitaliseerd kan worden.
Palmer is een super-neoliberaal: ze bevrijdt het kapitaal uit het keurlijf van slechts betalen voor concertkaartjes en muziek; eigenlijk zegt ze: álles is transactie.

Sander Pleij

Amanda Palmer zegt: durf te vragen om geld én om liefde

Nie wieder is nu

Meebuigen is zinloos

Verhaal van de Week

Van burgerverzet tot dictators

Social media als geheim wapen 

Klimaat, klimaat, klimaat!

Teun van de Keuken

Wat gebeurt er nu>

Europa na de AfD

Weg met de model-minderheid

Interview Pete Wu

Sport wordt almaar duurder

Hans Against the Machine

Schieten en huilen in Israël

Cultuurtip

Staken is winnen

Debat op Dinsdag