Een klamme omhelzing

door Elma Drayer

Media

Officieel belijden journalisten dat ze niet te koop zijn. In onze tien geboden heet het dat je geen geschenken mag accepteren, je niet mag laten trakteren op etentjes, noch anderszins laten fêteren. De journalist, aldus de Code voor de Journalistiek, ‘neemt geen materiële of immateriële vergoedingen aan die bedoeld zijn berichtgeving te beïnvloeden, te bevorderen of tegen te gaan’.

In de praktijk van alledag springen wij verrassend luchtig met de richtlijnen om. Vooral de persreis – instantie financiert ticket en verblijf, wij zorgen voor een fijn verhaal – mag zich in warme belangstelling verheugen. De reisbijlages zouden akelig leeg blijven als de betreffende redacteuren zich aan de code zouden houden. Derdewereldjournalistiek heeft decennialang gedreven op verslaggevers die zich lieten sponsoren door hulpverleningsorganisaties. En in de mode- en autojournalistiek doet al helemaal niemand preuts. Daar, las ik op een weblog, luidt juist de klacht dat het ‘heden ten dage’...