Zoo van het denken – Peter Verhelst

door Rob Schouten

De gedichten van Peter Verhelst zijn de laatste jaren wat helderder geworden, warmbloediger ook. Bij de voormalige held van de ontheemde, naakte en complexe literatuur bespeurt men tegenwoordig zelfs een soort neomenselijkheid, al blijft het enigszins dubbelzinnig: Dit is alles / wat je dacht / te weten / en dat is waar / het op aankomt. / Er is geen plek / zoals thuis. En dat is thuis.

Ook benoemt de dichter in deze merkwaardige mentale dierentuin vol mantaroggen, sabeltandtijgers en kraanvogels, de grote existentiële vragen ‘omdat we klaarstaan voor de zonsverduistering van ons denken’. Toch blijft hij de lezer vooral verbluffen met wonderlijke, ontregelende beelden, zoals die waarin hij religieuze zaken als annunciatie en kruisafneming met uitgestorven (roof)dieren verbindt. Maar de cyborgs van voorheen zijn getransformeerd in warmbloedige wezens. Met zo nu en dan een minimalistische afdronk: Denk. // Hoe dichter we bij het licht komen, / des te minder sterren we zien. // Hou nu op / met denken.

Prometheus, 115 p., € 19,95