De gedichten van Peter Verhelst zijn de laatste jaren wat helderder geworden, warmbloediger ook. Bij de voormalige held van de ontheemde, naakte en complexe literatuur bespeurt men tegenwoordig zelfs een soort neomenselijkheid, al blijft het enigszins dubbelzinnig: Dit is alles / wat je dacht / te weten / en dat is waar / het op [...]
Het Liegend Konijn noemt zich een tijdschrift. Misleidende term. Wat Jozef Deleu sinds 2003 elk half jaar samenstelt is een fraai uitgevoerd boek, inmiddels gegroeid tot een dikke tweehonderdvijftig pagina’s, vol met het beste van wat de poëzie in ons taalgebied te bieden heeft. Zoals altijd brengt Deleu ons een mix van gevestigde namen en [...]
Claes’ formidabele Franse canon Paul Claes heeft zijn rondleiding door de tuin van de Franse poëzie afgerond. Hij presenteert van ruim tachtig auteurs honderd gedichten waarvan gezegd kan worden: die zijn canoniek. Franse auteurs, maar ook een aantal niet-Fransen die in het Frans dichtten, waaronder drie landgenoten van Claes: Verhaeren, Rodenbach en Maeterlinck. Terecht, ze [...]
Sinds 2008 publiceert het Vlaams Fonds voor De Letteren (in samenwerking met uitgevers PoëzieCentrum en De Bezige Bij) iedere gedichtendag het Gedichtendagessay. Ieder jaar krijgt een gerenommeerd Vlaams dichter de opdracht ‘een persoonlijk pleidooi voor de poëzie’ te schrijven. Jan Lauwereyns is, na Paul Bogaert, Luuk Gruwez en Charles Ducal, de vierde die deze eer [...]
In een prachtig boek over Emily Dickinson staan haar gedichten centraal. De kracht van poëzie is dat ‘One and One – are One’, zoals Emily Dickinson uitdagend dichtte. ‘Twee – dat is geweest – goed genoeg voor scholen,’ klinkt het spottende vervolg in de vertaling van Peter Verstegen. Elders, ernstiger, schreef ze: ”t Zou nooit [...]
Zoals in Joke van Leeuwens werk voor jongeren onmiskenbaar volwassen sporen vallen aan te wijzen, zo heeft haar werk voor volwassenen soms jeugdige trekjes, bijvoorbeeld als ze het over ‘een men’ heeft, de gemiddelde mens: ‘alles is doordeweeks, lauw in de schedel’. Over algemene mensen gaat het hier wel vaker: ‘die ene die aankomt dan [...]
De taal van Wim Brands de dichter is als die van Wim Brands de interviewer: helder, belangstellend, menselijk. Verhaaltjes in een notendop met vaak een subtiele pointe, zoals dit ultra-kortje: ‘Weg rennen/ kinderen/ altijd// wind mee.’ Onder de oppervlakte schuilt soms iets wrangs, zoals bij de moeder die thee zet ‘ook voor de bezoekers/ die [...]
In de jaren zeventig van de vorige eeuw schreven veel dichters kale verzen over ruimte en tijd. De Maximalen riepen die tendens een halt toe. Wie nu over tijd en ruimte schrijft, doet het aftastend, kwetsbaar en gevoelig. Lieke Marsman, debutante, is er zo een. Ze tracht te formuleren wat haar beweegt en overkomt, maar [...]
In de Amerikaanse poëzie is Robert Hass een grootheid. Zelf kende ik hem tot nu toe vooral als de boezemvriend van de Poolse dichter Cesław Miłosz (1911 – 2004) en degene die de nobelprijswinnaar – en mogelijk de beste dichter van de moderne tijd – hielp bij het schrijven van de Engelse versies van zijn [...]
De poëzie van Bernlef doet altijd een beetje terloops aan. Geen grootse gedachten maar realistische overwegingen, ook in Kanttekeningen. ‘Het leven’: ‘Net zoiets als vragen aan een vis / hoe of het water is.’ Gewone taal ook, nu al vijftig jaar. Tegelijkertijd opteert hij in ‘De poëzie’ toch voor tien vogels in de lucht, niet [...]