Zero history – William Gibson

door Alper Çuğun

Het verhaal in Zero History gaat met een korte onderbreking verder waar het vorige boek (Spook Country) ophield. Hollis Henry moet de ontwerper van een geheim kledingmerk achterhalen en om leren gaan met haar weerzin tegen de macht van haar opdrachtgever, Hubertus Bigend. Dat geheim en alle anderen zijn voor Bigend onweerstaanbaar zoals hij eerder al uitlegde: “Secrets are the very root of cool.�

Wat volgt is een trip langs Otaku-mode, Twitter, een Ekranoplan met een Hermès interieur, de Burj Khalifa, cartel-grade auto’s, International Klein Blue, quadcopters, mall ninjas, wapenhandelaren en dubbel-agenten. Dit is allemaal decor dat onze hoofdpersonen niet raakt maar ze laat reflecteren op de samenleving: “She remembered him telling her how terrorism was almost exclusively about branding, but only slightly less so about the psychology of lotteries […]�

Gibson zegt continu: ‘Kijk eens wat er allemaal al kan!’. Hij beschrijft een wereld die al bestaat maar nog niet overal evenredig aanwezig is. Hollis kan in die wereld haar draai niet vinden met haar gevoeligheden en ouderwetse noties van fatsoen. Daar is ze eigenlijk de enige in want alle andere karakters varen er verbluffend wel bij.

Echte science-fiction is dit niet meer. Voorspellingen zijn tegenwoordig alleen nog voorbehouden aan gekken en goeroes. Zero History is een netwerkroman. Gibson gaat met zijn digitale sleepnetten het internet door op zoek naar het rare, het uiterste, het speciale en weeft daar een boek van. Dat is science-fiction anno nu, luisteren aan de grond naar het getrommel van de onvermijdelijke toekomst.