Jan Marijnissen blies gisteren leven in het vragenuurtje. Vanuit zijn Kamerbankje maakte hij Bert Koenders tot drie keer toe uit voor ‘flapdrol’.

Volgens de voormalige Grote Leider van de SP had de minister van Ontwikkelingssamenwerking te hautain geantwoord op een vraag van SP-Kamerlid Edwoud Irrgang.

Vorige week schreef ik in VN een profiel over Agnes Kant. In het verhaal stelde ik uiteraard de vraag: kan Kant haar voorganger Marijnissen doen vergeten? Zal ze ooit kunnen tippen aan het overwicht, de humor en dossierkennis van de Tovenaar uit Oss? Van alle SP-politici en -sympathisanten kreeg ik ongeveer hetzelfde antwoord: toen Marijnissen in 1994 in de Kamer kwam, was ie ook nog niet zo goed. Hij is in de loop der jaren gegroeid. ‘Zoiets als “effe dimme”,’ zei de voormalige SP-campagnestrateeg Niko Koffeman tegen me, ‘zou je Jan nu niet zo snel meer horen roepen. Hij heeft de statuur gekregen van een elder statesman.’

Dat zit dus even anders. Die elder statesman blijkt niet vies van een potje schelden. Waarom? Het enige plausibele antwoord lijkt mij: Marijnissen heeft nog altijd moeite met zijn rol op de achtergrond. Het is nu bijna een jaar geleden dat hij het SP-leiderschap overdroeg aan Agnes Kant. Bij zijn afscheid kondigde hij aan zijn opvolger niet voor de voeten te zullen lopen.

Daar is niet zo veel van terecht gekomen. Met Kerst gaf hij uitvoerige interviews aan NRC Handelsblad en de Volkskrant. In maart dit jaar publiceerde hij een uitgebreid essay over de malaise in de journalistiek. Vorige maand pleitte hij voor een ‘kernkabinet’ van wijze mannen. En uit mijn VN-profiel bleek dat hij de touwtjes in de fractie nog altijd stevig in handen heeft.

Agnes Kant verdedigde Marijnissens uitbarsting. Uiteraard. ‘Koenders is ook een flapdrol,’ zei ze. En: ‘Koenders is een klein kind.’ Toch moet ze er niet blij mee zijn geweest. Zou ze Marijnissen op haar fractiekamer de les hebben gelezen? Ik hoop van wel. Voor haar.

Thijs Niemantsverdriet