08-11-2008
Door Jeroen Vullings

Hoe maak je de perfecte opvolger van Sex and the City? Is er een nieuwe New Yorkse best friends-combinatie denkbaar met zoveel onderlinge chemie, zelfspot, fraaie outfits, kortom brain & looks als in SATC, dat de kijker niet naar deze vernieuwende cultserie terugverlangt? De Amerikaanse zenders ABC en NBC probeerden het, met producenten als Darren Star (eerdere successen: Melrose Place en SATC) en Candace Bushnell: de all-Ame­ri­can tut die het humorloze boek Sex and the City schreef, niet te verwarren met de door briljante scenaristen bedachte en geschreven televisieserie. En kijk: wat Star aanraakt wordt goud, wat Bushnell domineert beroerd.

We hebben het over Cashmere Mafia (ABC) versus Lipstick Jungle (NBC), waarbij de eerste serie na een seizoen helaas moest sneven terwijl de tweede ongestraft dooremmert. Er is iets mis met televisiekijkend Amerika. Anders had de betere serie gezegevierd en waren we verlost van de drie aangeschoten-wild-gezichten uit Lip­stick Jun­gle die thans de maandagavond bij RTL5 vergallen. Ongelooflijk, wat acteren ze slecht. Film­bons Wendy wordt gespeeld door een almaar kreunende Brooke Shields die gebukt gaat onder haar topbaan en het ego van haar gei­ten­wol­len­sok­ki­ge echtgenoot. Bij modebladbazin Ni­co (Kim Raven uit 24) wijzen de verbeten mondhoeken immer naar de Zuid­pool: omdat haar intellectuele man ‘het’ niet meer wil of door haar vreemdgaan met een gladjanus?

Trailer van Lipstick Jungle

Veel maakt het niet uit in deze serie die nergens toe leidt: elke aflevering is dezelfde, waarbij Nico’s relatie knipperlicht, Wen­dy’s man moppert en, oeps, de wassenpop Vic­to­ry (Lind­say Price, uit The Bold and the Beau­ti­ful) in de limousine belandt van een aan zijn mobieltje verkleefde Donald Trump-kloon. Hoewel de titel suggereert dat de tough­ world daarbuiten (Man­hat­tan) er een is van zakenvrouwen (want lippenstift), biedt het verhaal niks op carrièregebied en dansen de zogenaamde powervrouwen naar het pijpen van hun saaie kerels. Braakscène: de terugkerende groepsomhelzing plus glasheffen op de vriendschap. Bloedserieus, ook dat nog.

Vrouwen zijn niet anders
Het goede van SATC was dat die serie openlijk draaide om het vinden van een deugdelijke man in Manhattan – onmogelijk, volgens kenners. Maar die zoektocht fungeerde als kapstok voor een eersteklas komedie, een zedenschets, een kroniek van tien jaar Amerikaanse Zeit­geist, vrouwen- en modegeschiedenis. Zo complex is Cash­mere Mafia niet, maar de makers schiepen wel unieke personages. Hun vier extravagante vrouwen zijn dan ook persoonlijkheden en vriendinnen, sinds Business School. Ze winnen en verliezen in het leven zoals in hun topfuncties. Management en verantwoordelijkheid is hun referentiekader en dat levert een verfrissende levensvisie op.

Privéproblemen lossen ze zelfstandig en creatief op, rivales pakken ze zakelijk aan en ze helpen elkaar op werkgebied. Daar praten ze over als ze op hun hooggehakte Lou­bou­tins door Midtown stappen. Dat alles maakt ze niet minder vrouwelijk, minder romantisch of minder sterk: ze zijn geen kille controlfreaks, maar door hun topposities nu eenmaal gewend om anders te handelen dan de gemiddelde (deeltijd)werkende ouder. Na­me­lijk: door leiding te nemen. De titel spreekt boekdelen: het zachte, sensuele kasjmier (met een knipoog naar de pashmina van SATC’s Carrie Bradshaw) en maffia (met een knipoog naar hun macht, alsof ze de intelligentere, stijlvollere nichtjes zijn van To­ny So­pra­no). Niet dat ze moorden, maar altijd klaren ze de klus.

Trailer van Cashmere Mafia

Hier zijn ze dan: concernuitgever Mia (Char­lie’s Angel Lucy Liu) die haar verloofde verliest door met hem te wedijveren voor dezelfde baan, neemt het gefilosofeer over man/vrouw-managementstijl voor haar rekening. Via hotel­keten-CEO Juliet (Miranda Otto, doorgebroken met Lord of the Rings) bereikt ons de boodschap dat achter een succesvolle vrouw soms een slecht huwelijk staat dat tot bezinning leidt en alsnog energie kan genereren. Dan is er business executive en getrouwde moeder Zoe (Frances O’Connor, Madame Bovary uit de gelijknamige film) die pijnlijk ervaart dat in sommige mannenbolwerken forse borsten grotere carrièrekansen opleveren dan fors talent. Onderwijl maakt ze ook nog een rivale onschadelijk, anders dan Juliet die van de minnares van haar man verliest.

Pikant detail: de rivales zijn een poppige thuismoeder en een welgestelde erfgename. Meer dan seks hebben ze niet te bieden, luidt de venijnige suggestie. Ten slotte: zangeres Bonnie Somerville die hier de rockchick-achtige marketingdirectrice Caitlin speelt. Ze krijgt voor het eerst een lesbische relatie, met een klant nota bene, maar wordt uiteindelijk bruut gedumpt. Portee: vrouwen zijn daarin niet anders dan mannen. Merkbaar de signatuur van de homoseksuele Darren Star. Mooi aan Cashmere Mafia is dat alles wat naar cliché neigt, gered wordt door humor of door een plottechnisch perfecte verwikkeling. Niet onbelangrijk: de inventieve couture-
outfits die het noodzakelijke larger than life-gevoel aan zo’n glamourserie toevoegen: je creëert rolmodellen of niet.

Lipstick Jungle en Cashmere Mafia zijn te bestellen op Amazon.co.uk