25-08-2008

Het is even stil geweest op mijn blog, omdat ik in de chaos van de conventie gewoonweg te weinig tijd kan vinden om even rustig achter mijn laptop te gaan zitten. Maar het is nu bijna middernacht, dus het kan wel even. Laat ik maar met de deur in huis vallen: wat een ongelooflijk spektakel is die Democratic National Convention. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Het lijkt wel of er een meerdaags festival a la Lowlands of Pinkpop midden in de stad plaats vindt, maar dan met talloze politieke hotshots en ontelbare journalisten. In de hoofdstraat van Denver, 16th street, zag je de afgelopen dagen elke 100 meter wel een cameraploeg staan die een argeloze voorbijganger of conventie bezoeker het hemd van het lijf vroeg. 15.000 journalisten, 4.400 delegatieleden en nog
tienduizenden andere genodigden bevolken deze week Denver.

Overal op straat worden Obama buttons, stickers, paraplu's, handtasjes, theedoeken, poppetjes, munten en zelfs fietsbellen verkocht. Ook zo goed als elke winkel in de stad heeft de etalage vol met Obama en DNC spullen. Je kunt geen stap zetten zonder een journalist of delegatielid te zien.
Overal is muziek, er zijn demonstraties en talloze evenementen.

Mijn week kan in ieder geval al niet meer stuk. Nadat ik gisteren al de stad had verkend, begon de conventie vandaag pas echt. Vanmorgen liep ik richting Pepsi Center, waar de conventie wordt gehouden, om bij de ingang ineens in een onverwachte opstopping te komen, omdat iemand voor me geen credentials had en dus de boel blokkeerde. Hij draaide zich om en tot mijn grote verrassing zag ik dat het Robert Kennedy Jr was, de zoon van mijn politieke held. Het kostte me denk ik welgeteld 0,01 seconde (nog steeds trager dan het verschil waarmee Phelps zijn 7e gouden medaille won) om een van mijn extra credentials tevoorschijn te toveren en aan Bobby te melden dat ik hem wel kon helpen. Binnen no time waren we door de security check heen, waarna ik samen met hem richting het center liep. Ik vroeg hem of hij nog op de conventie zou spreken, maar het antwoord daarop was
ontkennend: 'I already spoke at the last two conventions, Caroline will speak tonight.' Dus schakelde ik maar een tandje door en informeerde of Ted de conventie met een speech zou verrassen. 'That's a secret', reageerde Kennedy. 'So that's a yes then, otherwise it would not be a secret', lachte ik. Hij keek me lachend aan, en zei niets. Toen wist ik het dus zeker.

We spraken ook nog even over Hillary Clinton, die hij oorspronkelijk had gesteund. Ik vertelde dat het mij in de voorverkiezingen om het even was wie er zou winnen, Hillary of Obama, zolang er maar een Democraat in het Witte Huis kwam. 'Those were my thoughts as well', zei Bobby, waarna we na een foto afscheid namen omdat we op weg waren naar twee verschillende evenementen. Ik liep richting Pepsi Center, waar ik vervolgens de crew van The Daily Show tegen het lijf liep. Ze hadden wel zin in een geintje, dus stond ik ineens ook met hen op de foto.

Maar de dag werd nog beter. De grote speeches stonden voor de deur, waarvan de eerste belangrijke die van Jesse Jackson Jr was. Hij beschreef hoe er de afgelopen 40 jaar door zwarte Amerikanen vooruitgang was geboekt, en hoe Obama nu de 'dream' van Martin Luther King kon vervullen. Zijn speech was gepassioneerd en zette de toon voor de rest van de avond. Caroline Kennedy (dochter van JFK), kondigde het tribute aan Ted Kennedy aan, die enige maanden geleden uit de running geraakte toen er een kwaadaardige hersentumor bij hem werd gesignaleerd. Na een succesvolle operatie probeert hij nu te herstellen, maar hij weet dat dat een kansloze zaak is. Overlevenden van het type aandoening en operatie die hij heeft, leven doorgaans nog drie tot vijftien maanden na de operatie. De vraag was dan ook of Kennedy deze week naar Denver zou komen, en of hij dan wellicht ook zou spreken. Het leek er op dat hij te zwak zou zijn, maar zodra dat bericht rond ging zingen, was er nog maar een ding dat de Democratische Leeuw wilde doen.

En dus kwam hij na het filmpje het podium op. Het publiek ging uit zijn dak, gaf hem een staande ovatie die minuten aanhield en riep -zoals dat al zo vaak in de geschiedenis gedaan is- als een koor: Ken-ne-dy, Ken-ne-dy. 'Nothing is going to keep me away from this special gathering tonight', zei hij. Eerder op de dag had hij al een persbericht de deur uit laten sturen, waarin hij liet weten per se te willen preken, omdat hij aanvoelde dat het zijn laatste conventie zou zijn. Toch beloofde hij in zijn speech het publiek dat hij in januari weer op de Senaatvloer te vinden zou zijn, waarop er weer luid gejuich klonk. De zaal was duidelijk sentimenteel. De laatste van de vier broers Joe, Jack en Bobby lijkt nu ook het podium te moeten verlaten. Op latere leeftijd dan zijn broers, maar toch. Hij refereerde er zelf ook aan, en merkte op dat de erfenis bij Obama in goede handen was.

Pas toen hij het podium af liep, was duidelijk te zien hoe ziek hij was. De achterkant van zijn hoofd is bijna volledig kaal. Zijn haar is na de operatie -nu al bijna drie maanden geleden- niet meer terug gegroeid.

Michelle Obama's speech was voor mij daarna slechts een toegift. Ze vertelde over hoe ze Barack had leren kennen, en dat hij pas na veel aandringen een kans van haar kreeg. Obama zelf kwam na afloop van de speech, die over waarden en persoonlijke zaken ging, live vanuit Kansas in beeld. 'Now you know why I asked her out so many times even though she said no. You want a persistent president.'

En zo kwam de eerste dag van het spektakel tot een einde. Morgen is het de 88e verjaardag van het vrouwenstemrecht in de Verenigde Staten. Hillary is dan keynote speaker.