12-12-2005
Door Marian Husken

Wesam al D. heeft zich netjes aangekleed, hij draagt een zwart pak. De Amersfoortse kapper (geboren in Falloedja, Irak) is duidelijk zenuwachtig. Dat blijkt niet zonder reden. De slechte voorgevoelens van zijn ‘nichtje’ uit Irak over de uitspraak van de uitleveringsrechters komen vandaag uit.

Wesam al D. staat namelijk vanaf nu al met één voet op de trap van het vliegtuig dat hem naar de Verenigde Staten zal brengen. Daar moet hij zich verantwoorden voor een Amerikaanse rechter die hem wil vervolgen. Hij zou zich schuldig hebben gemaakt aan pogingen om aanslagen te plegen op Amerikaanse soldaten in Irak.

Al heeft Wesam tijdens de zitting op 28 november om het hardst geroepen dat de Amerikaanse verdenkingen niet kloppen, daar gaat de rechtbank in Rotterdam aan voorbij. Hier in het zaaltje op de tweede verdieping van het Rotterdamse paleis van justitie stellen de rechters alleen vast of er geen juridische beletsels zijn om deze Nederlandse onderdaan aan Amerika uit te leveren.
Resoluut worden de (toch zeer interessante) verweren van Wesams advocaat Victor Koppe verworpen. Voor de feiten waarvan Al D. wordt verdacht - en die ook in Nederland strafbaar zijn - is namelijk diepgaand onderzoek nodig, oordelen de rechters. En het is volgens hen helemaal niet tegen de regels dat de Nederlandse officier die net met dat onderzoek was begonnen, het uitbesteedt aan haar Amerikaanse collega’s die menen voorrang te hebben om Wesam te mogen berechten. Er staat nergens in de wet dat dit niet mag.

Wesam is duidelijk aangedaan door de beslissing van de rechtbank. Tegen deze uitspraak over de juridische kant van de uitlevering kan hij alleen nog bij de Hoge Raad beroep aantekenen. Dat moet gebeuren binnen veertien dagen na nu. Maar het is de vraag of daar nog veel heil van is te verwachten. De minister van Justitie neemt uiteindelijk zelf het besluit of de Nederlander van Irakese afkomst naar de VS moet worden gestuurd om aldaar te worden berecht. Wel kan Wesams advocaat dat besluit van Donner bijvoorbeeld om humanitaire redenen nog aanvechten via een kort geding.