18-05-2009
Door Harm Ede Botje

De leider en oprichter van de Tamil Tijgers Velupillai Prabhakaran is vandaag omgekomen op het slagveld. Met een gepantserde auto gevolgd door een bus vol gewapende strijders reed hij af op de voorste linies van het Sri-Lankaanse leger. Na een twee uur durend vuurgevecht raakte een granaat afgevuurd door het Sri-Lankaanse leger de auto, waarbij alle inzittenden omkwamen. Ook Prabhakaran's zoon Charles Anthony's, de leider van de geheime dienst van de Tijger Kapil Amman en andere kopstukken zijn dood.

Tot vandaag hielden de Tijgers stand in een enclave van een paar honderd vierkante meter. Ze hielden tot het laatst stand. De zone ligt bezaaid met lijken. Legerleider Luitenant Generaal Sareth Fonsekain verklaarde tijdens een speciale televisie-uitzending dat 'het hele land is bevrijd van terroristen'. Naar verwachting zal president Mahinda Rajapakse later vandaag met een officiële verklaringen komen over Prabhakaran's dood.



Velupillai Prabhakaran, leider van de Tamil Tijgers

De Tijgers legden gisteren al de wapens neer, maar het leger vecht door. Alle burgers die als menselijk schild dienden hebben de gevechtszone verlaten, aldus het Sri-Lankaanse ministerie van defensie. Dit kan niet worden bevestigd door onafhankelijke bronnen omdat media noch hulpverleners worden toegelaten tot het slagveld.

Het is een afschuwelijk drama dat zich de afgelopen weken een kleine strook land in het noordoosten van Sri Lanka heeft voltrokken. De afgelopen weken zaten er duizenden burgers ingeklemd tussen de strijdende partijen.

De internationale gemeenschap oefent grote druk uit op Colombo de strijd te staken, maar president Mahinde Rajapakse ruikt de overwinning. Hij wil - als een soort moderne Churchill - de Tijgers op de knieën krijgen. En dat is niet helemaal onbegrijpelijk. De Tijgers hebben de afgelopen dertig jaar keer op keer bewezen dat ze niet uit waren op vrede, maar op oorlog. Ze bleven halstarrig vasthouden aan hun droom: een eigen Tamil Staat, waar zíj de baas zijn. Ze zijn de uitvinders van de zelfmoord-terrorist, bliezen presidenten, ministers en generaals op, kindsoldaten gerecruteerd en jarenlang de eigen Tamil-bevolking geterroriseerd en.

Je zou hopen dat de Sri-Lankaanse regering bestaat uit good guys. Maar dat is jammer genoeg niet zo. In de jacht op de Tijgers deinsde het leger er niet voor terug ook onschuldige burgers te beschieten. Verder ging de regering een verbond aan met een voormalige Tijger-commandant in het oosten van het land die gewoon doorging met moorden en ontvoeren onder het toeziend oog van militairen en politie. En de internationale gemeenschap? Die beklaagde zich bij de regering, riep op tot vredesoverleg, maar echt ingrijpen? Ho maar. Voor een vergeten oorlog op een eiland vol kokosnoten en theeplantages is het niet makkelijk een internationale troepenmacht op de been te krijgen. Sri Lanka is geen Irak.

De regering in Colombo suggereert alsof alle problemen zijn opgelost als de Tijgers eenmaal zijn verslagen. Maar zo simpel is het niet. De Tijgers hebben in de diaspora een enorme aanhang, ook in Nederland. En in Sri Lanka zullen de Tijgers vast ondergronds gaan en verder vechten. De regering zegt de Tamils als gelijkwaardige burgers te beschouwen, maar in werkelijkheid worden grote stukken land dat toebehoort aan Tamils gekoloniseerd.

Wie wil weten hoe complex het Sri-Lankaanse conflict werkelijk in elkaar zit, bezoek de website van de University Teacher for Human Rights (Jaffna). Een van de oprichters van de groep, Dr. Rajani Thiranagama, werd in 1988 vermoord door de Tijgers. De huidige leiders zijn Rajan Hoole en Kopalasingham Sritharan, die al jarenlang ondergronds leven en af en toe van zich laten horen via hun website.