Dat was schrikken! Rond de jaarwisseling was het CDA de vierde partij van Nederland. In een peiling van TNS Nipo stonden de christendemocraten ineens op 21 zetels - een dieptepunt in de geschiedenis van de partij.

Volgens TNS Nipo verliest het CDA onder meer kiezers vanwege de ‘zwalkende koers’. Wat zeker mee zal spelen, is het standpunt van de partij over integratie. Of liever gezegd: het ontbreken daarvan. Terwijl de middenpartijen VVD en PvdA (en vooral de laatste) verscheurd worden door discussies over de multiculturele samenleving, houden de christendemocraten zich al jarenlang angstvallig stil. Iedere keer als het woord ‘integratie’ valt, blijft de partijtop stug verwijzen naar een rapport uit 2001.

Gelukkig is er nog het CDJA. De jeugdafdeling van de christendemocraten is doorgaans net zo braaf en volgzaam als haar moederpartij. Maar op het gebied van integratie laten de CDA-jongeren al enige tijd een dissident geluid horen. Ze willen discussie, standpunten, duidelijkheid. Zo ook in het kerstnummer van hun ledenblad, dat geheel en al gewijd is aan het door de moederpartij taboe verklaarde onderwerp.

Een greep uit de artikelen: een beschouwing over inburgering, een verhaal onder de kop ‘Is het echt zo kwaad kaas eten met moslims, of liggen de problemen elders?’, een ‘succesverhaal’ over een Turkse fietsenmaker. En zelfs een stuk met als titel ‘Het ongemak van de christendemocratie.’

Toegegeven, het is allemaal wat braafjes. De jonge christendemocraten gebruiken al bijna net zulke wollige taal als hun grote voorbeelden in Den Haag. CDJA-voorzitter Jeroen van Velzen zou linea recta de CDA-Kamerfractie in kunnen met zinnen als ‘Het onderkennen van gezamenlijke waarden is essentieel voor een uitweg uit onze identiteitscrisis.’

Maar er wordt tenminste gediscussieerd. Openlijk. Daar kunnen de grote CDA’ers nog wat van leren.