Onherroepelijk komt het moment dat de columniste gehoorzaam achter de early adopters aan sukkelt.

Goh, zei de vrouw die enkele maanden geleden onze woonkamer binnen stapte. 'Jullie hebben nog veel print, hè.' Schaapachtig keek ik haar aan. Veel print? Ze gebaarde naar de boekenkasten, naar de stapels kranten en tijdschriften. 'Is bij ons de deur uit gegaan.' De deur uit gegaan? Ja, zei ze. 'Wij hebben allemaal een eigen device.'

Ik keek vermoedelijk nog schaapachtiger. Een eigen device? 'Daar gaat het in de toekomst naartoe, hoor.'

Boeken, verklaarde mijn bezoekster, kocht zij eigenlijk nooit meer. Gewoon via internet een e-book aanschaffen en downloaden vond ze veel efficiënter. Na de komst van de iPad had haar gezin alle papieren kranten en tijdschriften opgezegd. Die lazen ze uitsluitend nog vanaf het scherm. Een pen, zag ik even later, gebruikte de vrouw evenmin. De aantekeningen die ze tijdens het gesprek maakte, tikte ze rechtstreeks in. 'Vind ik handiger.'

Wat een aanstellerij, dacht ik nog. Kan me niet voorstellen dat ook ik ooit een eigen device zou begeren. De term alleen al! Bovendien stond me bij dat die iPad heus niet de aanwinst was waarvoor Apple-baas Steve Jobs hem wilde laten doorgaan. Repten bloggers bij de introductie niet van iFlop? En wat voegde zo'n apparaat eigenlijk toe aan alle elektronica die we inmiddels in huis hadden?

Maar ja. Je neusje ophalen voor nieuwe technologieën, ik had het kunnen weten, is zelden verstandig. Kent zo'n innovatie werkelijk voordelen, dan komt onherroepelijk het moment dat ik zwicht en gehoorzaam achter de early adapters aan sukkel. Zo is het lang geleden gegaan met de dvd, met de mobiele telefoon, met de laptop: achteraf begrijp je niet wat je er eigenlijk principieel op tegen had. Zo ging het ook nu weer. Een excuus voor mijn wel erg vlotte bekering had ik al bedacht. Misschien was het deze zomer voor onderweg toch wel handig?

Vandaar dat ik mezelf op een maandagochtend in mei terugvond in zo'n verblindend witte winkel vol jongemannen in zwarte T-shirts. Het meevallertje dat me in de schoot was geworpen, moest en zou ik aan het allernieuwste model spenderen. Ik bleek niet de enige. Twee tot drie weken levertijd, kreeg ik te horen. Thuis zag ik op het web dat al menige complottheorie de ronde deed. De fabrikant heeft er heus wel genoeg in voorraad, maar zou opzettelijk de levering vertragen teneinde het apparaat nog begerenswaardiger te maken. En wij, brave consumenten, zijn meer dan bereid geduldig te wachten.

Intussen gaat de opmars onverminderd voort. Eén op de vijf volwassen Nederlanders, bleek uit deze maand gepubliceerd onderzoek, heeft in juni 2011 een iPad of concurrerende tablet in bezit, of is voornemens er 'op korte termijn' een te kopen. Zeventig procent van de huidige eigenaren heeft een of meerdere 'media-apps' op zijn scherm staan - de gratis varianten welteverstaan. De helft van hen leest nimmer een gedrukte versie van het betreffende dagblad of tijdschrift. Of ze dat vóór de aanschaf wel deden, valt uit dit bericht helaas niet op te maken.

Vorige week kon ik mijn bestelling ophalen. Het speeltje paste inderdaad in de handtas, was inderdaad flinterdun, vederlicht en van alle gemakken voorzien. De ridicule neiging om in voorkomende gevallen even te googelen naar weetjes en feitjes steeg tot nieuwe hoogten. Na een paar dagen kende zelfs de wondere wereld van de apps nauwelijks geheimen meer, en schafte ik met een paar tikken opgewekt de ene na de andere aan.

Maar een volwaardige vervanger van het papieren tijdschrift of het klassieke boek? Welnee. Zei zij nog.