Zoals vaker zeggen de Engelsen het net iets leuker dan wij: dus niet 'de komkommertijd' is aangebroken, maar 'the silly season'. Op de een of andere magische manier hoort het wereldnieuws dan pas op de plaats te maken omdat journalisten en tv-sterren in buitenlandse villa's verblijven waar ze 'bewust' van internet hebben afgezien. Dat nieuws over de euro, over Noorwegen en de eindstrijd in Libië houdt zich daar in het geheel niet aan, en de komkommer is dan ook vooral bedoeld als balk in eigen ogen. Maar 'the silly season', dat geeft de sfeer beter weer: er kunnen in die vakantieperiode, die nu bijna ten einde loopt, juist de gekste dingen gebeuren, want de hens zijn van dek, en de wereld draait toch door, alleen is het aantal verkenners wat minder.

Op het hoogtepunt van 'the silly season', toen praktisch iedereen verdwenen was, antwoordapparaten antwoordden en het automatische replies regende, ben ik stiekem vijftig geworden. Het officiële getal van de middelbare leeftijd. Silly. Een halve eeuw mensenleven zit erop, het begin is altijd moeilijk en daarna zal het snel bergafwaarts gaan…

Toch onderging ik deze verjaring welgemoed, en dat ligt waarschijnlijk weer aan het feit dat ik gedeeltelijk oud geboren ben. Er zijn bijvoorbeeld mensen die er een genoegen in scheppen ouder geschat te worden dan ze werkelijk zijn: 'Wat? Denk je echt dat ik pas vijftien ben? Ik ben al zeventien.' Überhaupt is het oppassen met mensen die je vragen te raden naar hun leeftijd. Vroeger deed alleen een bepaald soort kokette meisjes en vrouwen het. Tegenwoordig ook mannen, en die zijn bloedserieus. Ik stelde er lang een eer in ouder te worden geschat. Als kind en puber lukte me dat probleemloos: ik kon zwaarmoedig zijn en tobberig, die hele uitgelaten kant van jong-zijn vond ik een opgave van heb ik jou daar, en toen ik daar zo na mijn dertigste de brui aan mocht geven, was dat geen verlies.

Maar daarnaast, en waarschijnlijk omdat ik als puber te braaf was geweest, ontwikkelde zich naast de degelijke dagkant een wilde nachtkant, die veel passender was geweest voor een twintiger dan een veertiger. Ik werd dus onmiskenbaar ouder, zeer tot mijn genoegen trouwens, maar tegelijkertijd ook jonger en minder verantwoord, als het nachtleven begon. Mijn leeftijd is een schizo-leeftijd.

Het probleem aan jong-zijn is dat het pas leuk is als je ouder wordt en het niet meer van je wordt verwacht. Ineens uit de bezadigde band springen.

Tegelijkertijd merk ik dat de angsten toenemen - angsten voor van alles en nog wat, die vroeger ook wel loerden, maar zich nu openlijk melden. Een groot voorbeeld: Libië, en de burgeroorlog die daar nu hopelijk ten einde loopt. Ik volg dat vanuit mijn werkkamer en zie dit alles zorgelijk aan. De euforie wil maar niet overspringen. Dat was vijfentwintig jaar geleden wel anders, want ik volgde de wereld niet zo erg, ik vond het tijd worden dat de wereld zich met mij bezighield. En ik had niet altijd het zwartste scenario in gedachten, zoals dat zich nu wel aan me opdringt in Libië.

Kleiner voorbeeld: men krijgt een leesbril, en die bril heeft de eigenaardige gewoonte te verblijven waar de lezer op dat moment juist niet is. Er komen dus leesbrillen, die als asbakken door het huis slingeren (ja, er wordt ook nog steeds gerookt, zonder het excuus van de jeugd). Die brillen, dat is een gedoe, maar nog steeds gaat het om een uitwendige prothese, die je lichaam niet binnendringt.

Dat is wel het geval met de 'brug' van de tandarts, die deel moet uitmaken van je gebit, maar dat langdurig weigert. Dat onmiskenbaar vreemde element in je mond - dat is ouder worden. Nog veel prothesen zullen volgen, op andere plekken, en helemaal eigen wordt het nooit. Het blijven herinneringen aan wat ooit heel en organisch was. Het blijft zeuren.

En dan het grootste verschil. Als jongeman mocht ik me graag op de hypothetische vraag storten: 'Kun je je voorstellen dat jij of iemand anders zelfmoord pleegt?' Wat hebben we daar eindeloos over geluld, met van die illusieloze oogopslagen en die strakke huid rond onze kaken. Ik wist dat het chiquer was te zeggen: 'Kan me er alles bij voorstellen, de mens beslist zelf, soms is het gewoon voorbij.' Maar ik kreeg dat niet over mijn lippen, omdat er geen cel in mijn lichaam was die niet wilde leven. Doodgaan kon altijd nog.

Ik verbood mijn beste vrienden op hoge toon de daad ooit bij het woord te voegen. Ja, dat moesten ze maar voor me over hebben.

Ik heb nog steeds geen neigingen, maar ik begin te snappen hoe iemand er zo aan toe kan zijn dat-ie dood wil. Ik kan het me voorstellen.

Leuk en nog leerzaam ook, dat vijftig worden.