1. Geert Wilders (PVV)

Jaren geleden hoopten zijn tegenstanders al dat hij een fenomeen van voorbijgaande aard zou zijn, maar nog steeds rennen de journalisten dagelijks achter hem aan. Als Geert Wilders zich tijdens het dinsdagse vragenuurtje van fractiekamer naar plenaire zaal begeeft, wordt hij omgeven door een wolk van verslaggevers. Alles wat Wilders zegt is nieuws. Een willekeurige tweet is binnen een half uur getransformeerd tot een ANP-bericht. Sinds de PVV als gedoogpartner deelt in de macht, is Wilders selectiever geworden in het plaatsen van publicitaire bommetjes. Maar dat wil niet zeggen dat de impact van zijn woorden minder is: zijn aanval op het kabinet over de miljardensteun aan Griekenland ('Wie nu de belangen van de Nederlandse kiezers verkwanselt heet Mark Rutte') beheerste dagenlang het nieuws. We kennen de PVV-leider sinds begin dit jaar ook van zijn zachtere kant: tijdens de campagne voor de Provinciale Statenverkiezingen schonk hij koffie voor bejaarden in Meppel, liet hij hondjes uit in Enschede en sprak hij vol liefde over zijn echtgenote bij het tv-programma KoffieMAX.

2. Alexander Pechtold (D66)

De leider van D66 is na Geert Wilders de onbetwiste onderkoning in het bespelen van de media. Vrijwel elke dag is hij in het nieuws, altijd heeft hij een kwinkslag paraat. Alexander Pechtold is bovendien een van de weinige Haagse politici die niet alleen goed zijn in oneliners, maar ook de beeldregie beheersen: klassiek werd de stapel rapporten waarmee hij tijdens de Algemene Beschouwingen van 2009 aan de interruptiemicrofoon verscheen om de twintig ambtenarenwerkgroepen van Balkenende IV te bespotten. Sommige collega's vinden dat Pechtold sinds de mislukte formatie van Paars-plus iets van zijn frisheid is kwijtgeraakt en wat grimmiger oogt: 'Hij is een beetje verzuurd de laatste tijd. Het is niet altijd meer tongue-in-cheek.' Maar van collega-fractievoorzitters op links als Jolande Sap (nieuw in het vak) en Job Cohen (geen natuurlijke debater) heeft hij weinig te duchten: Alexander Pechtold is de enige echte leider van de oppositie.

- Een willekeurige tweet is zo getransformeerd tot een ANP-bericht

3. Jeanine Hennis-Plasschaert (VVD)

Ze is slim, blond, vrouw en goedgebekt: Jeanine Hennis-Plasschaert is zonder twijfel het meest opvallende nieuwe Kamerlid van de lichting 2010. En dat terwijl ze zich allerminst in een gemakkelijke positie bevindt: als voormalig privacykampioene van het Europees Parlement geeft ze steun aan twee VVD-bewindslieden (Ivo Opstelten en Fred Teeven) die weinig scrupules kennen in de omgang met onze persoonsgegevens. Ook moet Hennis-Plasschaert enigszins wennen aan de soms verstikkende Haagse fractiediscipline. Toen ze in maart dit jaar een lans brak voor een debat over een hoofddoekverbod, werd ze teruggefloten door de fractieleiding; niet zozeer omdat ze was ingegaan tegen de partijlijn, maar omdat de hoofddoekjes niet in haar portefeuille zitten. Collega's in de Tweede Kamer roemen haar gevoel voor publiciteit, maar vragen zich ook af waar de politieke daden blijven: 'In interviews maakt ze haar onmacht publiek. Maar als ze echt tegendraads was, zou ze ook iets dóén.'

4. Tofik Dibi (GroenLinks)

Toen de 26-jarige student Tofik Dibi in 2006 vanuit het niets Kamerlid werd voor GroenLinks, leek hij een eendagsvlieg. Alle media sprongen boven op de hippe en ontwapenende Marokkaanse Nederlander uit Amsterdam-Slotervaart. Vijf jaar later blijkt Dibi een blijvertje. Goed, hij haalt nog steeds wel eens het nieuws met zaken die weinig met de politieke inhoud te maken hebben, zoals zijn opmerking dat het volslanke, half-Turkse PVV-Statenlid Petra Kouwenberg op een broodje döner zou lijken, maar in de Tweede Kamer manifesteert onderwijswoordvoerder Dibi zich als gedreven en inhoudelijk scherp. Hoewel sommige collega's vinden dat hij wel erg eager is en te vaak luchtballonnetjes oplaat via Twitter, prijzen ze ook zijn authenticiteit en ideologische gedrevenheid. 'Hij kan zich nog echt ergens boos over maken,' zegt er één. Een ander: 'Dibi weet scherpte met speelsheid te combineren.'

5. Joël Voordewind (ChristenUnie)

Onder het kabinet-Balkenende IV stond de kleine ChristenUnie-fractie volop in de belangstelling. Maar sinds de verloren verkiezingen van 2010, de terugkeer naar de oppositiebankjes en het vertrek van partijleider André Rouvoet is de partij in Den Haag tamelijk onzichtbaar geworden. Eén Kamerlid vormt daarop een positieve uitzondering: Joël Voordewind. De woordvoerder buitenland, defensie en ontwikkelingssamenwerking geldt al jarenlang als een gewiekste communicator. Tijdens de jaren van Balkenende IV was zijn motto: eerst een persbericht schrijven, dan pas je verhaal maken voor in de Kamer. In 2008 maakte hij naam met zijn oproep om de Olympische Spelen in Beijing te boycotten vanwege mensenrechtenschendingen in China. Het afgelopen jaar wist hij veelvuldig aandacht te krijgen voor de bedreigde positie van christenen in islamitische landen als Irak, Iran en Egypte. Terwijl de ChristenUnie-machine hapert, draait de BV Voordewind nog altijd op volle toeren.

Maandag gaan we verder met... De backbenchers en ideologen.