16-05-2006
Carolina Lo Galbo

Met een angstaanjagend geraas drijven enkele straaljagers dwars door de wolkenmassa boven de Johannes Postkazerne. Twee jongetjes in camouflagepak, groene vegen op de wangen, kijken hun ogen uit. Ze zijn met hun vader, militair, naar Havelte gereisd voor de Landmachtdagen. Als zij groot zijn, willen zij ook het leger in.

Het lijkt wel een dagje Efteling. Overal zijn kinderen, van alle leeftijden. Moeders sjokken door het zand, kinderwagens duwend. Vaders kunnen hun kroost amper bijbenen. Hier en daar wat vriendengroepjes, tieners die zoetjesaan een beroep moeten gaan kiezen. Met malende kaken staan ze voor de snackbussen. Melige friet en droge frikandellen vliegen over de toonbank, in ruil voor plastic munten.

Allemaal zijn zij te gast bij de 43 Gemechaniseerde Brigade, die op de kazerne laat zien en beleven wat werken bij de landmacht inhoudt. In de lucht straaljagers en parachutisten van de luchtmobiele brigade, te land denderende tanks en in het stof bijtende militairen. Honderden bezoekers hebben zich verschanst in de stellage die rond het oefenterrein is gebouwd. In hun oren knalgele propjes tegen de harde knallen.

Voor de fashion victims onder de militairen in spe is er een modeshow, in een naburige tent. Stuurs kijkende kerels marcheren over een geïmproviseerde catwalk. Ze zijn uitgedost in het oorlogstenue van de tachtigjarige oorlog, de eerste en tweede wereldoorlog. Dat ook een modeshow behoort tot het takenpakket van een toegewijd militair, hadden zij nooit kunnen bevroeden.

En dan is er nog de rest van de kazerne. De Johannes Postkazerne bestrijkt een immens terrein, met grasvlakten, lage gebouwtjes en een campus-achtig gedeelte waar de militairen zijn ondergebracht. Het gebouw van het 44e Pantserinfanteriebataljon staat leeg. Deze jongens zitten inmiddels in Uruzgan. Maar militairen genoeg. Ze zijn overal, bij de talrijke informatiestands van het thuisfront, de marine, de geestelijke verzorgers, onroerend goed Defensie en nog meer. Je kunt je vetpercentage en bloeddruk laten meten, sparren tegen boksende militairen en vooral veel vragen stellen.

In een kleine tent is een afgezant van de commandotroepen gelegerd. Hij heeft een verweerde kop en waakzame ogen. Een moeder met beige haar, in zandkleuren gekleed, leunt voorover op de stand, naast zich haar tienjarige zoon. ‘Floris wil graag commando worden’, zegt ze, ‘maar hij heeft zulke slechte ogen.’ De commandoman kijkt bedenkelijk naar het bleke joch, dat nogal sloom uit zijn door bril omrande ogen kijkt. ‘Hij kan zijn ogen laten laseren’, oppert hij. ‘Dat kan niet met zijn ogen’, vervolgt de moeder gelaten. ‘Dan kan hij niet bij de commando’s’ is het resolute antwoord.

‘Floris, we moeten je droom laten varen, je hoort wat die man zegt’. Floris haalt zijn schouders op. Hij slentert achter zijn moeder aan naar de snackbus. Een patatje oorlog lust hij wel.