Hoezo zou seksueel geweld alleen geloofwaardig zijn als het slachtoffer beschikt over een smetteloos verleden?

Het verhaal is genoegzaam bekend. Frans heerschap zou zijn lusten hebben bevredigd bij de eerste de beste vrouw die zijn New Yorkse hotelsuite binnentrad. Zij liet na afloop weten nogal ontdaan te zijn; hij was zich van geen kwaad bewust. Zoals te doen gebruikelijk bij dit soort ontmoetingen, waren andere getuigen niet voorhanden. Dus werd het zijn woord tegenover het hare.

Tot zover niets bijzonders - helaas. Behalve dan dat in dit geval de media-aandacht vanwege 's mans internationale functie steeg tot ongekende hoogten. Wat heet. Het nieuws over Dominique Strauss-Kahn en het kamermeisje domineerde dagenlang alle kranten en zenders - ook in dit land. Het libido van machtige heren groeide uit tot een geliefd themaatje in praatprogramma's, columns en opiniestukken. En hoewel buiten de beide betrokkenen nog steeds niemand wist wat de ware toedracht was, lag de sympathie van de media bij het kamermeisje - althans, buiten Frankrijk. Dat de man naar verluidt eerder vrouwen had belaagd, droeg daar zeker toe bij.

Interessanter werd het toen er forensisch bewijsmateriaal opdook. Nu konden de advocaten van DSK er niet langer omheen dat er in die hotelsuite daadwerkelijk sprake was geweest van seksueel contact. En vanaf dat moment kon je min of meer voorspellen langs welke lijnen het script zich zou ontvouwen.

Zijn advocaten zouden vermoedelijk suggereren wat advocaten in deze zaken altijd suggereren: dat de seks met 'wederzijdse instemming' had plaatsgevonden. Zij zouden ons willen doen geloven dat een tweeëndertigjarige mevrouw van eenvoudige komaf op een zaterdagochtend in mei ineens reuze zin kreeg in erotische acrobatiek met een meneer die haar vader had kunnen zijn. De verklaringen die ze daarbij zouden aanvoeren, kon je ook uittekenen: geldbelustheid, nymfomane neigingen, onbetrouwbaar karakter, ingezet door politieke vijanden. Of liever nog: dit alles tegelijk.

En inderdaad, de advocaten stelden niet teleur. Het duurde enkele weken speurwerk, maar toen hadden ze leugens ontdekt in haar asielaanvraag, dubieuze vrienden in haar omgeving, verdachte financiële transacties. Bovendien bevatte de getuigenis van de vrouw volgens hen ongerijmdheden, en zou ze uit zijn op gewin ('Maak je geen zorgen, de man is rijk, ik weet wat ik doe'). Een en ander werd ijverig opgetikt door The New York Times. Dat de krant zich daarbij vooral baseerde op één anonieme 'well-placed law enforcement official' vond kennelijk niemand een punt.

Tot mijn niet geringe verbijstering bleek de strategie uiterst succesvol: het slachtoffer had nu de trekken van een verdachte, de rechter hief Strauss-Kahns huisarrest op. En de media draaiden kritiekloos mee - ook in dit land. (Zelfs de lievige term 'kamermeisje' sneuvelde: het liberale avondblad noemde haar ineens op zijn website 'kamermeid'.) Wonderlijk genoeg hoorde je nergens de enige vraag stellen die er werkelijk toe deed: hoezo zou seksueel geweld alleen geloofwaardig kunnen zijn als het slachtoffer beschikt over een smetteloos verleden, een onberispelijke vriendenkring en een aan alle kanten rationeel verhaal?

Vorige week leek de zaak wéér een nieuwe wending te nemen. De vrouw gaf twee interviews en een persconferentie waarin ze haar versie van de gebeurtenissen staande hield. Haar advocaat beweerde tevens dat er vertaalfouten zijn gemaakt; zo zou de vrouw nooit hebben gezegd dat ze 'wist wat ze deed' en dat ze uit was op geld.

Het was een dappere poging. Maar helpen zal het niet.