VN MediagidsIdeologen
Politiek / zomerrapport 28.06.2011
1. Kees van der Staaij en Elbert Dijkgraaf (SGP
Misschien komt het doordat de tijd van de grote ideeën voorbij is. Of doordat het Kamerlidmaatschap meer een beroep is geworden dan een roeping. Maar opvallend is het wel: veel ideologen zitten er niet meer in de Kamer dezer dagen. Zeker sinds het vertrek, vorig jaar, van Kamerleden als Paul Kalma (PvdA) en Jan Schinkelshoek (CDA). Gelukkig is er één partij waar men zich de betiteling 'dominee' zonder gêne laat welgevallen en waar moraliseren een deugd is: de Staatkundig Gereformeerde Partij. Fractievoorzitter Kees van der Staaij en tweede man Elbert Dijkgraaf bedrijven beginselvaste politiek en doen dat eloquent en soms met humor. En nog nooit hadden ze zo veel macht, nu het kabinet-Rutte in de Tweede (een beetje) en Eerste Kamer (volledig) van ze afhankelijk is geworden. Ze mogen dan rabiate opvattingen hebben over vrouwen, homoseksuelen en de islam, er is wel één voordeel aan de rechtlijnige politici van de SGP: ze zeggen eerlijk waarvoor ze staan.
2. Martin Bosma (PVV)
Zes jaar geleden was hij een werkloze journalist met een lange rij ex-broodheren (waaronder de linkse Wereldomroep en een multicultureel radiostation). Anno 2011 is Martin Bosma de belangrijkste ideoloog van de derde partij van het land. Hij schreef een boek, De schijn-élite van de valse munters, waarin hij de gedachtenwereld van de Wildersbeweging uiteenzette - kort door de bocht en drammerig, maar ook soepel geschreven en bij vlagen erudiet. Als chief speech writer van Geert Wilders was hij verantwoordelijk voor juweeltjes als 'linkse hobby's' en 'kopvoddentaks' en schreef hij in 2010 het enige verkiezingsprogramma dat door journalisten van A tot Z werd gelezen. Alsof het allemaal niet op kan, geeft het ooit zo deftige NRC Handelsblad hem ook nog elke drie weken een podium om de islam en de linkse elite ervanlangs te geven.
- Er is één partij waar men zich de betiteling 'dominee' laat welgevallen
3. Stef Blok (VVD)
Zijn hele leven is hij al een liberale believer met een rotsvast geloof in vrije markt, kleine overheid en individuele ontplooiing. Nu is Stef Blok fractievoorzitter van de VVD. 'Hij doet wat Henk Kamp en Johan Remkes vroeger deden in de fractie,' zegt een collega. 'Hij stelt bij elk voorstel de vraag: waar komen we als liberalen vandaan?' Hoewel de VVD voor het eerst de grootste partij van Nederland is, zijn het toch lastige tijden voor een liberale fundamentalist als Blok. Een aantal van zijn stokpaardjes - saneren van de bijstand, snoeiharde bezuinigingen op kunst - zijn inmiddels regeringsbeleid. Maar voor de gedoogcoalitie met PVV en SGP moest ook buitengewoon veel water bij de liberale wijn worden gedaan. Als fractievoorzitter heeft Blok zijn houding nog niet helemaal gevonden: bij de Algemene Beschouwingen riep hij wrevel op met arrogante jij-bakken, bij het Voorjaarsdebat was hij milder - om pardoes door Geert Wilders onder de voet te worden gelopen.
4. Ronald van Raak (SP)
Hij beschikt over de opmerkelijke combinatie van intellectueel vermogen én een grote mond. Dr. Ronald van Raak, gepromoveerd op een vuistdikke dissertatie over Nederlandse conservatieven in de negentiende eeuw en oud-directeur van het wetenschappelijk bureau van de Socialistische Partij, schuwt de populistische oneliners niet. Dat roept wel eens wrevel op bij collega-parlementariërs. Maar tegelijkertijd is zijn status als partij-ideoloog onomstreden, zeker sinds Jan Marijnissen het Binnenhof verliet. Van Raak, zoon van een vrachtwagenchauffeur uit Brabant, schreef boeken met titels als Modern socialisme, Het rijke rooie leven. Verhalen over socialisme in Nederland, en Socialisten. Mensen achter de idealen. Hij kan over bijna alles meepraten en is altijd bereid tot een scherpe analyse, die er meestal op uitdraait dat het de schuld is van het neoliberalisme. Ook heeft Van Raak een gave die doorgaans dun gezaaid is onder SP'ers: zelfspot.
5. Sander de Rouwe (CDA)
Al op zeventienjarige leeftijd werd hij gemeenteraadslid in zijn geboorteplaats Bolsward, sinds 2006 is hij Kamerlid voor het CDA. Inmiddels is de jonge Sander de Rouwe (31) een van de weinige rijzende sterren in de CDA-fractie. De evangelische De Rouwe beheert namens de christen-democraten een aantal belangrijke portefeuilles zoals ruimtelijke ordening en hoger onderwijs. Binnen de fractie weet hij ook een flink stempel te drukken op andere onderwerpen, daarbij veelvuldig verwijzend naar de CDA-beginselen. Vanuit diezelfde beginselen wierp De Rouwe zich vorig jaar op als een van de fanatiekste pleitbezorgers van samenwerking met de PVV. Tijdens de nachtelijke crisisvergaderingen achter De Deur liet hij zich van zijn hardste kant zien. Zo was hij de bedenker van de loyaliteitsverklaring die de dissidenten Ab Klink, Kathleen Ferrier en Ad Koppejan onder de neus geschoven kregen. En dat allemaal onder verwijzing naar de kernwaarden: solidariteit, rentmeesterschap, publieke gerechtigheid en gespreide verantwoordelijkheid.
- Cannes Het filmfestival van Cannes is in volle gang. Wat zijn de beste films en de smakelijkste roddels?
- Sap of Dibi GroenLinks houdt een ledenreferendum. Wat is er eigenlijk te kiezen?
- Griekse verkiezingen Op 17 juni gaan de Grieken weer stemmen. De radicaal-linkse partij Syriza en de rechts-extremistische partij Gouden Dageraad doen het goed. Wat willen ze?
- Uit het zicht Steeds meer grote kunstwerken verdwijnen naar de huizen van rijke particulieren. Wat nu?
- Netneutraliteit Nederland heeft als eerste Europese land netneutaliteit in de wet verankerd. Maar wat is het eigenlijk?
