Één weekje maar, hadden we bedacht, mijn man en ik, en dat weekje zou worden doorgebracht aan de zuidwestkust van Spanje, waar alleen Spanjaarden vakantie vieren. Zegge en schrijve drie Nederlanders tegengekomen. De eerste, een aardige, nieuwsgierige man, die tijdens zijn vakantie ook nog een cursus Spaans volgde, vroeg: 'Waarom zo kort?'

En ik hoorde mezelf zeggen: 'Wij houden eigenlijk niet zo van vakantie, mijn man en ik.' Lieve hemel, hoe snobistisch kan een mens klinken.

De twee andere Nederlanders deelden met ons het hotel, een oud klooster met monumentale, marmeren gangen en een lift die z'n beste tijd had gehad. Helemaal verantwoord dus. Maar op de dag van aankomst waren de kamers nog niet gereed en moesten we even wachten in de court - fontein, 37 graden, schaduw. Het was nog vroeg, 12.30 uur, maar we hadden al gevlogen en bestelden bier. Het zag er idyllisch uit, dat zeiden die twee andere Nederlanders ook: 'Als je toch moet wachten, dan maar hier.'

Toen viel de hemel naar beneden, of althans, een babyklein vogeltje viel zo uit de dakrand op de grond. Het piepte, het lag hulpeloos en vleugellam in de schroeiende hitte. Er zaten meer mensen op het terras, waaronder die twee andere Nederlanders, en het liefst had ik meteen het vliegtuig terug gepakt, want kleine, vallende vogeltjes - ik kan dan geen vakantie vieren. Maar ik was verlamd. De Spanjaarden deden of er niets gebeurd was, de andere Nederlanders wierpen ons hulpeloze, diervriendelijke blikken toe, en wat was ik blij dat ik getrouwd ben. Want mijn man stond op, liep naar de fontein, maakte zijn handen tot een kom, en voerde het vogeltje wat water. Daarna pakte hij het heel voorzichtig op (ik ben heel slecht in diermerken, was het een musje?) en verlegde het beestje naar de schaduwrand. Nog een beetje water. Moeder vogel vloog schreiend heen en weer, maar kon niets uitrichten. Het bier was ook al dood. Dit was het begin van de vakantie, en na de lunch had de klusjesman het vogeltje geruimd.

Ik heb geen mobiele telefoon, daar laat ik me ook op voorstaan, maar ben tegenwoordig wel in het bezit van een iPad, en dus van alle Nederlandse kranten.

Ik bleef dus op de hoogte van de dingen, en vooral van de rellen in Engeland. Ik raak dan wel verlamd door vallende vogeltjes, maar zo'n gebeurtenis ver weg, daar draai ik mijn hand niet voor om. Ik zei tegen man: 'Dit is nu de eerste, echte merkenrevolutie.' En ging verder, want mijn jeugd is waarschijnlijk de laatste geweest die niet geregeerd werd door Nike en D&G: wij alternatievelingen knipten die merken eruit, als toevallig een tante zo stom was geweest ons een trui of broek van dat allooi te geven. Dan trokken wij aan die trui totdat hij flink lubberde, en dan kon je 'm aandoen. Als ik zeg: 'Ik ben niet zo goed in merken,' betekent dat eigenlijk: 'Ik weet alles van merken en knip ze eruit.'

Het grote verschil met toen en nu: veertig jaar geleden kocht je een merk, nu ben je het. De jongeren die zich storten op Adidas-winkels halen daar hun rechtmatige persoonlijkheid. Ze zijn dat merk, ze worden erdoor gedragen. Het is ze bloedige ernst, Lacoste, c'est moi.

Ik ben snobistisch genoeg om met merken te spelen, zo kan ik lange verhandelingen houden over de vraag of de Citroën C6 de mooiste personenauto is van dit moment, en waarom dan wel, maar het blijft toch spel. Ik kan me niet voorstellen dat iemand denkt: Mijn levenstaak bestaat uit het kopen van een C6. Toch bestaan dat soort mensen, en ik word er nog meer door verlamd dan door vallende vogels.

Zo is er een tv-programma dat Fortuinlijke Vrouwen heet, ik mag er van mijn man eigenlijk niet naar kijken, want het is 'bocht', vindt hij, maar ik ben volkomen gefascineerd door die Nederlandse dames die aan de Franse Côte de verveling verdrijven met het geld van hun man, door flinke partijen Blahnik-schoenen in te slaan. Een van die dames, met de blik van een vis van wie de ingewanden er zojuist zijn uitgehaald, roept telkens tegen haar Nederlandse vriendinnen: 'Dit is echt een plop-momentje.' Zij ontkurkt dan de champagne.

Die jongeren in Engeland waren natuurlijk ook op zoek naar dat plopmomentje, en deden hetzelfde als die verschrikkelijke Fortuinlijke Vrouwen, maar dan zonder geld.

De roes van het rellen moet de roes van de koopwoede wel overtreffen. Heel korte verlichting van de voortdurende staat van verveling.

Vallende vogeltjes, en niemand in de buurt die ze opraapt, water geeft en weer een vorm van innerlijk leven bijbrengt.

Ook zij zullen te zijner tijd worden geruimd.