18-12-2008
Door Freke Vuijst

Vriendin Debbie kampt met ontwenningsverschijnselen. De afgelopen maanden ontving ze bijna dagelijks mail van Ba­rack, Michel­le of de twee Davids (campagneleiders David Axel­rod en David Plouffe) die haar aanspoorden geld te doneren, op deuren te bonzen of vanuit haar eigen huis kiezers in verre staten te bellen. Ze deed het allemaal, met passie. En nu? De vloed mailtjes en sms’jes is verdampt tot een stroompje, wat Deb­bie de existentiële vraag ontlokt: ‘What about ME, Barack?’

De Obama-campagne ontketende een revolutie in het vak campagnevoeren. Op internet – van Twit­ter tot Face­book tot You­Tube – was Oba­ma oppermachtig. De campagne haalde op internet vijfhonderd miljoen dollar aan donaties op. En miljoenen Ame­ri­kanen, zoals Debbie, namen actief deel aan de campagne via MYBO (My­Barack­Obama.­com), de sociale netwerksite van de campagne. Wat Oba­ma als opbouwwerker lang geleden in Chi­ca­go had gepraktiseerd – het aanreiken van de instrumenten voor actie en participatie aan de doelgroep – kopieerde hij naar de grote schaal van het internet. En hoewel het doel is bereikt, weet hij als geen ander dat een leger van miljoenen actieve burgers goud waard is.

Bin­nen de Oba­ma-­orga­ni­sa­tie circuleren nu de ideeën om mensen als Deb­bie bij de leest te houden. Ook dat is baanbrekend, want een sociale beweging inlijven in de top down-structuur van een overheid is revolutionair. Hard­core supporters zoals Debbie kunnen worden ingezet om recalcitrante Congres­leden onder druk te zetten opdat Oba­ma’s beleid door het Congres komt. Ze worden ingezet bij verkiezingen van lokale politieke kandidaten of kunnen als een soort Peace Corps actief worden in vrijwilligerswerk. On­langs kreeg Debbie weer mail van David Plouffe: een verzoek om ideeën over de toekomst van MYBO’ers. Het is kenmerkend voor de opbouwwerker-nieuwe-stijl die binnenkort het Wit­te Huis betrekt: de dialoog. Niet langer met de kiezer, maar met de burger.