13-12-2008
Door Ko Colijn

Als een dinosaurus leek hij te worden bijgezet in de zaal uitgestorven diersoorten: de oorlog van land A tegen land B. Landjepik is uit, oorlog trekt zich niks meer aan van grenzen. Niet dat de wereldvrede in zicht is, o nee, er blijft genoeg oorlog over. Maar volgens de boekhouders van het slagveld gaat het sinds 1992 steeds beter: minder oorlogen, minder slachtoffers, meer vredesakkoorden, ‘we live in a decade of peace,’ meldde het Hu­man Se­cu­rity Re­port in 2005 zelfs.

De laatste drie jaar stagneerde de vooruitgang weliswaar tot ongeveer dertig oorlogen per jaar, maar het is allemaal burgeroorlog, sectarisch geweld en binnenlandse opstand. Wat nooit eerder in de geschiedenis was vertoond, bleef overeind: ‘There has not been an interstate conflict since 2003,’ aldus de jongste update.

Helaas, te vroeg gejuicht. We gaan voorbij aan de schermutseling tussen Cam­bod­ja en Thai­land in oktober, over een stripje oerwoud rond het tempelcomplex van Preah Vihear, dat twee soldaten het leven kostte. En ook aan het ongemak tussen Slowa­kije en Honga­rije, waar nationalistische heethoofden van annexaties spreken. Nee, op 7 augustus dacht Georgië de orde te herstellen in de afvallige regio Zuid-Ossetië (‘binnenlands gewelddadig conflict’ noteerden de boekhouders) maar greep het Rus­si­sche leger hard in en verlegde de internationale grenzen. De Geor­gische president Michael Saakash­vili bedacht zich geen moment en verklaarde zelfs weer officieel de ‘oorlog’ aan Mos­kou, ook al een term die in de eenentwintigste eeuw niet meer werd vernomen.

We moeten er dus weer mee leren leven: de nul zal weer uit de boekhouding verdwijnen. Zelfs de Rus­si­sche minister van Buiten­land­se Zaken Sergei Lavrov had er moeite mee, getuige de vijflagige uitsmijter waarmee hij de terugkeer van de interlandoorlog onder woorden bracht: ‘Men kan het gevoeglijk wel vergeten om het nog over de territoriale integriteit van Geor­gië te hebben omdat het, denk ik, onmogelijk is om Zuid-­Ossetië en Abchazië ervan te overtuigen dat zij moeten accepteren dat het logisch is dat zij gedwongen kunnen worden om weer deel van Georgië uit te maken.’