Vrij Nederland | Republiek der Letteren

Sterren

Thu, 11 Nov 2010 10:33:00 GMT

In die behoefte probeert ook De Republiek der Letteren te voorzien. Ordening aanbrengen in het aanbod boeken is geen sinecure – men zegt dat er nog steeds veel wordt gelezen in dit land, maar het lijkt soms alsof er nog meer wordt uitgegeven. Vanaf deze week gaan wij daarom in een hogere versnelling: meer, ook kortere, recensies van boeken die de moeite waard zijn of lijken, naast interviews, beschouwingen en nieuws (pagina 51 en verder). En omdat wij zelf ook niet ongevoelig zijn voor hiërarchie, vatten wij het oordeel samen in sterren, van 1 (niet geslaagd) tot 5 (meesterwerk). En met ‘het’ oordeel sluiten wij natuurlijk helemaal niet uit dat u tot een ander oordeel komt. Het moet wel een ‘aardigheidje’ blijven.

Waarin in een pamflet van Rob Riemen ‘hedendaags fascisme’ wordt gesignaleerd

Fri, 05 Nov 2010 14:40:00 GMT

In zijn wekelijks satirische strip in Vrij Nederland voelt Pieter Geenen de schommelingen in de politieke stemming goed aan. Vorige week liet hij een man bij de dokter komen. Wat was de klacht? ‘Dokter, ik begin aan Wilders te wennen! Er zit sleet op mijn verontwaardiging over Wilders.’ Dat is goed gezien. Er heeft inderdaad een soort domesticatie van het gedachtegoed van de Partij voor de vrijheid plaats. Dat is ook helemaal niet zo gek. Door hun prominente aanwezigheid in de Tweede Kamer, de kranten en de televisie krijgen de leden van PVV-fractie iets vertrouwds, het worden bekende gezichten. Ze nemen zelf ook een iets mildere houding aan (ze domesticeren zelf ook), omdat ze anders snel onmogelijk worden, zeker op de televisie. Ze kunnen zich die mildere houding ook permitteren met zoveel zetels in de kamer.

Waarin het geheim van Harry Mulisch te vinden is in de diepte van zijn oppervlakkigheid

Mon, 01 Nov 2010 08:23:00 GMT

Om te weten waar de allesdoordringende drijfveer vandaan kwam waarmee Harry Mulisch schreef zal men de eerste pagina’s van het hoofdstuk ‘Zelfportret met tulband’ in Voer voor psychologen (1962) moeten lezen.

Harry Mulisch 1927 - 2010

Sun, 31 Oct 2010 11:57:00 GMT

Schrijver Harry Mulisch is zaterdagavond op 83-jarige leeftijd overleden. Dat heeft zijn uitgeverij De Bezige Bij zondag bekendgemaakt. Hij overleed aan de gevolgen van kanker. Mulisch werd op 29 juli 1927 in Haarlem geboren als zoon van een Oostenrijks-Hongaarse vader en een joodse moeder. Mulisch debuteerde in 1952 met Archibald Strohalm en schreef daarna meer dan dertig romans en novelles, waarvan De ontdekking van de hemel als zijn opus magnum beschouwd wordt. Maar hij schreef ook gedichtenbundels, toneelteksten en non-fictie.

Waarin Teylers Museum een verrassende collectie Engelse satirische tekeningen opduikt

Fri, 29 Oct 2010 10:09:00 GMT

Op St James Street nummer 27 in Londen was rond het jaar 1800 dagelijks hetzelfde tafereel te zien: mensen verdrongen zich voor de etalage van Hannah Humphrey’s winkel in satirische prenten om de dagelijkse nieuwe tekening te zien, niet zelden afkomstig van James Gillray.

Waarin het gaat over een niet behaagziek Amerikaans tijdschrift

Mon, 25 Oct 2010 10:04:00 GMT

Zowel Arnon Grunberg als Kees van Kooten schrijven in het boek Wat we missen kunnen dat er weinig behoefte is aan verzamelbundels en bloemlezingen als Wat we missen kunnen. Het zijn boeken met bijdragen rond één thema waar je wel het een en ander in leest, maar nooit alles. En daarna zet je het in de kast om er nooit meer naar om te kijken. Van Kooten heeft al aan tweeëndertig van zulke boekjes meegewerkt en ‘er staat in al die boekjes niet één artikeltje van mijn hand waar ik mij achteraf niet voor schaam’.

Waarin het de vraag is of kunst wel voor hoop en vertroosting is

Fri, 22 Oct 2010 12:20:00 GMT

De vraag ‘wilt u een kunstwerk kiezen waaruit hoop en vertroosting spreekt en vertellen waarom’ gaat ervan uit dat men van kunst verwacht dat ze hoop en vertroosting biedt.

Quadriga. Een eindspel - F. Springer

Fri, 22 Oct 2010 09:52:00 GMT

Zou F. Springer (pseudoniem van diplomaat in ruste Carel Jan Schneider, Batavia, 1932) fictie hebben geschreven als hij levenslang gestationeerd was geweest in Nederland? Ik waag het te betwijfelen.

Waarin het weggezakte naturalisme nog even aan de vergetelheid wordt ontrukt

Tue, 19 Oct 2010 06:48:00 GMT

Wanneer de Nederlandse schilder Willem Witsen in 1882 in Parijs is, bezoekt hij de grote tentoonstelling van Jules Bastien-Lepage, de naturalistische schilder die houtsprokkelaars, aardappel rooisters en eenvoudige boeren hun grandeur gaf met grote schilderijen.

Waarin de aantekeningen van Marilyn Monroe van haar ernst en vernuft getuigen

Fri, 15 Oct 2010 10:45:00 GMT

Nadat de Engelse acteur Lawrence Olivier op de vraag van een journalist had geantwoord dat Marilyn Monroe ‘een briljant comédienne’ was, leverde zij even later het bewijs van zijn gelijk. Ze gaven samen in 1956 een drukbezochte persconferentie in New York omdat ze in de The Prince and the Showgirl zouden gaan spelen, een film op basis van het toneelstuk The Sleeping Prince van Terence Rattigan. De film, over een revuemeisje dat verliefd wordt op een Midden-Europese prins, was een idee van Marilyn. Ook dat Lawrence Olivier haar tegenspeler zou moeten zijn (‘Hij is altijd mijn idool geweest’).