Vrij Nederland | Carel Peeters

In memoriam Peter Vos

Mon, 08 Nov 2010 15:00:00 GMT

Peter Vos was de tekenaar van de Hollandse versie van de Italiaanse commedia dell’ arte: het leven getekend als een maskerade. Hij tekende ook veel dieren: mussen, uilen, kikkers, reigers en natuurlijk de wekelijkse leeuw in de rubriek Terzijde van Vrij Nederland.

Waarin in een pamflet van Rob Riemen ‘hedendaags fascisme’ wordt gesignaleerd

Fri, 05 Nov 2010 14:40:00 GMT

In zijn wekelijks satirische strip in Vrij Nederland voelt Pieter Geenen de schommelingen in de politieke stemming goed aan. Vorige week liet hij een man bij de dokter komen. Wat was de klacht? ‘Dokter, ik begin aan Wilders te wennen! Er zit sleet op mijn verontwaardiging over Wilders.’ Dat is goed gezien. Er heeft inderdaad een soort domesticatie van het gedachtegoed van de Partij voor de vrijheid plaats. Dat is ook helemaal niet zo gek. Door hun prominente aanwezigheid in de Tweede Kamer, de kranten en de televisie krijgen de leden van PVV-fractie iets vertrouwds, het worden bekende gezichten. Ze nemen zelf ook een iets mildere houding aan (ze domesticeren zelf ook), omdat ze anders snel onmogelijk worden, zeker op de televisie. Ze kunnen zich die mildere houding ook permitteren met zoveel zetels in de kamer.

Waarin het geheim van Harry Mulisch te vinden is in de diepte van zijn oppervlakkigheid

Mon, 01 Nov 2010 08:23:00 GMT

Om te weten waar de allesdoordringende drijfveer vandaan kwam waarmee Harry Mulisch schreef zal men de eerste pagina’s van het hoofdstuk ‘Zelfportret met tulband’ in Voer voor psychologen (1962) moeten lezen.

Waarin Teylers Museum een verrassende collectie Engelse satirische tekeningen opduikt

Fri, 29 Oct 2010 10:09:00 GMT

Op St James Street nummer 27 in Londen was rond het jaar 1800 dagelijks hetzelfde tafereel te zien: mensen verdrongen zich voor de etalage van Hannah Humphrey’s winkel in satirische prenten om de dagelijkse nieuwe tekening te zien, niet zelden afkomstig van James Gillray.

Waarin het gaat over een niet behaagziek Amerikaans tijdschrift

Mon, 25 Oct 2010 10:04:00 GMT

Zowel Arnon Grunberg als Kees van Kooten schrijven in het boek Wat we missen kunnen dat er weinig behoefte is aan verzamelbundels en bloemlezingen als Wat we missen kunnen. Het zijn boeken met bijdragen rond één thema waar je wel het een en ander in leest, maar nooit alles. En daarna zet je het in de kast om er nooit meer naar om te kijken. Van Kooten heeft al aan tweeëndertig van zulke boekjes meegewerkt en ‘er staat in al die boekjes niet één artikeltje van mijn hand waar ik mij achteraf niet voor schaam’.

Waarin het de vraag is of kunst wel voor hoop en vertroosting is

Fri, 22 Oct 2010 12:20:00 GMT

De vraag ‘wilt u een kunstwerk kiezen waaruit hoop en vertroosting spreekt en vertellen waarom’ gaat ervan uit dat men van kunst verwacht dat ze hoop en vertroosting biedt.

Waarin het weggezakte naturalisme nog even aan de vergetelheid wordt ontrukt

Tue, 19 Oct 2010 06:48:00 GMT

Wanneer de Nederlandse schilder Willem Witsen in 1882 in Parijs is, bezoekt hij de grote tentoonstelling van Jules Bastien-Lepage, de naturalistische schilder die houtsprokkelaars, aardappel rooisters en eenvoudige boeren hun grandeur gaf met grote schilderijen.

Waarin de aantekeningen van Marilyn Monroe van haar ernst en vernuft getuigen

Fri, 15 Oct 2010 10:45:00 GMT

Nadat de Engelse acteur Lawrence Olivier op de vraag van een journalist had geantwoord dat Marilyn Monroe ‘een briljant comédienne’ was, leverde zij even later het bewijs van zijn gelijk. Ze gaven samen in 1956 een drukbezochte persconferentie in New York omdat ze in de The Prince and the Showgirl zouden gaan spelen, een film op basis van het toneelstuk The Sleeping Prince van Terence Rattigan. De film, over een revuemeisje dat verliefd wordt op een Midden-Europese prins, was een idee van Marilyn. Ook dat Lawrence Olivier haar tegenspeler zou moeten zijn (‘Hij is altijd mijn idool geweest’).

Waarin Peter Sloterdijk de bestuursvoorzitter van de BV Filosofische Mantelzorg wordt

Mon, 11 Oct 2010 11:02:00 GMT

Een titel als Filosofische temperamenten. Van Plato tot Foucault schept verwachtingen. De schrijver gaat er dus vanuit dat filosofen een temperament hebben en dat ze dat niet achter houden, maar tot een onderdeel van hun filosofie maken. Dat een filosoof zijn temperament laat meespelen in het denken ligt allerminst voor de hand.

Waarin de macht zichzelf te kijk zet

Fri, 08 Oct 2010 11:38:00 GMT

Foto’s kunnen zo direct zijn dat ze de kracht van een onthulling hebben. Er wordt iets getoond dat helemaal niet geheim is, maar door een goede foto wordt er ineens iets geopenbaard. Je wilt er eigenlijk niet naar kijken: wat er te zien is geeft zich te ontwapenend bloot. Een flink aantal van zulke foto’s is te zien op de tentoonstelling Portraits and Power in het Strozzina, het centrum voor hedendaagse kunst in het Palazzo Strozzi in Florence. In het hoofdgebouw is op hetzelfde moment de tentoonstelling over Agnolo Bronzino, de zestiende eeuwse hofschilder van Cosimo I de Medici die de aristocratie van die tijd schilderde met huiveringwekkende afstandelijkheid, maar wel met een ultieme perfectie en schoonheid.