Elke donderdag online: de rubriek De Week Waarin...

...het uiterlijk van vrouwelijke politici officieel een ‘argument’ is geworden en mannen uiteindelijk allemaal onverbeterlijke varkens bleken

Zo, ook weer gehad. Altijd even een vervelende hobbel in de verkiezingsstrijd, die dag dat het CPB bekend maakt welke gevolgen de partijprogramma’s zullen hebben voor ons land. Opeens ontkom je er als kiezer niet meer aan een paar heuse gedachten te wijden aan begrippen als koopkracht, werkgelegenheid en, kom hoe heet het ook alweer? – o ja: milieu. Je zou er haast van in de verleiding komen je stem te laten afhangen van de inhoud.

Goddank zijn er ook mensen als Jan Steinhauser, die ons eraan herinneren waar het echt om gaat. Deze ‘specialist in communicatie in het politieke domein’ liet in de krant zijn licht schijnen over de verkiezingsposters. Tot zijn tevredenheid tonen die ditmaal veel gezichten van lijsttrekkers, meestal zorgvuldig digitaal ontdaan van kraaiepoten, woekerend neushaar en doorlopende wenkbrauwen. Symbolen als de roos-met-vuist, da’s wel héél erg 1981. Alleen op de ‘uitgesproken lelijke poster’ van de SP staat nog een tomaat. Zelfs bij de Partij voor de Dieren is de koe naar een hoekje verdreven, ten faveure van de lange wimpers en zinnelijke glimlach van Marianne Thieme. Logisch, vond Steinhauser: ‘Je moet al je argumenten in het veld brengen.’

Het uiterlijk – en Steinhauser bedoelde natuurlijk: het uiterlijk van vrouwelijke politici – is nu dus officieel een ‘argument’ geworden. Voor mensen die geboren zijn in een zelfgevlochten wiegje van raffia – na kurk ooit het meest populaire linkse hobbymateriaal – is zo’n opmerking toch altijd even schrikken. Verwees de communicatiespecialist hiermee niet dik honderd jaar feminisme naar de schroothoop?

Nee, zulke starre gedachten is de politica van nu allang voorbij. Je kunt geen interview met Femke Halsema lezen of ze gaat serieus in op de vraag of ze in de Kamer haar vrouwelijkheid weleens in de strijd gooit. Ant­woord: ja. En als Mark Rutte haar in de wandelgang een mop vertelt over de overeenkomst tussen een vrouw en een orkaan (Antwoord: in het begin is het heftig en vochtig, en daarna ben je je huis kwijt), dan geeft ze die dekselse smeerpijp geen oorvijg, maar schatert ze het uit.

Ook in het clubhuis van het feminisme, de Opzij-redactie, viel geen spoor van verontwaardiging te ontdekken over Steinhausers communicatieadvies, dat kortweg neerkwam op: if you have it, flaunt it. Wel etaleerde hoofdredactrice Margriet van der Linden haar woede over het ontslag van Eva Jinek: ‘Ridicuul!’

Begrijpelijk: als Jinek een man was geweest, was ze waarschijnlijk nooit ontslagen. Maar was de verontwaardiging niet ook wat selectief? Wellicht speelde de gedachte mee dat het strategisch inzetten van hun ‘argumenten’ zal leiden tot méér vrouwen in de politiek, wat weer zal leiden tot een verbetering van de positie van vrouwen, en dus op termijn tot minder seksisme. Een klassiek geval van een doel dat de middelen heiligt.

Maar hierin moeten wij onze zusters toch even uit de droom helpen. Als zelfs de Joris Driepinter van onze gezinspartij een schuinsmarcheerder blijkt, als een presentatrice met wat gefrunnik aan haar bloesje half Neder­land in staat van opwinding brengt (een columnist bekende deze week nog dat hij ‘slechts in meervoud kan spreken’ over genoemde presentatrice, en ‘niet vanwege haar ellebogen’), dan moge het toch duidelijk zijn: wij mannen zijn uiteindelijk allemaal onverbeterlijke varkens.

Als er straks in de Kamer een debat gehouden wordt over women on top, zullen er altijd mannelijke politici zijn die elkaar een veelbetekenende knipoog geven, of opmerken: ‘Dat zei mijn vrouw ook vannacht.’ Zijn twee vrouwelijke kamerleden héél aardig voor elkaar? Lekker! Vliegen ze elkaar in de haren? Catfight! Journaliste Myr­the Hylkens mag dan bij de Pvda zijn beland dankzij haar strijd tegen de ‘pornoficatie van de samenleving’, sommigen van haar partijgenoten zullen het diep van binnen vast niet onprettig vinden, zo’n blondine die voortdurend het woord ‘porno’ in de mond neemt.

Je moet toch wat, als je net de hele dag hebt zitten neuzen in die saaie CPB-cijfers, terwijl de kiezer volgens de communicatiespecialisten van deze wereld behoefte heeft aan heel andere argumenten.