Goeie hemel, wat kregen ze er de afgelopen dagen van langs, de jongens en meisjes van de Occupy-beweging. Van de usual suspects was dat te verwachten. Elsevier, dat schreef over het New Yorkse protest, klaagde dat deze types allemaal zo stinken en schreeuwen, terwijl de aanhangers van de Tea Party tenminste 'normaal praten'. Een bewering die zelfs Pinokkio niet uit zijn houten mondje zou krijgen. Theodor Holman, nooit te beroerd het debat te verlevendigen met een fijnzinnige invalshoek, verdacht in Het Parool iedereen die afgelopen zaterdag op het Beursplein kwam ervan 'stiekem antisemiet te zijn'. En Pownews en GeenStijl konden hun hart ophalen met de mer à boire van bepalestijnensjaalde figuren die voor hun camera's onsamenhangende dingen pruttelden. Tot zover niks nieuws.

Maar ook bij columnisten in de landelijke kranten overheerste de wrevel. Renske de Greef (NRC Next) zag een club waar ze vooral niet bij wilde horen, Sheila Sitalsing (de Volkskrant) maakte zich kwaad over viel het feit dat sommige demonstranten een parallel trokken met het protest op het Tahrir-plein. En inderdaad, dat klinkt behoorlijk aanmatigend. Maar kwam die vergelijking niet vooral voort uit de manier van demonstreren (met tentjes op een plein bivakkeren)?
De voornaamste grief luidt: wat willen die gasten nou eigenlijk? Toegegeven, het is ook geen slim idee een microfoon neer te zetten waarin iedereen mag brullen wat hij wil. Tegen het gegraai van het grootkapitaal, maar ook vóór de legalisering van die niet meer zo softe drugs of die allang niet meer zo frisse guerrillabeweging. En laten we het lot van de Oegandese albino niet uit het oog verliezen.

Maar toch is het óók raar, de veelgehoorde klacht dat de 'Indignados' geen agenda hebben. Al een jaar of drie kun je in elke krant elke dag dezelfde analyse lezen: dat banken de crisis veroorzaakten en daar nog altijd geen rekenschap voor afleggen. Dat het verschil tussen arm en rijk onaanvaardbaar groot is, en met de dag groeit. Nu gáán er eindelijk wereldwijd mensen de straat op om te demonstreren, en is het weer niet goed. Ze kamperen bij de beursgebouwen! I mean, like, héllo! Moet elke sufgeblowde hippie opeens ook nog een ragfijne analyse van onze economische Werdegang paraat hebben?

We weten best wat de kern van het protest is. De Occupy'ers zijn bezorgd over dezelfde dingen als u en ik. Zelfs Henk en Ingrid zouden het op veel punten roerend met de demonstranten eens zijn, als het de twee partijen zou lukken om vijf minuten op redelijke toon met elkaar te spreken (quod non). Helaas komt het doorgaans nogal rottig hun mond uit. Helaas wordt het protest als vanzelf opgetuigd met woorden als 'beweging' en 'grootkapitaal', en zit er in een mum van tijd een onappetijtelijk oud-Marxistisch sausje over.

Het is daarbij moeilijk je aan de indruk te onttrekken dat veel media maar wat graag inzoomen op de mafkezen. Wie weleens heeft deelgenomen aan een protestactie zal het beeld wellicht herkennen: je loopt de hele dag tussen vriendelijke, welbespraakte huisvaders met kinderwagens of tussen een paar honderd hoogbejaarde nonnen, maar op tv en in de kranten zie je telkens weer die ene bongo spelende paradijsvogel die beweert dat alles in één keer is opgelost als we voortaan mijn knolraap gewoon ruilen tegen jouw lekke binnenband.

En bedankt, Moonbeam.

Om het met Bill Clinton te zeggen: It's the beeldvorming, stupid. Het 'protestbereide' deel van Nederland lijkt dat verbijsterend slecht te begrijpen, met als gevolg dat ze afgedaan kunnen worden als knotsgekke radicalinski's. Het is geen nederlaag om preventief wat piercings uit je gezicht te verwijderen voordat je de televisie te woord staat - je krijgt er waarschijnlijk meer mensen mee aan je zijde. Van een slogan als 'Unfuck the world' is een fijne bumpersticker te maken, maar een brede volksbeweging krijg je er niet mee op de been.
Waarmee dus niet gezegd is dat de demonstranten het gelijk niet aan hun zijde hebben. Want de wereld dient hoognodig unfucked te worden.