En nu, op vijfenveertigjarige leeftijd, kwam ik dan op de luxe, want mannelijke gedachte: waarom ben ik daar nooit aan begonnen?
Vroeger gold de man-mannelijke relatie nog als een goeie reden, de mensen knikten als je vertelde niet met een vriendin maar met een vriend te leven, maar in alle eerlijkheid: onvruchtbaar word je daar niet van, dus een echt excuus is het niet.

Hou ik van kinderen? Jawel, vluchtig, als het er niet te veel zijn, maar dat geldt eigenlijk voor alle mensen. Er zijn er een paar die je leert kennen, en die ook uitdrukkelijk jouw naam noemen, wat een groot feest is als ze twee zijn.

Tephan. Die bevestiging van je bestaan, die je feitelijk dagelijks ontvangt, hakt erin als je ziet hoe zo’n klein mondje grote moeite moet doen om die twee lettergrepen uit te spreken, en dan ook nog op het goeie moment, namelijk als ik aan de hand ben. Uit talloos veel miljoenen.

De laatste keer dat ik in de Ardennen was, was voor mij de eerste keer dat ik zonder ouders of ander toezicht met vakantie ging. Ik was vijftien, mijn vriendje was veertien, en we gingen met de trein naar het zuiden van België. Dat was niet zozeer onze keuze, dat was waar onze tienertoer ons bracht, en tieners werden geacht zo’n treinpas te kopen. Ik geloof dat we aanvankelijk nog wel vage dromen hadden over Portugal, maar uiteindelijk vonden we Brussel al een heel gedoe. We zijn nog wel naar Luik gereisd, en voor ons fatsoen hebben we toen nog een boemel genomen, Wallonië in, waar de mensen Frans spraken en wij dus echt in het buitenland waren. Luxemburg op loopafstand. Opgelucht dat we onze plicht hadden gedaan zetten we onze tent neer, ergens in een boerenwei.

Zo, onze ouders konden tevreden zijn, er was geen enkele noodzaak verder te reizen en dat hebben we ook pontificaal niet gedaan. Ik was toen al iemand die het belachelijk vond om met een rugzak te lopen, ik voelde mij een travestiet met dat frame op mijn nek. De sensatie dat je jong moet doen, maar eigenlijk al de ouwe kop hebt voor het Hilton.

Dat Zuid-Belgische landschap is niet veranderd, diezelfde sfeer van vergeefsheid hangt er nog steeds. Lees net Hollands Dagboek in NRC Handelsblad, van Geert van Istendael, die afgelopen zondag mocht stemmen, en daarna de taalgrens over trok ‘ten zuidoosten van Leuven’ om er met wat vrienden te gaan wandelen.

‘De Walen springen veel zorgvuldiger om met hun open ruimte,’ schrijft hij. ‘De Vlamingen hebben hun dorpen barbaars vernield. De Walen respecteren hun dorpen.’ Dit is de loepzuivere toon van de koloniaal, die in een arm en dus pittoresk gebied terechtkomt. Je zult maar in zo’n zichzelf respecterend Waals dorp moeten opgroeien en dat lelijke Waalse Frans moeten spreken, je zou willen dat de betonmolen eroverheen ging, want wat kunnen die Walen het lelijk maken.

Er was daar in de Ardennen een feest van een stel dat tien jaar getrouwd was. Zij hebben twee kinderen en al hun vrienden hadden hetzelfde gedaan, dus dan kom je op negenendertig. Er moesten partytenten worden opgezet en later ook weer afgebroken, en er was een jongetje van vijf dat enorm mee ging helpen. Dit werd hem niet bevolen, dit deed hij uit zichzelf, en ik zag dat het een ander jongetje was dan ik ooit. Zijn vader had in Delft gestudeerd en deed iets technisch, zoals zo’n beetje alle vaders op dat feest. Die jongen had lol in het bouwen van dingen, hij was ook handig en had ruimtelijk inzicht. Echt een ander mens.

Ik sprak tijdens dat feest ook met een vader die als kind geadopteerd was, en die zei: ‘Het enige wat helpt is zelf kinderen nemen.’
Zijn zoontje had plompverloren aan zijn bio-moeder gevraagd: ‘Jij hebt papa weggegeven, hè, waarom eigenlijk?’
Daarna, zegt-ie, op negenendertigjarige leeftijd dan eindelijk nergens meer last van gehad.

Het is me niet overkomen, die kinderen, en ik heb er geen moeite voor gedaan. Dat is de banale reden. Maar goed, ik had ook geen speciale dromen over Zuid-België en ben er nu al twee keer geweest.

Ik had, ook vroeger al, meer dingen echt moeten willen.