Elke ochtend denk ik wakker te worden in Zuid-Frankrijk, en elke ochtend blijkt het weer Almere te zijn. Dat zonnige en Zuid-Franse idee wordt veroorzaakt door het oranje glas van het balkon; een klein beetje zon en alles in de flat baadt in een warm, scherp licht.

In de verte zie ik de woontoren van Almere Haven, vlak voor me ligt het Weerwater, een enorm afgegraven gat in het midden van Almere, dat na gedane bouwdiensten Weer aan het Water werd gegeven.

Kun je het aan een stad zien, wanneer die van de ene op de andere dag als een PVV-bolwerk bekendstaat? The day after the day before: de PVV heeft 21,6 procent van de stemmen behaald bij de gemeenteraadsverkiezingen en is daarmee de grootste partij van Almere geworden.

Het is die ochtend onbetamelijk zonnig, en er loopt net een kwetterende schoolklas onder mijn balkon langs. Kinderen van alle kleuren. Een jongen schopt een blikje weg, de juf geeft een reprimande. Ik geloof niet dat de totale chaos is uitgebroken.

In de peilingen werd becijferd dat de PVV hier dertig procent van de stemmen zou halen. Dat is dus in werkelijkheid een stuk minder geworden dan verwacht of gevreesd, al zou je dat niet zeggen als je de triomfantelijk toon hoort van Geert Wilders, die op de verkiezingsavond arriveert in de besloten caféruimte die voor zijn aanhang is gereserveerd. Zelf ben ik in het stadhuis, waar ook alle andere partijen zich bevinden, op nog geen vierhonderd meter van het geïmproviseerde PVV-hoofdkwartier. Wij moeten per tv vernemen wat de overbuurman te zeggen heeft.

Later hoor ik ook nog Sietse Fritsma, de Haagse PVV-man, die roept: 'We gaan de gevestigde politiek helemaal gek maken.' Ik vind dat een rare, niet meteen te begrijpen uitspraak, maar insiders weten me te vertellen dat hier wordt gerefereerd aan het gedachtengoed van zanger/filosoof Gerard Joling, die in zijn tv-programma's pleegt uit te roepen: 'Maak me gek.'

Zonder klassiekers kom je er niet.

Maar goed, hoe is de stad eraan toe waar ruim twee op de tien mensen op de PVV hebben gestemd (en trouwens acht op de tien niet)? Gewone ochtend, geen nieuwe orde of iets dergelijks. In de sportschool sta ik op de stairmaster, en twee vrouwen van rond de vijfendertig wandelen rustig naast elkaar op de loopband. Het is alsof ze en praatje maken over een niet bestaande heg. Me-dit en me-dat, en dan ineens: 'Wat hebben jullie gestemd?

'Nou, PVV, en jullie...?"

Dertig seconden later gaat het al weer over de gratis babi pangang die de nieuwe Chinees meegaf.

Er is dus een 'jullie', waarschijnlijk een man en wie weet een compleet gezin, en verder is er de achteloosheid, waarmee de partij van de voorkeur even wordt genoemd, zonder gefluister, met een grote vanzelfsprekendheid. Er zijn geen hoofddoekjes in de sportschool, wel een paar gekleurde Almeerders, die aan hun conditie werken. Maar niemand kijkt op of om. Het verzamelde journaille dat de stad had aangedaan, is al weer naar huis, bij de ingang van het stadhuis houden twee vrouwen met hoofddoeken demonstratief de wacht. Alweer een demonstratie in Almere, de tweede in een week tijd, toen er bloemetjespyjama's door de stad liepen tegen Wilders. Vergeet het Malieveld, hier gebeurt het.

Want hoe dan ook, nu de cijfers bekend zijn en niet langer als een wolk boven de stad zweven, volgt ook de tegenreactie. Ja, PVV-stemmers zijn uiteraard tevreden met het behaalde succes, maar de tegenpartij, die niets van Wilders moet hebben, laat nu ook duidelijk van zich horen.
En die openlijke, politieke discussie is tamelijk nieuw voor Almere: althans, die discussie werd vooral op het stadhuis gevoerd, en verovert nu ook de straat. Dat is niet alleen maar onrustbarend. Zelf heb ik het idee dat de stad, waarmee nog maar vijfendertig jaar geleden een begin werd gemaakt, nu de definitieve transformatie ondergaat van een planmatige blauwdruk naar een volwassen samenleving, waar de gewone tegenstellingen scherp aan het licht komen en waar dus ook wordt betoogd, voor en tegen.

Nog een kleine anekdote, waarvan ik niet precies weet wat die moet zeggen. Kennelijk hou ik er nog steeds een Amsterdams tempo op na, ik loop sneller en gehaaster dan de meeste mensen om me heen. Als ik de roltrap van het station wil nemen om nog net de trein te halen, wordt mijn weg geblokkeerd door een vrouw die zich royaal in het midden heeft geposteerd.

'Pardon, mag ik even passeren?' hijg ik links van haar.

Zij draait haar gezicht naar me toe, laat me voorbij en roept dan ineens: 'De PVV heeft gisteren dus wel gewonnen.'

Ja, dat is waar, denk ik. Maar hoe dit voldongen feit, dat hier naar aanleiding van bijna niks luid wordt verkondigd, te duiden?