VN MediagidsWakker Nederland
22.09.2007
Voor ons, gewone krantenlezers en nieuwskijkers, was het al een drukke week, met Rita en Mark en dan ook nog eens de Miljoenennota, maar vergeleken met onze politieke vertegenwoordigers hadden wij een makkie.
Lees de jongste aflevering van ‘Hollands Dagboek’ erop na in NRC Handelsblad van 15 september, dit keer geschreven door VVD-Kamerlid Fred Teeven. Hij kreeg niet alleen bovenstaande sores voor de kiezen, maar ook nog eens ‘de zaak-Holleeder’, want die zit in zijn portefeuille. Dat ‘Hollands Dagboek’ is sowieso een doorlopende demonstratie dat de hardwerkende burger zich niets moet verbeelden, want ons leven kan niet tippen aan dat van Echt Drukke Mensen. Mensen als Fred Teeven die geregeld ver na middernacht thuiskomen van hun werk en dan ‘kort voor half vier nog even de vakantiefoto’s bekijken van onze reis naar de campings van Les Landes en Corsica deze zomer, wat lijkt het al weer lang geleden’.
Fred Teeven staat dan na drie uurtjes slaap al weer op, of liever gezegd ‘na drie (!!) uurtjes slaap’ en wel om ‘de krant van Wakker Nederland uit de bus te halen’. Dit zou je ironisch kunnen vinden, zo’n doodmoeë man met die wakkere krant voor zijn neus, maar dat is geloof ik niet wat Teeven ons wil laten weten. De sfeer is er meer een van ‘’s nachts een vent, ’s ochtends een vent’. Die drie (!!) uurtjes slaap, dat is een wapenfeit, en het wordt ook als zodanig gepresenteerd.
Goed, op dat moment moet de hele VVD-crisis nog in volle omvang uitbreken. Teeven vindt een en ander ‘onwezenlijk’ en hij besluit koffie te gaan drinken bij collega Henk Kamp ‘en dan rustig de mind op te maken’.
Wat wij dus zien, is een man met chronisch slaapgebrek, die toch rustig blijft. Iemand die wakker is, ook al heeft hij niet geslapen. Nu zou de verdenking post kunnen vatten, dat Teeven aan slapeloosheid lijdt, maar dat is wel het laatste waar we hem van mogen verdenken.
De laatste regels van zijn dagboek: ‘Het blijft toch bijzonder, de zaak-Holleeder en de VVD in crisis in één week. Wie had dat kunnen denken. Gelukkig val ik, zoals altijd, weer direct in slaap.’
Die laatste zin is meesterlijk, ik heb hem verschillende malen overgelezen, en telkens begreep ik ietsjes beter uit welk soort hout een echte politicus moet zijn gesneden. Dat is niet mijn hout. Dat is waarschijnlijk ook niet het uwe. Het is het harde hout van Teeven, een man die zijn partij ziet afbrokkelen, terwijl zijn politieke verwant Rita Verdonk uit de fractie wordt gezet en die toch ‘gelukkig als altijd weer direct in slaap valt’.
Hier spreekt iemand die de slaap meester is: en als je dat eenmaal met de slaap is gelukt, moet de georganiseerde misdaad wel een eitje zijn.
Het verhaal van de geharde politicus is, let u maar op, ook altijd het verhaal van de overwinning op de slaap.
Hans Wiegel in Buitenhof, de dag na de hectische, turbulente ledenvergadering van de VVD, waarover Wiegel zijn grote bezorgdheid heeft uitgesproken. Clairy Polak vraagt: ‘En, mijnheer Wiegel, nog zo’n beetje geslapen?’
Wiegel, meteen opgewekt: ‘Welzeker, mevrouw Polak. Uitstekend geslapen.’
De boodschap: de situatie is heel ernstig, maar wij liggen er niet wakker van.
Die twee mededelingen dreigen elkaar op te heffen. Fijn dat iemand onder alle omstandigheden zijn gezonde nachtrust weet te pakken, zo wordt de stressbestendigheid tussen neus en lippen ook nog geëtaleerd, maar is er eigenlijk een situatie denkbaar waarbij zo’n man niet ‘gelukkig direct in slaap valt’? Het is hier spitsroeden lopen tussen blijken van een goede lichamelijke conditie en algehele oppervlakkigheid en botheid. Wordt zo’n politicus dan nooit uit zijn slaap gehouden, nergens door geraakt?
Mark Rutte, in de aanloop naar het partijleiderschap: iedere ochtend op de webcam ‘beschuit met Mark Rutte’ – en iedere ochtend leverde de man het bewijs van zijn uitgeslapenheid.
Het komt niet alleen voor onder liberalen; Joop den Uyl stond erom bekend dat hij met heel weinig slaap toe kon, en wie de man in de softe linkse hoek wilde drukken, werd meteen met deze feiten om de oren geslagen, die het calvinistische profiel van Den Uyl moesten onderstrepen. Dat blije, opgewekte had hij trouwens niet. Meer het getergde, van iemand die zijn slaap opofferde voor ’s lands belang.
Mark Rutte die een keer zichtbaar slecht geslapen heeft: dat zou ik nou pas vertrouwenwekkend vinden.
