Nee, niet de ChristenUnie, ik weet dat die club vooral bij links ineens salonfähig is, maar als eenvoudige homo moet je toch behoorlijk masochistisch zijn om uitgerekend die bijbelvaste gezinssalon te willen bezoeken. Ik dacht, of nee, ik twijfelde, of eigenlijk meer, ik redeneerde dat de christendemocratische ideologie mij als ongelovige niet veel te vertellen had, maar dat ik me wel kon verenigen met de politieke praktijk – van het CDA dus. ‘Niets staat nog vast,’ sprak ik mijzelf moed in, ‘je probeert alleen een denkspoor te volgen, en waarom zou je bij voorbaat …’ Tegelijkertijd stak er in mijn innerlijk een storm op, want CDA-stemmers, dat waren per definitie de anderen, dat was niet ik. Persoonlijkheidscrisis.

En toen, alsof god zelf ingreep, werden de uitspraken van minister Donner bekend over de sharia. Ik was genezen. Ja, ik weet het, theoretische exercitie, hypothetisch geval, journalistieke hype, allemaal waar, maar toch kan niemand mij uit het hoofd praten dat minister Donner juist als theoreticus zo’n pover figuur heeft geslagen. Geen onderscheid maken tussen een tweederde meerderheid onder de Nederlandse bevolking en een tweederde meerderheid in de Tweede Kamer – is de politieke vertegenwoordiging plotseling afgeschaft? Niet noemen dat democratie over meerderheidsbesluiten gaat, maar minstens zozeer over de rechtsstaat. De universele mensenrechten, de Europese verdragen – helemaal vergeten. Juist voor iemand van wie gezegd wordt dat hij zo mooi staatsrechtelijk kan denken (‘een overgeërfde familietraditie van de Donners’ hoorde je altijd) is dat een theoretische uitglijder van jewelste.

Een veelzeggende uitglijder ook. De soevereiniteit in eigen kring is een belangrijk leerstuk in het christen-democratische gedachtegoed. De bijzondere vrijheid die de opvolgers van Abraham Kuyper voor zichzelf hebben opgeëist, kunnen ze de moslims niet onthouden, want dat zou uiteindelijk snijden betekenen in eigen privileges. En dus gaan groepsrechten voor individuele rechten in Donners theoretische beschouwing – en dat is precies waar mijn individualistisch ingestelde hoofd en hart afhaken. Nee, natuurlijk wil de minister de sharia niet in Nederland invoeren, maar wat hij kost wat kost wil verdedigen zijn de bijzondere, religieuze voorrechten waar gelovigen aanspraak op kunnen maken omdat het iets heel bijzonders is, dat geloven.

Ik vind dat allemaal niet. Ik wil dat gelovigen vrijheid van godsdienst hebben, niet omdat ik zo onder de indruk ben van hun geloof, maar omdat ze burgers zijn. Ik vind het ook onzin dat ik als homo of als gekleurde speciale rechten zou hebben. Je moet het omkeren: ik ben staatsburger, die toevallig homo is en gekleurd, en die laatste twee toevalligheden mogen mijn rechtspositie in geen geval verminderen.

Wat mij helemaal niet bevalt, is dat christelijk ontwaken achter de brede rug van de islam. Ze laten de moslims de kastanjes uit het goddeloze vuur halen, om daarna te bedenken: o ja, die kastanjes, die waren eigenlijk ook van ons. Een onzalige alliantie, om in hogere sferen te blijven.

En toen sprak dus de paus, die ook een theoretische verhandeling hield, die ook alleen bedoeld was voor goede verstaanders. Misschien is het een idee dat meer hooggeplaatste figuren een dagboek bij gaan houden, voor hun allerintiemste bedenksels. Niet laten slingeren.

De paus beweert iets waar ik het hartstochtelijk mee eens ben: dat het geen goed idee is het geloof met geweld te verkondigen. Dat zoiets afbreuk doet aan datzelfde geloof. Het moet gezegd: ik heb toch veel betere papieren dan de paus om zo’n standpunt te verdedigen, want ik heb hoegenaamd niets met de kruistochten, kersteningen of de verschillende inquisities te maken.

Die passage over Mohammed, die Benedictus citeerde, daar zaten een aantal islamitische leiders met smart op te wachten, want het gaf ze nog wat extra ammunitie om zich tegen het Westen te keren. Misschien is internationale politiek toch echt een vak apart: misschien dat je het er niet zomaar naast doet, als afgestudeerde theoloog.

Overigens bepleitte de paus uiteindelijk hetzelfde als minister Donner: dat het geloof meer aanzien en invloed moet krijgen in de wereld van de politiek.
‘Word maar eerst een volleerd politicus,’ zou ik ze willen aanraden.