Had ik een kind, ik zou het zeggen: ‘De mensen hoeven geen waardering voor je op te brengen en ook hoeven ze je niet te respecteren. Dat laatste al helemaal niet, want het begrip is door minderjarige crimineeltjes zo vaak op eisende toon misbruikt ( “Respek, Respek”) dat het allang deel uitmaakt van het standaard boevenrepertoire.’

(Mijn kind zou het woord ‘repertoire’ kennen.)‘En ook, kind, bestaat er geen recht op liefde, zelfs niet van je vader en moeder.Kijk, ík vind dat je daar recht op hebt, maar er zijn ouders die die liefde simpelweg niet te vergeven hebben, en toch hun best doen om hun kind te kleden en te wassen en niet te slaan.

Ohne geht’s auch, al is het zonder liefde ontiegelijk armoedig.’ (Het kind is gewend aan korte, buitenlandse tussenzinnetjes. Na verloop van tijd begint het de betekenis te raden, en ja hoor, de volgende keer hoor je het kind tegen een schoolvriendje bluffen in het Frans.)‘Maar waar je wel recht op hebt, is dat de mensen je met rust laten als jij dat wilt. Dat ze niet aan je zitten te plukken. Dat ze je niet belagen, pesten en je het leven zuur maken. De moeilijkheid is: dat recht valt heel moeilijk af te dwingen, want het schoolgaande leven is nu eenmaal niet geplaveid met oplettende onderwijzers en empathische leerlingen. Er blijven genoeg terloopse uurtjes over waarin die ene jongen of dat enkele meisje eens flink te pakken wordt genomen door de leukerds van de klas. Over vijftien jaar zijn de rollen omgekeerd: zij dik en uitgewoond, jij jaloersmakend swingend.’ (Kind rolt met ogen.) ‘Ja, ik weet het, daar heb je nu niets aan. Maar die schooltijd gaat voorbij, ik zweer het, en daarna wordt het alleen maar leuker.’Dit denkbeeldige vaderpraatje zou ik afsteken tegen het heteroseksuele, het homoseksuele en het nog niet zo heel erg zeker seksuele kind. Ook tegen het roodharige, het onsportieve en beugeldragende. Elke afwijking van de norm is voldoende om mikpunt te worden van spot en pesterij. En hoe lager de opleiding die het kind volgt, des te groter de dwang tot conformisme, des te groter ook de kans op angst en eenzaamheid.



Maar als ouder noch als kind lijkt het mij een goed idee om ‘VERPLICHTE VOORLICHTING over HOMOSEKSUALITEIT’ te geven, op alle scholen bijzonder of niet, zoals een meerderheid van de Tweede Kamer wil. Ook, of juist de liberalen van de VVD en D66, die met hun goede bedoelingen ook hun pluralistische vrijheidsbesef verloren lijken te hebben.
Er is een theoretisch bezwaar: wat moet die verplichte voorlichting dan behelzen?Dat homoseksualiteit mooi en gezond is, of normaal en daarom niets om je voor te schamen? Maar die homoseksuele kinderen zijn een minderheid, en die kunnen op hun vingers natellen dat ze het statistisch verliezen. Bovendien is homoseksualiteit, net als alle seksualiteit, in het begin vaak meer last dan lust. Een algeheel verbod op seksuele schaamte vind ik net zo bezopen. Bovendien hebben mensen en dus ook kinderen en onderwijzers het recht om te denken dat homoseksualiteit Gods straf is en ook nog eens besmettelijk. Ze mogen er alleen niet naar handelen, want dan zijn ze strafbaar.

Hoe moet ik me die verplichte voorlichting voorstellen? Trekt er dan een mevrouw of mijnheer van de gracht naar het biblebeltdorp of de islamitische school om de blijde boodschap te verkondigen? Of wordt de christelijk gereformeerde onderwijzer gedwongen het H-woord met een vies gezicht zelf uit te spreken? Enig idee hoe eenzaam en vernederd die twee homoseksuele leerlingen zich dan voelen? Het is waar wat het COC zegt: ‘De middelbare school is geen veilige plek voor homo’s.’ Voor niemand trouwens, die te veel van het gemiddelde afwijkt. Maar dat daarom ‘lesbische, biseksuele en transgenderjongeren meer voorlichting willen op school’ zoals het COC stelt − daar geloof ik niets van. Natuurlijk, er is vast een onderzoekje waarin die lesbische… et cetera jongeren is gevraagd wat nu de oplossing zou zijn. Handen in het haar, moeilijk, geen idee.
De onderzoeker stelt uiteindelijk zelf voor: ‘Goede voorlichting, zou dat een idee…’ Jongen of meisje zegt in arren moede ‘Ja, misschien.’ Als je het echt niet meer weet, kom je met Voorlichting op de proppen. Goede voorlichting, verplichte voorlichting. De homojongere is nu niet meer ziek, maar vooral zielig. Een knuffelproject voor een bepaald soort meisjes. De vernedering is officieel, afgedwongen door de overheid.
Ronald Reagan heeft veel onzin beweerd, maar hierin had-ie gelijk: ‘Ik ben van de overheid, en ik ben hier om U te helpen – dat zijn de dertien meest angstaanjagende woorden die de menselijke taal kent.