De uitslagen van de Europese verkiezingen in Nederland druppelden binnen, en we konden niet wachten ze te kennen. Vroeger, op de middelbare school, zou ik mij geschaamd hebben voor die junk-achtige politieke passie, maar zie, dit hele gezelschap zat eigenlijk op hete kolen en kon niet wachten op de exit polls. Het leven wordt steeds minder eenzaam naarmate de schooltijd verder achter je ligt. De gekken van vroeger zoeken elkaar op en heten dan ineens intellectuelen. Ik wil dat alle wanhopige pubers dit weten.

Iemand belde met thuis voor het laatste nieuws, wij maakten lijstjes van onze voorspellingen. We deden dus wat anderen doen tijdens het Eurovisie Songfestival, maar met het voordeel dat ons spelletje maatschappelijk betrokken lijkt. Grote overwinning PVV – ik had het niet geraden, zoals altijd schat ik het Nederlandse volk geheel anders in dan het is, maar was door de uitslag ook niet ‘aangeslagen’, zoals PvdA’ers het zo mooi kunnen zeggen.

Ik mag dat van mijzelf ook niet zijn, want democratie gaat over de keuze tussen meerdere partijen, en het gaat niet aan je politieke tegenstander als een aanslag te behandelen.
Maar ’s nachts thuis, met nog een naar bericht over een zieke collega, werd ik toch mismoedig. Want natuurlijk hebben mensen het volste recht om op de PVV te stemmen, alleen al de moeite die ze nemen maakt ze tot aspirant-democraten, maar een partij die zichzelf in woord en daad zo opzichtig tegenspreekt – om die te belonen… mies is het woord.

De partij van de vrijheid wil een exclusieve vrijheid die uitsluitend geldt voor alle Nederlandse niet-moslims. Discriminatie van vrouwen en homo’s is ten strengste verboden – tenminste als het door moslims gebeurt. Als de SGP het doet, hoor je de PVV er niet over. Deze volmaakte willekeur, die elke keer weer het principe van wederkerigheid schendt, is wel degelijk een bijl aan de wortel 
van de rechtsstaat. Vooral de VVD, die veel van haar kiezers naar de PVV zag vertrekken, moet veel duidelijker uitleggen wat het verschil is tussen discriminatie (voor-gestaan door de PVV) en de algemene vrijheid van 
meningsuiting. Moedige poging van Rutte, niet van harte gesteund door de rest van de partij.

Ik zie helemaal niets in de islam, maar voor de Nederlandse staat hoort het een godsdienst te zijn als alle anderen, en het algemene principe van de godsdienstvrijheid is hier onverkort van toepassing. Niets meer, niets minder. Je hoeft niet aan ‘islamisering’ te doen, dat is precies het verkeerde cadeau, je moet de algemene beginselen verdedigen, en feitelijke discriminatie (‘geen moslim Nederland in’) nooit goedpraten.

Nu hoor ik weer dat mensen op de PVV stemmen uit onvrede, met eh… DenHaag. Gelukkig ben ik geen politicus, maar een kiezer, en mag ik het zeggen: wat een kinderachtige reactie. Puberaal. Hele dorpen zijn collectief aan het puberen geslagen. Nogmaals, er is altijd hoop voor de toekomst, maar al die mensen waren al lang van school af, en hebben elkaar gevonden in het infantiele.
Er ligt hier een opvoedende taak voor alle Nederlandse politici. Ja, neem de mensen serieus, maar leg ook eens uit hoe het Nederlandse systeem werkt, op welke beginselen het is gebaseerd, en hoe het in de loop der eeuwen is verfijnd.

Afijn, buiten de polder gebeurde er ook nog wat. Bij ons werd de PVV groot, en op hetzelfde moment zocht president Obama in Caïro toenadering tot alle niet-gewelddadige moslims. Hij citeerde uit de Koran, wat ik op het randje van slijmen vind als je zelf geen moslim bent. Ik geloof dat het wel effectief slijmen was. Hij vertelde over de ‘onverbrekelijke band tussen de Verenigde Staten en Israël’, wat daar zoiets is als vloeken in de kerk. Moedig. En verder denk ik dat Obama iets deed dat lastig is, maar noodzakelijk. Hij zocht de grenzen op van het compromis: waarin verschillen moslims van niet-moslims, waarover kunnen we onderhandelen, en wat blijft anathema binnen een democratische rechtsstaat.

Die wijze van benadering is volwassen – dit in tegenstelling tot de puberale sfeer die in ons land mode is geworden. Politiek is een spelletje, maar een heel serieus spelletje, met mensenlevens als onderpand.

PS: In mijn column van 16 mei beweerde ik dat Myrthe Hilkens bij Andries Knevel had gezegd dat ‘de Playboy kunst’ is. Dat is twee maal niet waar: zij zei het niet, maar een andere vrouw, en beiden zaten bij Cees Grimbergen van de NCRV.