Dat klinkt heel achtenswaard, veel achtenswaardiger bijvoorbeeld dan de kijkers die nu al zo’n jaar of dertig The Bold and The Beautiful bijbenen. Dat zijn soapverslaafden. Wij volgen het nieuws graag op de voet (op de bank, zal je bedoelen). Maar wie het fenomeen technischer bekijkt, zal ontdekken dat wij allen aan dezelfde klif hangen, en daar kennelijk grenzeloos van genieten.

We hebben het hier over de uitgestelde nieuwsgierigheidbevrediging: het verhaal wordt niet in één keer verteld, met een kop en een staart, nee, er wordt een begin gemaakt, een zijpad ingeslagen, de draad wordt weer opgepikt en op het hoogtepunt is het uit, wordt vervolgd, we zien u graag de volgende week terug.

Dit televisiemechanisme van de afgebroken en uitgestelde bevrediging is allang niet meer het kleine verzetje waarvan ze vroeger zeiden dat huisvrouwen er voor leefden. De serieuze nieuwsjager heeft de hele wereld tot zijn soap gemaakt, en volgt dus vier of vijf verhaallijnen tegelijkertijd, net zo soepel als soapkijkers dat kunnen. Het is niet de bedoeling dat er ooit een definitief einde aan de gebeurtenissen komt, er is de voorpret, er is het nagenieten, en daartussenin bevindt zich de sensatie, die onze nieuwsgierigheid op peil houdt.

Over tien maanden weten we pas echt wie de nieuwe president van Amerika wordt. Zet uit die tv, sla de berichten in de kranten over en lees een goed boek. Over tien maanden weet u net zo veel als al die mensen die zo driftig hun tijd hebben verdaan.

Maar zo werkt het niet, we willen niet alleen de afloop weten, we willen vooral de aanloop volgen, zodat we ons het verhaal eigen kunnen maken. Zo wachten wij in blijde of boze verwachting op de film van Wilders en laten ons een weekend lang gijzelen door de aangekondigde doorbraak in een zaak, die officieel over Natalee Holloway gaat, maar inmiddels toch de naam van Peter R. de Vries mag dragen.

Dit ‘wij’ is geen verpleegsters-wij, ik zat ook braaf op de bank en voelde me bedrogen. Wat gaan de dingen langzaam bij die commerciëlen, zo’n plot wordt echt uitgekauwd en eindeloos onderbroken, het is 1915 en de eerste auto’s komen tuffend op gang. En tussen het ‘harde nieuws’ van de bekentenis van Joran van der Sloot bevond zich, bijna per ongeluk, het verhaal dat ik minstens zo choquerend vond: het verhaal van een Nederlandse middenklassejongen in de tropen, die zich als blanke daar zo’n beetje onaantastbaar waant. Ineens kregen we een liveverslag van de koloniale verhoudingen, die officieel zijn afgeschaft, maar die daar toch floreerden, alsof we in een tijdmachine zijn gestapt. Het gemak waarmee al het bruine volk in de buurt gebruikt wordt ten gerieve van de blanke jonge­heer, het zelfvertrouwen waarmee de lokale ‘sukkels’ om de tuin worden geleid, en de vanzelfsprekendheid dat deze privileges Joran toebehoren, als waren ze hem via een goddelijk recht toegezegd.

Zo probeer ik dus netjes op de hoogte te blijven, en donder vervolgens in een subplot, waar het helemaal niet over ging, en waar ik me vervolgens niet meer van los kan maken.
Maar ik heb een tijdsinvestering gedaan, nu wil ik verdomme ook mijn rendement, draait die Joran de bak in, wordt het Obama, Clinton of toch McCain, en wat bevat het tweede shot van Wilders’ film? Ik zit vast aan een contract dat ik niet alleen zelf heb getekend, maar ook eigenhandig heb opgesteld.

Nu gaat het me dus om de afloop, de tunnelvisie neemt bezit van mij, en tegelijkertijd weet ik uit ervaring: nieuws loopt nooit af, nieuws eindigt altijd in de modder, een autobusje dat tot stilstand komt in de drassige berm.

Ik herinner me de tijd dat mijn moeder ernstig ziek was; zelfs toen nam de nieuwsreporter het van me over. Krijgt zij een opleving, opnieuw een hartstilstand, kan iemand me nu eens fatsoenlijk informeren naar welk plot we toewerken? Dokter A., zuster B., ze gaven hun prognoses die uiteindelijk, na twee maanden, ook echt exitpolls werden. Moeder dood, raadsel opgelost.
Maar dat was niet de afloop die ik wilde, dit nieuws dat geen vervolg kent.
De dag dat uw nieuwshonger bevredigd wordt, is een rampzalige dag.