Dit is geen gewone verhuizing, dit is een modelverhuizing. Gewoon is: dagen, weken van paniek, dozen pakken, labels plakken, weten wat je als eerste nodig hebt in het nieuwe huis, weten wat je als laatste nodig hebt, die twee dingen toch door elkaar halen, daar achter komen in de kale nieuwbouw waar wel het Surinaams-Nederlandse woordenboek voor het grijpen ligt, maar geen enkele flessenopener.

Niets van dit alles bij de modelverhuizing. Afgelopen vrijdag verruilde ik mijn Amsterdamse huis voor een flat in het centrum van Almere. Dat deed ik op uitnodiging van de gemeente, die mij als schrijver had gevraagd een flink aantal maanden in de jonge stad te komen wonen en er een boek over te schrijven.

Hemelsbreed liggen mijn oude huis en mijn nieuwe flat hooguit vijfentwintig kilometer uit elkaar. Het gaat hier om een zeer beperkte, binnenlandse migratie. Maar toch is alles anders: ik moet een nieuwe looproute vinden, een koffiehuis voor de ochtend. Ik moet, kortom, een routine zien op te bouwen. Maar het gewone zenuwengesloop dat een verhuizing begeleidt, blijft nu achterwege, omdat de gemeente niet alleen een flat voor mij heeft gevonden, maar die ook heeft ingericht. Welgeteld een flinke koffer hoef ik mee te nemen, dat kan zelfs per trein, en dat is dat.

Ik word officieel welkom geheten door wethouder Visser van Almere, door ambtenaren, voorlichters, cultuurdragers en vrienden, en dus is mijn nieuwe flat al propvol mensen wanneer ik arriveer. Daar kan ik mijn jas laten, wijst iemand mij gedienstig. Ja, en ook aan wc-papier is gedacht. Kon het altijd maar model, de mensen zouden tijdens een verhuizing niet langer het idee hebben dat hun oude wereld vergaat, terwijl een nieuwe nog niet is gevonden. Iemand test of de geluidsinstallatie het doet, want er zal gesproken worden en gemusiceerd, professionals delen hapjes uit en schenken wijn in.

Ik geloof dat zo'n beetje iedereen beter de weg weet in de nieuwe flat dan ik; mijn taak bestaat uit een bescheiden invoeging in wat al geregeld is. Aan één ding is gelukkig niet gedacht: vazen voor de bloemen. Nu, die ga ik dan eens kopen.

Acht maanden geleden kwam het idee op voor deze verhuizing, en niemand kon toen weten dat uitgerekend deze dagen heel het land Almere zou ophangen aan drie letters: PVV. Er zijn peilingen, gebaseerd op driehonderd straatinterviews van Maurice de Hond, (ik weet nooit hoe veelzeggend zoiets is) en daaruit blijkt dat dertig procent van de bewoners voor de partij van Wilders zou kiezen.

Dertig procent, dat is een mooi, rond percentage, en da's veel, dus niet alleen is het nieuws the talk of the town, maar ook van het land. De hele stad, van stadsschouwburg tot naaiatelier en bakker wordt even gereduceerd tot wel of niet PVV. Daar heeft iedereen zich in de media maar aan te houden.

En ook ik houd me aan die code: ik praat met een gast over de voorspelling van de gemeenteraadsverkiezingen, hij klinkt zorgelijk, dit kon wel eens desastreus uitpakken, ik houd de moed erin, en dan komt de mevrouw langs met de hapjes. Ik heb haar net rondgeleid door de flat, zij heeft met een mix van bewondering en afgunst mijn nieuwe omgeving in zich opgenomen, en nu hoort ze ons dus zuchten over de PVV.

Ineens voel ik mij 'linkse elite'. De man uit Amsterdam die in een kant-en-klare flat trekt. Want de mevrouw van de hapjes heb ik vlak daarvoor tegen een collega horen zeggen dat zij is weggetrokken van het Amsterdamse Mercatorplein, omdat de situatie daar 'onhoudbaar' was geworden.

Haar collega, ook een oud-Amsterdammer, had daarop zeer begripvol geknikt, verdere uitwijding over dat 'onhoudbaar' was helemaal niet nodig. Amsterdamse Almeerders, Almeerse Amsterdammers, hoe moet je ze noemen - zie hier hetzelfde semantische dilemma als bij de Nederlandse Marokkanen en de Marokkaanse Nederlanders.

Ik weet niet of de mevrouw van de hapjes PVV stemt, het is in elk geval niet uitgesloten. Het is, als we de percentages mogen geloven, zelfs onwaarschijnlijk dat zich in deze flat, waar zich nu zo'n man of vijftig heeft verzameld, geen PVV-stemmers zullen bevinden. Het rampscenario van de een is de stille hoop van de ander. Want je hoort of ziet ze nauwelijks op straat, de PVV-aanhangers, maar irgendwo moeten ze zich toch bevinden.

De mevrouw van de hapjes, haar collega? Het vanzelfsprekende gesprek is niet meer vanzelfsprekend, want wordt bij lange na niet door iedereen gedeeld. Pas op je woorden. Let op het achterste van je tong, en aan wie je dat laat zien.

Als de ontvangst voorbij is, sta ik nog even met de hapjesmevrouw op het balkon. Zij wijst ver weg: daar in die Almeerse buitenwijk woont ze nu.

Heimatvertriebene. En nu maar wachten op de uitslag.