Je hoort er amper meer over. Toen ik tweeënhalve maand geleden naar Almere verhuisde, stond de stad aan de vooravond van de gemeenteraadsverkiezingen, waar de PVV de grootste partij zou worden. Ik verhuisde niet om de Almeerse gemeentelijke politiek te bestuderen, maar het leek een gelukkig journalistiek toeval dat heel Nederland was gefocust op de plaatselijke gemeenteraad, waar nieuwe, Nederlandse politiek zou worden geschreven.

En zeker een maand daarna was de PVV-overwinning, die trouwens aanzienlijk minder groot was dan voorspeld, hier nog steeds het gesprek van de dag in sportschool, lunchroom en café, zoals ik mocht ontdekken. Maar nu? Ik hoor er amper meer over.

Pas geleden een jongeman gesproken die voor de eerste keer mocht stemmen en meteen maar zijn ouders en de overgrote meerderheid van Nederland de stuipen op het lijf joeg door voor de PVV te kiezen. Waarom? Daarom. Want het was toch ook een zooitje, en trouwens, de stad kon wel een beetje opschudding gebruiken. Ik ben geneigd het grote woord Verzet, met zijn stemmige Tweede Wereldoorlog-connotatie, te vervangen door het begrip 'verzetje'. Dat was het, een plaagstoot, tegen alles en iedereen en een beetje tegen hoofddoeken in het bijzonder.

Maar onze jonge verzetjesheld geeft aan bij de komende Kamerverkiezingen niet meer PVV te stemmen, want het is ook hem niet ontgaan dat de Partij Voor de Vrijheid nu niet haar uiterste best deed om gedane beloften ook in collegedaden om te zetten.

Ik weet niet of hij representatief is, maar het lijkt me niet gewaagd een flinke terugval voor de PVV te voorspellen bij de komende verkiezingen, juist hier in Almere. Nu de economie en zelfs de euro wankelt, lijken hoofddoekjes in de openbare bibliotheek niet het allereerste thema waaraan je denkt.

Toch blijft het raadselachtig, die enorme wending in politieke obsessies en thema's, in nog geen drie maanden tijd. Is al het integratieleed, waarover tien jaar is gesproken, plotseling voorbij? En wat of wie heeft die veenbrand, die zich juist in Almere leek te verspreiden, dan geblust?

Ik schreef al eerder dat Almere direct na de PVV-overwinning niet plotseling een geheel andere stad was geworden, van een Nieuwe Orde of iets dergelijks. Hooguit werden de bewoners met de neus op de cijfers gedrukt en kwam de verborgen onmin van hun buren aan het licht. Maar nu de PVV, of in elk geval de belangstelling voor die partij, langzaam aan het wegzakken is, blijf je nog steeds met dezelfde bewoners over. Wat zijn dat dan voor mensen?

Harde werkers, over het algemeen, die modaal verdienen, waarbij de vrouw ook financieel een steentje bijdraagt: het gaat merendeels om gezinnen met kinderen, al dan niet gescheiden. Relatief veel eigenhuisbezitters. Een zekere demografische monotonie. Er wonen hier weinig alleenstaanden. Ik heb dat gemerkt door mijn maandenlange speurtocht naar een wasserij in het centrum van Almere. Die heb ik tot nog toe niet kunnen vinden. Men heeft hier zelf een wasmachine, en waarschijnlijk ook een droger. Dat is de sfeer: een stad vol gezinsauto's die keurig langs elkaar heen rijden op weg naar de wekelijkse inkopen, terwijl hun puberkinderen, die allemaal op hetzelfde moment zestien zijn, zich ostentatief lopen te vervelen.

Wat mij meteen opviel, was het gebrek aan homo's in de stad. Ze moesten er zijn, en ik ontdekte ook een 'homovriendelijk café' zoals dat heet, maar overdag, tussen het winkelende publiek, overviel mij de Twentse ervaring uit mijn jeugd: homo's zijn vooral voor op de televisie en komen in het wild niet voor. In die zin geloof ik dat de klierige nichtenlol van Goor en Geer dat beeld alleen maar heeft versterkt. Ook was er die moeilijk aanwijsbare homovijandige sfeer, zeker 's avonds als het stadscentrum verlaten was. Ik zou daar niet met mijn geliefde gearmd rondlopen. Nee, niet vanwege de Marokkaanse jongetjes, maar vanwege veel Almeerse jongetjes in het algemeen, die groepsgewijs met de ziel onder hun arm rondsjokken, op zoek naar iets om tegen te trappen. Een leeg blikje. Een nicht.

Pas geleden werd burgemeester Jorritsma van Almere uitgeroepen tot 'homo-moeder'. Had ik dit bericht gelezen als niet-Almeerder, ik zou het overdreven hebben gevonden, zij is toch burgermoeder van iedereen, et cetera. Maar nu schamper ik niet. Almere is een stad waar je makkelijk wegkomt met het idee dat moeilijkheden zich altijd ergens anders voordoen, want in Almere zijn de dingen goed geregeld, fris en groen. Tegelijkertijd kan iedere homo hier je meteen over zijn onbehagen vertellen.

Nee, nieuwe, jonge steden als Almere zijn niet vanzelfsprekend broedplaatsen van tolerantie.

Integendeel: bij gebrek aan geschiedenis en historisch houvast zijn buitenstaanders extra kwetsbaar voor het Gemeentelijk Tekort (dat trouwens verdomd veel wegheeft van het menselijk tekort).