Okay, zij is een vrouw, maar dat is een detail; veel meer betekenis moet worden toegekend aan dat eland schieten van haar, en die gevelde beer die ze als draperie over haar sofa heeft liggen.
Het is onmiskenbaar dat Sarah Palin een voortbrengsel is van het feminisme, maar even onmiskenbaar is het feit, dat zoiets niet per se een links succes betekent. De grote, invloedrijke emancipatiebewegingen die het doen en denken van mensen echt veranderen, leveren de meest onwaarschijnlijke mascottes op.

Ik had tot aan zijn verschijning nooit kunnen verzinnen dat Pim Fortuyn het resultaat zou zijn van zoveel jaren ‘homostrijd’, zoals dat ooit linksig heette. Aan het homogehalte van Fortuyn hoefde niemand te twijfelen, maar het was zo anders dan we het ons hadden voorgesteld. Niet links maar rechts, niet informeel maar krijtstreep, niet lief en zacht maar gemeen en venijnig.

Zo ook is Palin het bastaardkind dat het feminisme heeft voortgebracht: niet de gedroomde dochter, maar de onverwachte uitkomst. Het heeft geen zin wanneer de aartsmoeders van de beweging nu gaan stampvoeten en roepen: ‘Ja maar, zo hadden we het helemaal niet bedoeld.’ Dit is wat je baarde: een vrouw die alles in zich heeft om mannen te verslaan, een vrouw die je stoutste dromen kan waarmaken.

De tragiek van links is dat haar inspanningen pas echt zichtbaar worden in het rechterkamp: van Colin Powel tot Condoleezza Rice, van Thatcher tot Verdonk. Je hoeft niet van die mensen te houden, je mag hun politiek of boodschap afwijzen of zelfs verachten, maar het valt niet te ontkennen dat ze een product zijn van emancipatiestrevingen waarvan links ooit dacht dat ze daar het alleenrecht op had. Dat is niet zo, en dat wordt hardhandig ingewreven.

Zo’n Sarah Palin is voor een liberaal als ik buitengewoon slecht nieuws: zij is in alles hartstochtelijk christelijk-conservatief, op een manier die van de ChristenUnie een stelletje rooie rakkers maakt. Tegen homo’s, tegen abortus, tegen het darwinisme. Lieve help, met dat soort christenfundamentalisme hebben we de moslims helemaal niet meer nodig. Maar wat ze ook is: een vrouw, een ‘optimistische pragmaticus’ zoals de feministe Camille Paglia haar omschrijft, die ‘de beste politieke speech gaf, ooit door een Amerikaanse politica gegeven’, eentje die ‘reële kans maakt de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten te worden’. Keken wij allemaal naar Hillary, gebeurde het daar, bij de Republikeinen. Ook de NOS heeft weer eens de verkeerde historische gebeurtenis verslagen.

Wat heeft Palin in de aanbieding, behalve die hele conservatief christelijke heilsleer: haar onuitstaanbare blijmoedigheid. Even tussendoor: ik sprak de laatste week twee keer met een vrouw uit een invloedrijk Nederlands patriciërsgeslacht. Als geadopteerde ben ik, om begrijpelijke redenen, altijd gefascineerd door die hele cultus rond nest en bloed en genen. En deze vrouw betrapte ik ook weer op dat immer zonnige, gelijkmatige humeur dat er bij de erfgenamen van het blauwe en rode boekje echt is ingeramd. Goedgemutst, nooit zeuren, enthousiast. Alle innerlijke bewegingen, die er beslist ook wel zullen zijn, blijven binnen en zullen nooit in het openbaar getoond worden. Het is niet de Britse stiff upper lip, het is een lip die ook nog eens voortdurend glimlacht.

Ik zeg niet dat Palin deel uitmaakt van de Amerikaanse aristocratie, ik zeg dat zij de belichaming vormt van iets dat nog meer tot de verbeelding spreekt. De zelfgemaakte adel, in één generatie tot bloei gekomen.

Palin is de vrouw van wie veel mannen dromen en die veel vrouwen zouden willen zijn. De vrouw die nooit zeurt, de vrouw die bijna achteloos kinderen ter wereld brengt en de derde dag weer hooggehakt achter haar bureau zit, met die glimlach die niemand eraf kan trekken. Er zit nog niet het begin van een slachtoffer in haar, ze heeft mannen niets te verwijten en juicht andere vrouwen alleen maar toe.

Met de kandidatuur van Palin heeft McCain Obama in een heel lastig parket gebracht. Kan jij, Barack, net zo’n blije neger op de planken zetten, zoals Sarah de zonnige vrouw gestalte geeft? Dus zonder een spoor van wrok of historische verongelijktheid? Lukt het je die hele geschiedenis van onderdrukking en slavernij als voorbij en irrelevant ter zijde te schuiven, zoals Sarah pretendeert dat George Washington net zo goed Georgina Washington had kunnen wezen?
Ik hoop dat Obama daarvan terug heeft, maar ik vrees met grote vreze.

Weet u waarom rechts het steevast wint van links? Door dat verschrikkelijke goede humeur van ze.