Ik besprak de houding van minister Plasterk tegenover de homobeweging, en vroeg me af hoe diep doorvoeld die verbondenheid was die de minister zo ostentatief, zwaaiend op boten en met hoeden tentoonspreidt. Tot nu toe niets aan de hand.

Maar ik haalde er ook mevrouw Plasterk bij, die tijdens een Boekenbal een dans zou hebben geweigerd van een lesbische dame. Ik noemde dat een roddel, en hoewel dat niets zegt over de feiten, vertelt het wel iets over de relevantie van het verhaal.

Eerste fout: ik had moeten vermelden dat mevrouw Plasterk niet zomaar uit de lucht kwam vallen, maar altijd driftig meezwaaide op die boten met haar man, naar al die prethomo's op en aan het water. 'Heupwiegend' lees ik in NRC Handelsblad. Zij koos er dus zelf voor een publieke rol te vervullen, althans, ik mag toch aannemen dat zij niet door haar man gedwongen is een taak te vervullen die zij helemaal niet waar wil maken.

Tweede fout: uit het feit dat mevrouw Plasterk de dans weigerde van deze mooie dame laat zich alles en dus niets afleiden. Misschien wil ze niet met een lesbo dansen, is best mogelijk, maar het zou net zo goed kunnen zijn dat ze de pest heeft aan dansen, tijdens het heupwiegen op die boot haar enkel had verzwikt, enkel de chachacha kent, die op dat moment niet gespeeld werd et cetera. Punt is: de roddel verzwakte mijn betoog, en suggereerde een zekere homofobe houding van mevrouw Plasterk, die ik niet hard kan maken.

Fout dus. Excuses.

Je moet, het blijkt maar weer, heel voorzichtig zijn met wat de Engelsen zo mooi circumstantial evidence noemen, met indirect bewijs.

Vorige week publiceerde De Groene Amsterdammer een artikel van Lizzy van Leeuwen over de Indo-achtergrond van Geert Wilders. De vraag is ook hier: hoe relevant is die informatie, en wat kan je er wel en wat niet uit afleiden? Dat artikel zorgt voor veel discussie, er zijn mensen die het schandalig vinden, en ik ken een PVV-stemmer die zelfs van 'karaktermoord' sprak - op Wilders, welteverstaan.

Als je dat vindt, vraag ik me af hoe je Wilders' spreken over moslims dan moet noemen. Genocide, misschien?

Het lijkt me terecht te spitten in de etnische achtergrond van een politicus, als diezelfde politicus openlijk een etnische politiek voert. Had Wilders alleen bezwaren tegen de islam, ik kan voor een groot deel met hem meevoelen, maar de man is niet te beroerd om het heel algemeen over 'de Marokkanen' te hebben, en ook, als het zo uitkomt over de 'K-Marokkanen'. Op dat moment verliest iemand zijn etnische onschuld, en is zijn eigen stamboom van belang. Elke biograaf gaat zo te werk: je kijkt naar een familiegeschiedenis, en die geschiedenis vormt geen eenduidige verklaring voor de standpunten van deze of gene, maar geeft wel het decor weer waartegen je de persoon in kwestie moet plaatsen.

Er zijn dan altijd mensen die met de weinig originele tegenwerping komen: 'Maar dat is gepsychologiseer'. Dat snijdt geen hout. Je mag kennelijk economiseren (ook nog tijdens deze economische crisis, die het gezag van economen toch stevig heeft aangetast), je mag politiseren (zie Wilders zelf), maar psychologiseren, dat is ineens heel onoorbaar. Een willekeurig verbod, dat eigenlijk alle grond mist.

Volgende kwestie: legt de Groene-auteur een eenduidig, causaal verband tussen Wilders' afkomst en zijn politieke standpunten? Antwoord: nee. Zij geeft de verwarring weer van de Indische gemeenschap na de Tweede Wereldoorlog en na de onafhankelijkheidsverklaring van Indonesië. Ze verwoordt hoe een zeker revanchisme daar gemeengoed werd, en hoe daar met een zekere weemoed aan koloniale tijden werd teruggedacht. Vervolgens plaatst ze Wilders in de context van die traditie.

Er is eigenlijk maar één opmerking in dat artikel die ik irrelevant vond: dat Frits Bolkestein een Indische moeder had. Volgens mij heeft Bolkestein nooit iets over Indische mensen gezegd of gevonden, of over Marokkanen in het algemeen. Hij maakte zich zorgen over de inburgering van nieuwkomers, en de houdbaarheid van de grondwettelijke waarden die wij in ons land kennen. Die Indische moeder speelt daarbij geen enkele rol.

Ik bedoel: stel dat ik morgen in een darkroom (donkere kamer waar mannen seksueel rommelen) Wouter Bos tegenkom, zou ik dat opschrijven? Nee, want Wouter Bos heeft zich bij mijn weten nooit negatief uitgesproken over donkere kamers of seksueel rommelende mannen, en dus zou het hier gaan om een privéfeit. Leuk voor aan tafel, lekker roddelen met vrienden. Maar zeker niet geschikt voor publicatie.

Het is balanceren, het is niet eenvoudig, maar het valt wel te verantwoorden, de journalistiek.