Jammer hoor, want ik reken mezelf graag tot de types die zich druk maken om de vrijheid van meningsuiting, en ja, ik zie net als Wilders in Europa wel degelijk een gestage zelfcensuur aan het werk, een soort ínternalisering van Khomeiny's fatwa, die in 1989 Salman Rushdie trof. 'Alle hens aan dek,' riepen we toen, maar inmiddels zijn alle hens verdeeld en verspreid geraakt.

Het vervelende aan Wilders is, dat hij voor zichzelf een grotere vrijheid opeist dan bijvoorbeeld voor radicale moslims. Hij mag wel discrimineren ('geen moslim het land in'), maar de tegenpartij niet. Da's niet erg sterk, en heeft weinig met vrijheid te maken. Maar ik blijf erbij: de Britse regering zou wijzer moeten zijn dan de PVV-voorman, en het feit dat ze precies op zijn niveau reageert, is hoogst verontrustend.

Paul Schnabel, de directeur van het Sociaal Cultureel Planbureau, zet in de Volkskrant uiteen wat die hoger opgeleide PVV-stemmers bezielt: 'Het gaat uiteindelijk niet om dé vrijheid van meningsuiting, maar om ónze vrijheid van meningsuiting. Het idee is onverdraaglijk dat mensen die niet van hier komen eventjes zullen bepalen dat ik niet mag zeggen wat ik wil.'

Ik denk dat Schnabel gelijk heeft, wanneer hij dit onderliggende sentiment benoemt, en hier scheiden zich de wegen van de PVV-stemmers en van mij, terwijl we ons toch allemaal druk maken om de vrije mening. Ik vind het juist bemoedigend wanneer mensen die van verre komen (zie Rushdie, zie Ayaan Hirsi Ali) de proef op de som nemen en ons herinneren aan onze eigen vrijheidsbeloften. Hoe internationaler, hoe beter. Wie koopt er nu iets voor een meningsvrijheid die acuut ophoudt voorbij Zevenaar?

Ik ga nu een aantal stoere dingen noemen die ik vind:
- Mein Kampf moet overal vrij verkrijgbaar zijn, ook in Duitsland, en zeker in Nederland, want er is nog nooit een slachtpartij voorkomen door een verbod op een boek. Boeken zijn, net als talen, in principe onschuldig - het gaat altijd om mensen die ze spreken of in de praktijk brengen.
- De ontkenning van de Holocaust moet niet langer strafbaar zijn, juist niet in Duitsland, waar een perverse lust is gecreëerd door de staat om dat juist lekker wel te doen. Haal die kinderachtige bevrediging eraf en kijk naar het sneue clubje dat dan overblijft. Glimlach mild.

Ik kan nog meer flinke dingen zeggen, maar nu even de praktijk. Anderhalve maand geleden werd ik het slachtoffer van bankpasfraude, al mijn geld werd van mijn spaar- en courante rekeningen gehaald, in één klap was ik van een preferred client bij de ABN een nul. Precies het bedrag dat nog op mijn rekeningen stond. Nog steeds wacht ik op daadkracht van deze Staatsbank, die de klantgerichte doeltreffendheid van het oude communisme lijkt te hebben gekopieerd. Een andere keer meer hierover.

Maar ik was en ben arm, en een vriendin die ervan hoorde, bood me twee boeken aan die ik zou kunnen verkopen. Het ging om L'école des cadavres en Bagatelles pour un massacre van Céline, zijn twee rabiaat antisemitische pamfletten. Zelf had ze die boeken weer gekregen van haar moeder, die eerst had gezegd: 'Misschien zijn ze nog geld waard,' en toen weer: 'Verkoop ze toch maar niet, het is zulk vreselijk werk.' Die boeken lagen op dat bureau van die vriendin halfschuldig te wezen, en ik was blij met haar aanbod.

Op Belgische websites zag ik redelijk hoge prijzen voor die boeken, maar ik wist niet hoe ik ze op eBay te koop kon zetten, en vreesde eerlijk gezegd het contact met enthousiaste Volksfronters die met mij een gezellig potje wilden antisemieten.

Dus de antiquariaten gebeld: bij de eerste kreeg ik een bitse vrouwenstem aan de lijn, die meteen zei: 'Nee, daar beginnen wij dus niet aan.' Ik, voorzichtig: 'Vanwege het antisemitische… karakter.' 'Ja, dat spreekt,' zei ze. Ik vond en vind nog steeds dat die boeken vrij verkrijgbaar moeten zijn, maar begon me nu erg smoezelig te voelen.

Naar het Waterlooplein, waar de boekenverkoper al even resoluut reageerde: 'Geen sprake van.' Ik kromp ineen. Maar deze man detecteerde een scheurtje in de kaft, dat antisemitisme, daar ging het helemaal niet om. Ik kromp nog meer ineen.

Uiteindelijk vond ik een nette winkel die de boeken overnam, voor veel minder dan ik hoopte. Van een last bevrijd. Maar ik was nu wel een handelaar in antisemitische lectuur geworden. Afijn, de opbrengst is meteen uitgegeven, het geld brandde in mijn zakken, en mijn wangen zijn nog steeds rood van schaamte. Wel flinke meningen, die Sanders, maar als het er écht op aankomt…