Goed, volgende vraag. Hoe vang je de radicaliserende moslimjeugd? Is het verstandig daarvoor andere, oudere en soms al flink doorgeradicaliseerde moslims in te zetten? Dat lijkt me niet, want de mensen waar we het hier over hebben, heten straat­coaches. Wat valt er eigenlijk nog te coachen, als de coaches zelf al zulke uitgesproken en ongetwijfeld diep religieuze opvattingen hebben, dat ze vrouwen geen hand willen geven? Ik bedoel: hoe ziet de rest van het opvoedingsprogramma eruit. Vrouwen zonder hoofddoek niet aankijken? Lesbische vrouwen zonder hoofddoek bespugen? Wat voor integratie staat de gemeente Amsterdam eigenlijk voor ogen?

Soms doe je dingen om erger te voorkomen, maar het is niet handig om met dat erger te beginnen. Ik vind het niet ondenkbaar dat we ooit een vrouwelijke burgemeester zullen krijgen in Amsterdam. Die kan het met die coaches dus wel schudden – of juist niet. Ja, er zijn ook rabbijnen die vrouwen geen hand willen geven. Naar mijn weten staan ze ook niet op de gemeentelijke loonlijst om ontspoorde joodse jongens op te vangen. Er is, nu we het er toch over hebben: een merkwaardig gebrek aan ontspoorde joodse jongens in Amsterdam.

Dat handen schudden, hoor ik nu te zeggen, dat is een futiliteit, daar gaat het niet om. Maar welke levensles geef je de straatjeugd mee, als je ze voorhoudt dat de helft van de Nederlandse bevolking niet schudwaardig is? Er komen tientallen van die niet-handen-schudders, je bent in die kringen eigenlijk een enorme loser als je het nog wel doet.

Ik ben het, tot mijn eigen verrassing, eens met Wouter Bos, de politicus die als liberale sociaal-democraat begon, en die mij sindsdien alleen maar heeft teleurgesteld. Ja, de overheid is normstellend en neutraal, van rechter tot diender en straatcoach. Waarom zou ik ook maar het kleinste percentage van mijn belastinggeld willen besteden aan een pure, anti-vrouwelijke ideologie? Wie respect heeft voor vrouwen vraagt wat zij blieven, een handje of niet. Wie alleen respect heeft voor zijn geloof, ziet vrouwen niet staan.

En dan de toon van het debat. Weer het gelijk van Bos, die zei: ‘De emancipatie van de arbeider, de vrouw en de homoseksueel is alleen gelukt door confrontatie.’ Mag ik, dames, in herinnering roepen dat er niet eens zo lang geleden gesproken werd over male chauvinist pigs? Daar bedoelden de feministen niet speciaal de moslimman mee, zoals het nu kan lijken, maar gewoon alle patriarchale types, die de vrijheden van vrouwen beperkten. Als ik het goed begrijp, had die hele, tweede feministische golf afgeblazen moeten worden vanwege dat ‘pigs’. Want dat is niet netjes.

Arbeiders, vrouwen, homo’s hebben ervoor gezorgd dat er vrijheden bijkwamen, dat de levensruimte voor velen werd vergroot. Het probleem met de radicale islam is dat ze een beperking van vrijheden nastreeft, ook voor mensen die daar in het geheel niet om hebben gevraagd. Ik vind het ongelooflijk dat niet iedereen dat verschil in politieke ideologie ziet.
Burgemeester Cohen noemt de affaire met de straatcoaches ‘een dingetje’. Ik zou als burgemeester die verantwoordelijk is voor het debacle van de Westermoskee niet te snel van ‘dingetjes’ spreken. Ze kunnen zo raar uit de hand lopen.

Nog even gebeld met Clyde Moerlie, PvdA-raadslid in Slo­ter­vaart en een van de drie opposanten van Cohen. De burgemeester suggereerde zelfs dat het groepje andere (lees bedenkelijke) motieven zou hebben. Moerlie, zelf geboren in Su­ri­na­me, zegt dat er in Slotervaart naast zo’n 7300 Ma­rok­ka­nen en 3600 Turken met een islamitische achtergrond ook nog 35.000 andere mensen wonen. Blank, Hindoestaan, christelijk, atheïstisch, noem maar op. ‘Dat handen schudden, dat was de druppel. Waar ik mij zorgen om maak, is dat het “diversiteitsbeleid” in de praktijk alleen nog maar gaat over de problemen die Marokkaanse jongens in de buurt veroorzaken. En dat is te mager voor alle mensen die hier wonen.’

Klinkt verdacht redelijk.

Ik heb nooit geloofd in de ‘islamisering van Nederland’. Er zijn genoeg moslims die daar niets van willen weten, en veel te weinig om het door te drukken. Maar misschien heb ik te weinig rekening gehouden met de ‘dingetjes mensen’, die elk dilemma aangrijpen om een deel van de vrijheid in te leveren.

Zei ik nou vrijheid? Wat een groot woord. Eigenlijk ook maar een ‘dingetje’.