De Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid liet afgelopen week een rapport uitkomen, Identificatie met Nederland, waarin werkelijk alle heil verwacht wordt van die meervoudsvorm. Het gaat de Raad niet langer om de Nederlandse identiteit, maar om ‘meervoudige identificaties met Nederland’. Is er een probleem, maak het dan groter door het te vermenigvuldigen.

Het gezonken cultuurgoed van het postmodernisme heeft nu ook de WRR bereikt, en dus moet alles nu meervoudig zijn en hybride. Ik citeer: ‘Van belang is dat deze hybride identificaties worden erkend en gewaardeerd en niet onmiddellijk ter discussie worden gesteld. Juist als dat laatste wel gebeurt, wordt meer of minder expliciet een keuze geëist die in emotionele zin vaak niet gemaakt kan worden en die naar ons oordeel ook niet gemaakt hoeft te worden.’ Hybride identificaties: iemand is bijvoorbeeld én moslim, én een Nederlander van Turkse origine. Moet zo’n man of vrouw nu een keuze maken tussen moslim zijn of Nederlander? Nee, de grondwet garandeert godsdienstvrijheid. Kan zo iemand dan geen Nederlander zijn en tegelijkertijd Turks? Het is staande praktijk, we hebben ze zelfs in het kabinet.

Maar nu een ander voorbeeld: iemand ontvangt een Nederlandse bijstandsuitkering, maar beschouwt zichzelf ook als een islamistische jihadist. Wat schattig, weer zo’n meervoudige identificatie, wij denken aan Mohammed Bouyeri en zijn volgelingen. Moet de combinatie bijstand-jihad inderdaad door de overheid worden ‘erkend en gewaardeerd’, hoeft hier ‘naar ons oordeel ook geen keuze te worden gemaakt’? Wat een blakende onzin. Alle identificaties, hoe meervoudig ook, die in strijd zijn met de grondwet en ons rechtsstelsel moeten worden bestreden – zo simpel en ongezellig is het.

Het rapport is adembenemend in zijn politieke onbenulligheid. Het schijnt de samenstellers niet opgevallen te zijn dat de zoveel geprezen ‘meervoudige identificaties’ uitsluitend opbloeien in een degelijke, liberale rechtsstaat: dus wel in Nederland, Nieuw-Zeeland en Zweden, en niet in Pakistan, Marokko en Iran. Je hebt dus iets essentieels nodig (democratie, rechtsstaat) om überhaupt het meervoudige mogelijk te maken. Juist het enkelvoudige idee van ‘de burger’ garandeert de vrijheid van niemand in het bijzonder, en dus van iedereen.

Ander citaat: ‘Een en ander betekent een pleidooi voor het formeel toestaan van de dubbele nationaliteit.’ Wat zullen de koning van Marokko en de ayatollahs in Iran in hun handjes wrijven. Want het schandaal is natuurlijk dat Marokkanen en Iraniërs niets te kiezen hebben, als het om hun nationaliteit gaat. Ze moeten en ze zullen onderdaan blijven van hun land van verre herkomst, omdat de machthebbers het daar zo besloten. En zie: via het postmodernisme krijgen de feodale heren alsnog een steuntje in de rug. Nederland is gidsland af. Nederland dekt inmiddels hele en halve dictaturen.

En of dat nog niet genoeg was, mocht prinses Máxima het onschendbare woord voeren om het rapport ten doop te houden, u weet wel, de vrouw die in de toekomst koningin wordt naast Willem-Alexander, koning der Nederlanden of van Iets Dergelijks. Máxima liet weten dat ‘de Nederlandse identiteit’ niet bestaat. Het is alsof de kardinaal zegt: sorry jongens, maar God, Jezus, en die hele santenkraam… allemaal onzin. Dat mag natuurlijk best, maar zoek dan wel een andere baan.
Máxima vertelde over haar meervoudige identificaties: Buenos Aires, New York, Brussel, Wassenaar, zo leuk, daar was ze geboren, daar had ze gewerkt en geshopt, en daar stond nu haar villa. Wat was nu eigenlijk het probleem?

En even stond daar een eigentijdse Marie-Antoinette, die zich verwonderd afvroeg: ‘Maar als het volk geen brood heeft, waarom nemen ze dan geen cake?’

Zelden liet wereldvreemde nuffigheid zich zo in de kaart kijken. Rapportsamenstelster Pauline Meurs zag het ook zonnig in. Vader was ambassadeur, overal gewoond, enig gewoon. Het wordt nu echt Wassenaar tegen de rest van het klootjesvolk. In één ding zijn die progressieve regenten onverslaanbaar: in hun openlijk beleden dedain.