De bende van de zwarte klauw was mijn favoriet, en de leider van die bende, elf jaar, kerfde met zijn zakmes een sneetje in zijn duim. Bloed, dat vervolgens vermengd moest worden met dat van de andere leden van de groep. Duim op duim, even stevig drukken en de band was bezegeld. Ze waren nu gezworen kameraden, en dat was eigenlijk meer dan gewoon familie, meer dan de echte broertjes en zusjes die ook nog thuis rondliepen. Deze band was zelfgekozen.
De bloedband. De jongensromantiek.

Dit soort rituelen was schering en inslag in het typische jongensboek, waar seks een vaag vermoeden was dat nooit geëxpliciteerd werd, en waar seksuele aandoeningen helemaal niet aan bod kwamen. Hoe hebben die jongensboekenschrijvers dat eigenlijk opgelost, toen aids eenmaal een feit was? Duimpje drukken zonder bloed, samen een plaktatoeage nemen? Of is het idee van gezworen kameraadschap compleet afgezworen?

Diezelfde jongens worden mannen, sommigen van hen worden homoseksuele mannen, en een paar spelen nog steeds de scène uit hun jeugd na, nu onder volwassen, seksuele omstandigheden, waarbij moderne hulpmiddelen aanwezig zijn, zodat het roestige zakmes kan worden opgeborgen. Het mes is vervangen door een heuse injectienaald, gejat uit een zorgcentrum voor ouderen.
De jongensachtige spanning, de adrenaline in het bloed, wordt nu opgewekt door xtc, poppers en ghb – je hoeft niet in de stemming te zijn, die stemming kun je jezelf bezorgen.

Een klein verschil nog met vroeger: niet alle mannen van het clubje doen van harte mee. Ze zijn weifelachtig, willen wel seks maar niet all the way, de schijtlaarzen zeg maar: die moet je dus eerst drogeren en dan stiekem inspuiten, met de naald of met het eigen geslacht.
En toen was een ‘bizar seksschandaal’ in Groningen geboren. Stond daar nu de homo­seksualiteit terecht, de mannelijke seks in het algemeen, of toch alleen dat losgeslagen clubje in het noorden van het land? Ik zou zeggen: de mannelijke hyperseks (ho, he).

Het was de sensatie van de dag (de volgende dagen zouden dat de nieren zijn) maar daarna merkte je hoe in de berichtgeving het ongemak toesloeg. Gewoonlijk wordt bij dit soort opzienbarende zaken al snel een ervaringsdeskundige opgetrommeld, die op camera verklaart dat snuiven, spuiten, slikken, seksen natuurlijk heel normaal is, maar dat dit echt niet door de beugel kan. Niemand gehoord of gezien op radio of tv. Ja, belangenorganisaties zoals het COC. Maar waren die wel verplicht zich aangesproken te voelen? Ik ken geen heteroseksuele man die zich ooit voor Dutroux verontschuldigd heeft.

Het COC wilde bij voorbaat de schade beperken, het ging over homo’s, dus was het zaak de nette homo’s van de extremisten te scheiden. Er moest ook nog even vermeld worden dat ‘seksfeesten op zich’ normaal waren, of althans niet te verbieden. Dat laatste geloof ik ook, maar dat eerste zit nog.

Ik ben zelf lang geleden naar zo’n feest geweest, de eerste jack off party in het prille aidstijdperk, en ‘normaal’ is wel de laatste kwalificatie die ik daaraan zou willen geven. Hooguit werd daar het complot van het normale gevierd, we overschreeuwden elkaar om het normaal te vinden. Naakt op de barkruk. Seksuele acrobatiek links en rechts van je. Het was professioneel, instrumenteel, goed georganiseerd (met een naamsticker voor je kledingzak) en verder wist ik niet hoe snel ik er weg moest komen.

Mannen denken de hele dag aan seks, sommige homo’s hebben de hele dag seks (en er zijn veel heteromannen die ze daar stiekem om benijden). Hyperseks. Er moet dan productie worden gedraaid. Vier, acht, twaalf partners per week. Met jongensromantiek heeft dat helemaal niets te maken, hier gelden de wetten van de streefcijfers.

Het vleugje doodsdrift dat de Groninger seksclub aan haar bijeenkomst gaf, moet je zelfs met een korrel zout nemen. Ja, zichzelf en anderen infecteren met het hiv-virus, nu de AZT-remmers op de markt zijn. Spelen met het gevaar, flirten met de dood? Het is pariaatje spelen in een verzorgingsstaat met een goeie, dekkende verzekering.
‘Homo’s niet weer in het verdomhoekje,’ waarschuwt de Volkskrant.
Nou, deze homo’s wel.