Je bent voor je gevoel dan geen toerist, want je huurt er ook meteen een leven bij: het leven van de linksige New Yorker die gruwt van Bush, en die dat bij voorkeur doet vanuit een peperduur appartement, met conciërge, eeuwig glimlachende portier en hondenuitlaat. Die hond was ik trouwens vergeten erbij te bestellen.

‘Veertig procent van de Marokkaanse jongeren wijst de westerse waarden en democratie af.’ Ik keek nog eens naar buiten, naar de speeltuin in het parkje, waar jonge Filippijnse vrouwen andermans kinderen vermaakten. Ik zag Mexicaans uitziende mannen, die vijf of zes honden op sleeptouw hadden.

Hun baasjes en bazinnen waren nu keihard aan het werk om zich die grappige flat in de Village te kunnen permitteren, plus dus de kosten van kindermeisjes en hondenwandelaars. Ook hier waren de verhoudingen in een klap duidelijk, met dit verschil dat er in Amerika geen ‘allochtonen’ bestaan, en dat ook dit bedienend personeel de indruk wekte zo snel en zoveel mogelijk ‘westerse waarden’ te willen verwerven, opdat ook zij op een dag anderen voor zich konden laten werken.

Het heeft iets treurigs dat het in Nederland nu juist de sociaal-economisch zwakste groep is, die zich toelegt op het anti-westerse. Ik bedoel, het is overtuigender als je die ‘westerse waarden’ eerst op zak hebt, en je er dan tegen keert. Anti-westers zijn, het viel me weer eens op, is in dit hippe deel van New York toch echt het privilege van de culturele elite.
Ik had hier één vriend die geregistreerd stond als republikeinse kiezer: ik koesterde hem, hij was mijn eigen diversiteitsbeleid, ik kende heel verschillende mensen. Hij vertelde me net dat hij zich uitgeschreven heeft. Bush en zijn campagne tegen het homohuwelijk – het ging niet meer. Gelijk heeft ie, maar weg brede kennissenkring.

In de duurste delen van het toch al dure New York is de anti-stemming het duidelijkst. Neem de hoogleraar vergelijkende taalwetenschappen, die me tijdens een toevallige ontmoeting en een bliksemsnel gedronken café macchiato wist te vertellen dat het Amerika van Bush echt precies, tot op de komma, te vergelijken is met nazi-Duitsland. Woont hier om de hoek, in een huis dat –schat ik – minstens twee miljoen waard is. Niks, niks deugt er aan zijn land. Je weet dat het latino-meisje dat hem die koffie schonk alleen maar kan dromen van zo’n krankzinnig standpunt.

In West-Europa ging het vroeger toch ook zo: de sympathisanten van de RAF, en trouwens de RAF-leden zelf, die waren zo westers en ingeburgerd dat ze precies wisten wat ze afwezen.

‘Wij keren ons tegen onszelf,’ zeiden ze met zoveel woorden, want ze wilden niet bij een club horen die hen allang als erelid had geaccepteerd.

Maar die Marokkaanse jongeren in Neder-land zijn helemaal nog niet binnen: de ballotagecommissie van de club vergadert over ze, heel besmuikt, en dat is vernederend genoeg.

Het is wel begrijpelijk, maar niet erg sterk om dan te zeggen: ‘Bij nader inzien willen we helemaal niet bij jullie horen. Bij nader inzien zijn we tegen.’

‘Van de nood een deugd’ zou je het kunnen noemen, maar het is toch vooral: van de nood iets nog noodlottigers maken.
Ik stel me dat zo voor: veertig procent van die jonge Marokkaanse Nederlanders heeft er dus een dagtaak aan om zijn of haar omgeving af te wijzen en te haten. Daar gaat veel energie in zitten, je kunt er bijna geen ander werk meer naast doen.

Het is maar goed dat er uitkeringen bestaan, want anders zou je je dat anti-westerse gedachtegoed bijna niet kunnen permitteren. Daar zitten ze dan, bozig langs de kant van de weg, gesubsidieerd buitenstaander te wezen.
De droom van de verzorgingsstaat heeft niet zomaar monsters gebaard, maar een heel speciaal en verwend soort.
Word nou eerst hoogleraar, zou je willen zeggen, spaar voor een behoorlijke flat in een goeie buurt – dan komt dat anti-westerse vanzelf.