Zaterdag is mijn nieuwsdag, ik schakel dan om van de bezonken weekbladcolumnist die de voorbije feiten probeert te duiden, naar zo’n echte journalist die het nieuws op de hielen zit. Per uur. Want des avonds moet Met het oog op morgen gepresenteerd, en daar doen we niet aan oud nieuws, maar aan kakelverse feiten. Als het even kan. Nu is zaterdag ook vaak de dag waarop het snelle, doordeweekse ritme wordt verlaten, en de gebeurtenissen zich in slowmotion afspelen, in aanloop naar de zondag, de journalistieke geeuw van de week.

Ik arriveer op de redactie in Hilversum, de enorme kantoortuin is zo goed als verlaten op wat plukjes mensen na die uit telexen nieuws proberen te peuren.

Soeharto? Nog steeds niet dood. Toch maar een plan B want, zegt redactrice E., juist op deze stilstaande dagen wordt er plotseling nieuws gemaakt, en wel bij voorkeur om 22.55 uur, vijf minuten voordat onze uitzending begint. Dus nadenken wie we kunnen spreken als Soeharto het begeeft, mensen storen die gezellig zitten te tafelen op zaterdagavond, ‘kunt u eventueel, mocht het zover komen, tien minuten…’. Soeharto betekent ongelooflijk veel extra werk.

Om 23.05 uur begint de uitzending. Soe­har­to is stabiel, er hoeven geen programmaonderdelen geschrapt of omgegooid. Ik ben daar blij om, en daar verraadt zich mijn conservatieve hart. Dat, was het van een die hard-journalist, moest een sprongetje van opwinding maken.

Er staat een kort interviewtje op stapel met de actrice uit de donorshow van BNN, het programma dat een uur daarvoor is uitgeroepen tot een van de twee ‘tv-momenten van het jaar’. Terwijl ik keurig naar dat item toepraat, krijg ik in mijn oor ‘Nee, nee, gaat niet door’. Vrouw in kwestie is telefonisch niet bereikbaar. Het is live, zo echt, zo levend, maar de controlefreak in mij geniet niet van het improviseren.

Ik kan u vertellen dat die zaterdagavond 12 januari niet als wereldschokkend de geschiedenis in zal gaan: Joran van der Sloot gooit wijn in het gezicht van Peter R. de Vries (nu ook op beeld), veel scheidingen na de Kerst, en een bizar huwelijk in Engeland, tussen een broer en zus die het niet van elkaar wisten.

Iedereen nog een heel goede nacht gewenst, het presentatielampje floept uit, napraten met de technicus en de redactie. Soe­harto leeft. ‘Bijgeloof, dus,’ zeg ik tegen redactrice E. Dan stormt een vrouw behoorlijk opgewonden de studio binnen, het is 00.05 uur, twee Nederlandse militairen gedood in Uruz­gan, nog onder embargo, om 1.00 uur persconferentie van Dick Berlijn, wat moeten wij doen? Ineens wordt er gerend door de kantoortuin, het restje Radio 1 Journaal overlegt met de tv en Het oog, wat zegt het protocol, wie mag beslissen, welke baas moet gebeld? Ondertussen is Martin Simek al in gesprek met Piet Vroon, een interview van een uur, op band, herhaling uit 1996.
Stopzetten, inbreken? De Telegraaf heeft het embargo geschonden, RTL heeft de persconferentie ook al aangekondigd, we kunnen de Nederlandse luisteraar niet een uur onwetend houden. Bellen, overleggen, er is een verslaggever onderweg maar geen wagen. Tv-nieuwslezer, nog steeds geschminkt, weet niet of-ie op moet. En het plan B voor de radio? Is er niet? Kan toch niet?
Een radionieuwslezer wordt achter zijn bureau vandaan gesleurd, we breken in op Simek, kom op M., de studio in, ‘we onderbreken deze uitzending voor het volgende bericht…’, dat doet-ie goed, aloof.

00.36 uur, RTL heeft beeld en een verslaggever ter plekke, Dick Berlijn zal om 1.00 uur spreken, gvd, zij hebben weer gewonnen, Simek wordt weer uit de lucht gehaald, M. vertelt steeds beter en meer, thumbs up, M., we staan nu met zijn allen in de regiekamer van de studio, dommel is weg, we zijn een team, adrenaline, hier gaat het om.

Maar voor enen is duidelijk dat er geen extra tv-uitzending komt, iedereen druipt af, de nachtwacht zal internet regelen, de stemming: coitus interruptus.

Pas de volgende dag dringt tot me door dat zich daar een drama heeft afgespeeld in Deh Rawod. Nee, een chirurg loopt ook niet te snotteren als-ie opereert. Die journalistieke opwinding is nuttig en nodig – en zo beschamend na afloop.