Iemand met wie ik vroeger bevriend was, zei me tussen andere, veel gezelliger bedrijven door: 'En nu moet je eens ophouden over die adoptie te schrijven, want dat weten we nu wel.'

Dit trof me, want ik schrijf vaak over adoptie, maar koester zelf de illusie dat ik niet zozeer over adoptie schrijf als particuliere anekdote, maar veel meer over het 'idee' van adoptie, dat niet beperkt blijft tot geadopteerden. Om het wat pathetisch te zeggen: iedereen wordt 'in het leven gesmeten', zonder toestemming vooraf, en het is tamelijk onuitstaanbaar dat je het moment van je geboorte wel moet aanvaarden maar het je niet zelf kunt herinneren. Kinderen die opgroeien bij hun verwekkers kunnen nog navraag doen, geadopteerden meestal niet. Maar wat die twee groepen delen, is een vreemd, moeilijk te bevatten begin. Het adoptieverhaal is dus een dramatisering van de algemeen menselijke conditie: dat je maar moet aannemen dat je geboren bent.

De zelffelicitatie - wat is het toch leuk om die jezelf cadeau te doen.

Zelfgenoegzaamheid is geen fraaie eigenschap, maar zonder een beetje eigendunk redden we het niet en worden we omvergelopen door al die andere ego's die wél vol zijn van zichzelf. Twintig jaar geleden was er een Amerikaanse zweefmevrouw, naam vergeten, die een bestseller schreef waarin ze mensen opriep voor de spiegel te gaan staan om zo hun eigenliefde luid en duidelijk uit te spreken. Ik heb dat wel eens geprobeerd, de mevrouw had er een formule bijgeleverd die je dan moest prevelen met veel love erin - maar ik begon na een paar seconden al te grinniken en bekken te trekken.

Druk doende de boeken, broeken en cd's uit mijn Almeerse flat weer terug te slepen naar mijn Amsterdamse huis, want de 'verkenningsfase' zit erop, van bewoner zal ik weer bezoeker worden van Almere.

Vanaf het balkon nog een weemoedige blik op het Weerwater, de plas voor mijn deur die in de zomer op zijn spectaculairst is. Schreef eerder dat het uitzicht me deed denken aan Zuid-Frankrijk, ook vanwege de knaloranje balustrade, die alles in een on-Nederlands licht doet baden. Maar de laatste tijd zie ik er steeds meer een Fins plaatje in: het water, de bomen daarachter die voor mij als stadsmens al snel de proporties van een bos aannemen, het eilandje dat daar loom ligt, een île flottante.