Tegenstanders van rekeningzeuren houden maar niet op met het wijzen op de bezwaren tegen deze maatregel. Ten onrechte, oordeelt Micha Wertheim, zelf zeurkous en fervent voorstander van het rekeningzeuren. In wezen is het verzet tegen rekeningzeuren terug te voeren tot vier pseudo-argumenten.

Het eerste argument is dat rekeningzeuren een bedreiging zou vormen voor de vrijheid van meningsuiting. Een heffing op zeuren, zo luidt het argument, belemmert mensen die niet ruim bij kas zitten in hun gezeur. Dat is een verdraaiing van de feiten. Allereerst mag iedereen nog steeds zeuren, het kost alleen een beetje geld. Wie zo nu en dan zeurt, zal er weinig van merken. Bovendien kenmerkt zeuren zich juist door het feit dat de zeurkous in kwestie maar doorgaat over iets dat al lang kenbaar is gemaakt. De eerste keer dat iemand ergens over begint, is het per slot van rekening nog geen gezeur. Wat de wet op het rekeningzeuren probeert te bewerkstelligen, is dat mensen op een goed moment ophouden met het herhalen van dat wat ze al een keer eerder hebben gezegd. Columnisten en opiniemakers die daar een bedreiging in zien, kunnen of gewoon de accijns betalen, of overwegen een keer ergens anders over te beginnen.

Het tweede argument tegen rekeningzeuren is dat het de privacy van de zeurders aantast. Al het gezeur dat belast gaat worden, zal worden geregistreerd. Dit betekent dat het gezeur allemaal bij de belastingdienst terecht komt. In de wet op het rekeningzeuren staat nadrukkelijk dat de belastingdienst niets mag doen met deze informatie. Ook is het nog maar de vraag of er iemand geïnteresseerd zal zijn in het gezeur van anderen. In het theoretische geval dat die interesse er is en iemand erin slaagt de zeurbestanden van de belastingdienst te hacken, dan nog is het de vraag of de zeur niet juist blij is dat iemand belangstelling toont in diens gezeur. Behoefte aan aandacht is, blijkt uit onderzoek, vaak juist de reden dat mensen blijven zeuren.

Het derde argument is dat van de definitie. Tegenstanders wijzen erop dat het onmogelijk is om een precieze definitie van zeuren, zeiken en drammen te geven. Opnieuw hebben ze hier strikt genomen gelijk in. Maar strikt genomen is het überhaupt onmogelijk om waar dan ook een sluitende definitie van te geven. Het is een kenmerk van zeurpieten dat ze zich niet neer kunnen leggen bij het feit dat definities instrumenteel en niet absoluut zijn van aard. Als het rekeningzeuren ergens een einde aan zou kunnen maken, is het wel het gezeur over definities.
Ten slotte maken mensen zich zorgen over het kastje dat bij iedereen zal moeten worden ingebracht. Tegenstanders beweren dat ook mensen die nooit zeuren, mee moeten betalen aan de installatie van zeurmeters bij mensen die wel zeuren. Dat klopt, maar juist mensen die nooit zeuren zullen gebaat zijn bij het effect dat die kastjes zullen hebben op het debat. Binnen drie maanden zal de zeurheffing bovendien zoveel hebben opgebracht dat de kasjes zichzelf zullen hebben terugverdiend. Opvallend is bovendien dat mensen die nooit zeuren ook nu niet de behoefte voelen om te zeuren over het rekeningzeuren.