Als de recente economische malaise binnen de euroregio ons één ding leert, dan is het wel dat de oude politieke tegenstellingen tussen Nederlanders en nieuwe Nederlanders niet langer toereikend zijn om de onvrede die leeft bij de bevolking te kanaliseren. De dichotomie tussen allochtoon en autochtoon die lange tijd dienst deed als model om de onrust in de Nederlandse samenleving te verklaren, voldoet sinds het begin van de economische crisis in 2008 steeds minder.

De burger voelt zich steeds vaker bedreigd door actoren die niet langer passen binnen het paradigma van buitenlanders versus Nederlanders zoals dat de afgelopen tien jaar met succes is gehanteerd.

Dat paradigma was ingericht om maatschappelijke onvrede te herleiden tot burgers die hier minder lang woonden dan andere burgers. Het ging daarbij voornamelijk om een problematiek die werd beleefd op nationaal niveau, zoals een gebrek aan banen en gevoelens van onveiligheid.

Wanbeleid van financiële instellingen en meer recent het wankelen van de Griekse economie hebben er voor gezorgd dat burgers zich steeds meer bedreigd voelen door actoren die niet passen binnen dit vertrouwde referentiekader. Om te voorkomen dat burgers aan zichzelf gaan twijfelen, is het daarom van groot belang dat politici en opiniemakers een discours ontwikkelen dat gewone burgers in staat stelt hun onvrede via een nieuw kanaal af te wentelen. Gebeurt dit niet, dan zullen burgers zich vroeg of laat afkeren van de door henzelf gekozen politieke elite.

Het vinden van een dergelijk nieuw referentiekader begint met het zoeken naar een nieuwe taal, een nieuw discours waar opiniemakers en politici gebruik van kunnen maken. Het Wetenschappelijk Bureau van de Micha Wertheim Foundation heeft de afgelopen maanden hard gewerkt aan een inventarisatie van dit probleem en het zoeken naar een oplossing. Die oplossing is Hullie. Door de schuld aan Hullie te geven, wordt het weer mogelijk grip te krijgen op een gecompliceerde situatie.

Opname van de term Hullie in het politieke debat maakt het niet alleen mogelijk de oorzaak van problemen op een overzichtelijke wijze te benoemen, Hullie stelt iedere burger bovendien in staat zich te distantiëren van de oorzaak van problemen waar hij last van heeft. Ook nieuwe bedreigingen, zoals de opwarmende aarde en andere milieurampen, kunnen voortaan worden verweten aan Hullie.

Maar het voornaamste voordeel van de introductie van Hullie in het maatschappelijk debat is dat het burgers zal verbroederen. Waar binnen het oude model burgers zich nog buitengesloten voelden wanneer zij werden aangemerkt als onderdeel of oorzaak van bepaalde problemen, is dat bij gebruik van de term Hullie niet langer aan de orde. Door de schuld aan Hullie te geven, kunnen allochtone en autochtone burgers elkaar weer de hand schudden. Net zoals iedereen om hen heen zijn ze het slachtoffer van Hullie.

De vraag die overblijft is: wat doet de politieke elite met dit nieuwe inzicht? Doen ze met ons mee of heulen ze met Hullie?