‘Elke euro die we ophalen (was) anders niet naar het Rode Kruis gegaan, dus alles is meegenomen. Het is een moeilijk te omschrijven actie, in dat opzicht dat het een wereldwijd probleem is. Vijfendertig miljoen mensen zijn op dit moment op de vlucht en daar doen we het voor, voor de vluchtelingen.

Die soms al tientallen jaren in een vluchtelingenkamp maar zitten te wachten op... waarop, dat weten ze niet eens. Mogen ze terug naar hun land? Moeten ze daar blijven? (...)

En ze zitten daar maar. (...) En het Rode Kruis helpt, vaak echt met heel basic dingen, van jerrycans tot tenten. Ja, en natuurlijk ook wel vervoer her en der. Wat dat betreft, hebben we het onszelf wel moeilijk gemaakt. (...) Een stille ramp hebben we aangepakt, en ja ik hoop dat het werkt.’

Giel Beelen, december 2008
Kort nadat hij op een paard naar de studio was gekomen om te ervaren wat het betekent vluchteling te zijn. Kort voor hij een week sap zou drinken om geld in te zamelen voor vluchtelingen.

‘Als ik dan te lezen krijg dat er honderden miljoenen extra worden uitgetrokken voor de opvang van asielzoekers, dan bekruipt mij toch, en ik mag dat niet zeggen op de radio, (....) Ik denk toch godsamme we zitten in een crisis, (...) ik bedoel als je bekijkt hoeveel mensen naar de voedselbank gaan, die moeten nu zelf nota bene hun eigen groenten gaan kweken, weet je wel, zo slecht gaat het.

Nee, wij trekken effetjes, we hadden al honderddrieënveertig miljoen euro ervoor uitgetrokken, nu moet er volgend jaar opnieuw honderd miljoen euro extra worden uitgetrokken. Voor asielzoekers! (....) Om ze vervolgens weer naar het buitenland te laten gaan. (....) IN EEN PUT GAAT HET, IN EEN PUT!’

Giel Beelen, september 2009
Vooruitblikkend op de Miljoenennota.