Vorige jaar met moeite de discussie overleefd over de vraag: wordt het tijd dat de Tweede Wereldoorlog met pensioen gaat. Nu heeft de PvdA de respectabele leeftijd van vijfenzestig jaar bereikt. En ja hoor, daar beginnen ze weer, de flauwe grappen. Meest luidruchtige standup comedian is PVV-huisfilosoof Martin Bosma die de sociaal-democraten adviseerde met onmiddellijke ingang van Drees te gaan trekken. De ene helft van de landen kon dan overstappen naar D66 of GroenLinks, de andere helft naar de SP.

Kinderachtig, hoor! Natuurlijk: het valt niet te ontkennen dat de PvdA wankel op haar benen staat. Dat heeft ze gemeen met die andere traditionele volkspartij, het CDA. De oude klassenstrijd is nu eenmaal verdwenen, net als de grote invloed van religie op de politiek.

De geïndividualiseerde burger bekijkt per keer op welke partij hij of zij stemt. Dat is vooral afhankelijk geworden van de indruk die de lijsttrekker op de televisie maakt. Elke Nederlander is een floating voter geworden. Maar wil dat zeggen dat de sociaal-democratie defintief op apegapen ligt? Het einde van de PvdA is al vaker voorspeld. ‘Partij van de Aftocht’, schreef de Volkskrant toen Wim Kok in het begin van de jaren negentig op de WAO wilde bezuinigen en een groot deel van zijn aanhangers verloor. Toch werd hij kort daarna minister-president. Zoals de PvdA zich ook herstelde van het verkiezingsdebacle van mei 2002: de Lijst Pim Fortuyn haalde meer Kamerzetels dan de volgelingen van Ad Melkert. Maar in 2003 maakte Wouter Bos dat verlies zo goed als ongedaan.

Drie jaar lang was hij vicepremier in het kabinet-Balkenende. Zijn kloeke aanpak van de financiële crisis maakte hem razend populair. Succes is tegenwoordig afhankelijk van de vraag welke lijsttrekker een partij in de strijd kan werpen. Daarom lijkt het me voorbarig om de PvdA nu al in het Willem Dreeshuis op te bergen – zoals Bosma oppert. En ik houd mijn hart vast voor de kinderachtige grappen die de komende drie jaar worden gemaakt. Dan vieren achtereenvolgens de VVD, de staat Israël, de Volksrepubliek China en de NAVO hun vijfenzestigste verjaardag.