1.Rutte overleeft de Provinciale Statenverkiezingen. Het was ook te gek voor woorden, het idee dat het minderheidskabinet met gedoogsteun van Wilders de Statenverkiezingen van 2 maart zou overleven. Natuurlijk kon zo'n kabinet alleen aanblijven als het een meerderheid in de Eerste Kamer haalde. Rutte had eventueel naar de steun van de SGP kunnen hengelen maar dat zouden zijn eigen liberalen nooit hebben geaccepteerd: waarom samenwerken met een partij die de koopzondag wil verbieden en tegen gekozen vrouwen in het ambt is?

De premier had een deal kunnen sluiten met het Zeeuwse Statenlid Robesin, bijvoorbeeld door te beloven dat de Hedwigepolder niet onder water zou worden gezet als hij zijn stem aan een regeringspartij gaf. Maar uiteraard is het niet zo gelopen. Nederland is geen bananenrepubliek!

2. Wilders wordt vrijgesproken van discriminatie en aanzetten tot haat. De voorspelling in de kranten dat de Amsterdamse rechtbank Geert Wilders zou vrijspreken, kwam niet uit. Natuurlijk stonden de rechters voor een moeilijke beslissing: een politicus veroordelen voor uitspraken die hij heeft gedaan kan al snel als een schending van de vrijheid van meningsuiting worden gezien. Maar met zijn vergelijking van de Koran met Mein Kampf en zijn opmerking op de Deense televisie dat miljoenen moslims Europa moesten worden uitgezet, ging de PVV-leider te ver. Een veroordeling had misschien kunnen uitblijven als zijn advocaat mr. Moszkowicz opeens listig was begonnen over een etentje dat een raadsheer met een arabist had gehouden. In de hoop dat heel Nederland daarover zou praten en iedereen vergat wat Wilders had gezegd. Maar welke onafhankelijke rechter zou daar nou zijn ingetrapt?

3. Een rechtse extremist pleegt een aanslag in Noorwegen. Een voorspelling kan uitkomen, dat is het verschil met een nare fantasie. Dat een Noorse dertiger zo'n haat koestert tegen het internationalisme en marxisme dat hij een bomaanslag in Oslo pleegt en vervolgens het vuur opent op vakantievierende jonge socialisten, moet tot die laatste categorie worden gerekend. Net zo onwaarschijnlijk is het dat iemand de gedachte opvat dat hij het werk moet afmaken van de Tempeliers die in de twaalfde eeuw de moslims uit het Heilige Land probeerden te verdrijven. Bovendien hoefde niemand bang te zijn voor zo'n aanslag. Al sinds 2001 maakten de inlichtingendiensten waar ook ter wereld dezelfde analyse: terroristisch geweld dreigde alleen van de kant van Al-Qaida en haar filialen. Er was geen enkele serieuze aanwijzing dat extreem-rechts daartoe zou overgaan. Zulke geheime diensten weten heus wel waarover ze het hebben. Stel je voor dat zoiets in het vreedzame Scandinavië echt gebeurd was. Je moet ook weer niet paranoïde worden!

4. Londen gaat in vlammen op. Flauw van New Labour om te voorspellen dat het aantreden van de regering van David Cameron zou leiden tot een tweedeling van de samenleving en het opleven van de klassenstrijd. Goed van Cameron en Clegg om hardop uit te spreken dat de tijd van Big Government voorbij was, dat de verzorgingsstaat uit zijn voegen was gegroeid, dat het hoog tijd werd dat de mensen zelf het heft in handen namen. Waarom zou het kwaad kunnen politiebureaus en buurthuizen te sluiten? De Engelsman weet heus wel hoe zich te gedragen. Belachelijk idee dus dat zich in de zomer rellen zouden voordoen in probleembuurten, dat laagopgeleide jongeren zich gingen vergrijpen aan de plaatselijke filialen van elektronicaketen Currys. Dat die winkels nadat ze geplunderd waren ook nog in brand werden gestoken. Zoiets gebeurt niet in een land waar burgers keurig in de rij staan te wachten op de dubbeldekker.

5. Dominique Strauss-Kahn trekt zich terug uit de presidentsverkiezingen. De IMF-chef deed in een interview met Libération de beste voorspelling van het jaar: hij had drie nadelen, zei hij. Hij was rijk, hij was joods en hij viel op vrouwen. Over een van die drie kon hij struikelen. Verleidelijk voor Sarkozy om een slaatje te slaan uit de scène in suite 2806 van het Sofitel New York tussen DSK en het kamermeisje Nafissatou Diallo. Maar de opzet (een veroordeling wegens verkrachting) mislukte. In het boek Affaires DSK wist Strauss-Kahn overtuigend te bewijzen dat de uitspatting op basis van vrijwilligheid had plaatsgevonden. Het kamermeisje had geen ja gezegd maar hij had het aan haar ogen kunnen zien. Het hele verhaal was ook wel erg onwaarschijnlijk. Een kamermeisje verkrachten? Zoiets doet een socialist niet!