Intussen hebben we een heel nieuwe traditie gevestigd. Wie denkt er nog aan Smorrebrod als de naam van Denemarken valt? Je denkt meteen aan spotprenten van de profeet Mohammed! Wie denkt er nog aan Zwartboek of Blue Movie als het over de Nederlandse cinema gaat? Alle aandacht lijkt zich te hebben verplaatst naar de film die Geert Wilders aan het maken is. Als hij daar al mee bezig is, want dat schijnt ook niemand zeker te weten. Na het spookhuis en het griezelbos moeten we nu wennen aan het fenomeen van de spookfilm. Hij draait nergens, maar zorgt toch al voor de grootste commotie. In binnen- en buitenland.

Het kan aan de winterkomkommertijd liggen, maar de media berichtten de afgelopen week bijna nergens anders meer over. Ayaan Hirsi Ali en Theo van Gogh werden pas met de dood bedreigd nadat ze Submission bij Zomergasten hadden vertoond. Drieënhalf jaar later volstaat het om aan te kondigen dat je van plan bent een film te gaan maken over homo­seksualiteit in de islam (Ehsan Jami), de fascistische strekking van de Koran (Wilders) of de racistische inslag van de Partij voor de Vrijheid (de Arabisch Europese Liga). Publiciteit is in alle gevallen gegarandeerd.

De Amerikaanse economie staat op instorten, de Chinezen blijven aan de vooravond van de Olympische Spelen op grote schaal de mensenrechten schenden, in Kenia gaan ze elkaar met speren en kapmessen te lijf. Het haalt met moeite de opening van de journaals. De redacties zijn veel te druk bezig met vragen als: zal Nova wel of geen fragmenten van de film van Wilders uitzenden, zullen de moslimjongeren in Slotervaart dan tot geweld overgaan en hoe moet de politie in dat geval reageren?

De parlementaire pers, die ik van binnenuit goed ken, vormt geen uitzondering op die regel. Columnist Peter Middendorp van het dagblad De Pers gaf vorige week een mooi voorbeeld van de hysterie die rond het Plein en de Lange Poten om zich heen heeft gegrepen. Middendorp kwam in de hal van de Tweede Kamer GroenLinks-leider Femke Halsema tegen. Al sinds eind 2007 willen de media alleen nog van haar weten wat ze van de film van Wilders vindt. Halsema: ‘De ochtend nadat bekend werd dat hij met die film zou komen, werd ik van negen uur ’s ochtends tot twaalf uur ’s middags onophoudelijk door Haagse journalisten gebeld. Wat vond ik van die film? Ze waren er niet blij mee, toch bleef ik antwoorden: Welke film? Ik heb nog geen film gezien.’ Van twaalf tot één was het lunchpauze. Toen belden de verslaggevers weer. ‘Van één tot vijf stond de telefoon roodgloeiend. Nu wilden de journalisten antwoord op een nieuwe vraag: wat vindt u van de onrust die de film van Wilders vanochtend in de samenleving heeft veroorzaakt? Ik antwoordde: jullie hebben die onrust toch zelf veroorzaakt? De journalisten legden op, teleurgesteld.’

Onderschat Halsema de consequenties die de film van Wilders kan gaan krijgen? Wel een beetje natuurlijk. Na de publicatie van de cartoons in de Jyllands-Posten ging de Deense ambassade in Damascus in vlammen op. Zo’n lot kan ook de Nederlandse diplomatieke vertegenwoordigingen in Jakarta en Islamabad treffen. Zo bezien is het niet raar dat bij het kabinet de rampendraaiboeken en evacuatieplannen klaar liggen. Maar hoe meer de media de sfeer opfokken, hoe groter de kans dat zich in de probleembuurten van Amsterdam en Rotterdam ongelukken voordoen. Burgemeester Cohen had gelijk toen hij zei dat we ‘gegijzeld dreigen te worden door iets wat er niet is’.

In Nederland lijkt steeds meer een sfeer van oog om oog, tand om tand te ontstaan. De PVV roept dat we van de ‘boevenbende’ op de Antillen af moeten en dat de koran moet worden verscheurd. Abdelmajid Khairoun van de Nederlandse Moslim Raad reageert met het dreigement dat ‘op een gegeven moment het laatste woord aan de jongens op de straat is’.

De sussende woorden van de polderbestuurders dreigen niet meer te worden gehoord.

Persoonlijk kan ik goed begrijpen waarom de parlementaire redacties bij alles wat Wilders zegt alarm slaan. Ze hebben in 2002 het verwijt gekregen dat ze de Fortuyn-revolte gemist hadden, dat ze de veenbrand in de samenleving niet hadden voorzien. Dat zal de Haagse journalisten niet nog eens overkomen. Dus be­steden ze nu aandacht aan elke kreet die Wilders of Verdonk slaken. God verhoede dat iemand hen weer voor politiek correct of linkse kerk uitmaakt! Maar afgaande op Halsema is de slinger nu totaal naar de andere kant doorgeslagen. Soms schaam ik me een beetje dat ik parlementair journalist ben.