Als u dit leest, ben ik misschien eindelijk op vakantie gegaan. Voor een parlementair journalist kwam het daar in 2010 alsmaar niet van. Wat leek het afgelopen jaar op een rit in een achtbaan!
De kerstboom was nog niet de deur uit of de commissie-Davids constateerde dat Balkenende in 2002 geen leiding had gegeven aan de besluitvorming over de Nederlandse steun aan de oorlog in Irak en alles had overgelaten aan zijn pro-Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken De Hoop Scheffer. Balkenende beledigd, de PvdA boos dat hij zich niet voetstoots bij het oordeel van Davids neerlegde, bijna crisis in de coalitie en toen was het nog pas dinsdag 12 januari. Balkenende IV zou het tot week 7 uithouden en viel toen over Uruzgan. In mijn agenda staat een dikke streep door het weekendje uit met het hele gezin naar Parijs dat gepland stond.

De lichtstad zouden we ook later dat voorjaar niet zien. 'Kom snel naar de Herengracht,' luidde de teneur van het telefoontje dat ik op vrijdag 12 maart kreeg van een vriendin die op het hoofdkwartier van de PvdA werkt. Wouter Bos was plotseling vertrokken, Job Cohen nam 'met volle overtuiging' het lijsttrekkerschap op zich. 'Drinkt u liever sterke of slappe thee?' wilde een bezoeker van de persconferentie weten want 2010 was ook het jaar van de trivialisering van de politiek.

Zoals bleek uit een verkiezingscampagne met als highlights Alexander Pechtold op de Libelle Zomerweek, Femke Halsema als lingerieverkoopster in de P.C. Hooftstraat en Jan Peter Balkenende die de dijk van Volendam opging in een T-shirt met het opschrift 'Fuck drugs!' Inmiddels was een weekendje Berlijn gesneuveld want je wilt zo'n campagne toch een beetje volgen.

Toen moest de lange zomer van de kabinetsformatie nog aanbreken. Een tijd waarin je op je post wilt blijven - zeker als een van je collega's op de krant net een wolk van een dochter heeft gekregen. Het viel niet mee het thuisfront ervan te overtuigen dat we in het najaar vast een Indian summer zouden krijgen en we dan nog op vakantie konden gaan. Wat een domme beslissing was dat achteraf! Wist ik veel dat de informateurs Rosenthal en Wallage het begrip 'radiostilte' zouden uitvinden en dat zelfs de meest babbelzieke politici zich daar daadwerkelijk aan gingen houden!

In zijn formatiedagboek Over rechts doet RTL-redacteur Jos Heymans verslag van de frequente bezoeken die hij deze zomer aflegde aan de terrasjes op het Plein: 'Ook de fractie van GroenLinks meldt zich. Praten met Kees Vendrik of Ineke van Gent is altijd gezellig, en je leert er nog wat van ook. Maar Femke Halsema vindt het maar niets, die journalisten. Of wij maar liever weg willen gaan, vraagt ze, want de fractie moet nodig napraten over de onderhandelingen.' Ere wie ere toekomt: Heymans slaagde er blijkens zijn dagboek in nog veel achtergrondinformatie uit de plotseling zo zwijgzame politici te peuren. Ikzelf bracht het stukken minder ver.

En dan waren de GroenLinksers nog openhartig vergeleken bij de Kamerleden die vanaf eind juli betrokken raakten bij de gesprekken over het kabinet met gedoogsteun van de PVV. 'Gaat u rustig op vakantie,' was het eerste wat Rutte zei. Had ik zijn advies maar opgevolgd! Tweeënhalve maand gingen de besprekingen nog duren en al die tijd leek het te regenen in Den Haag. Alleen de broedertwisten binnen het CDA maakten de zomer en het vroege najaar voor de wachtende journalisten nog enigszins draaglijk. Mijn echtgenote begon intussen ongeduldige trekken te vertonen. Konden we niet op zijn minst nog een weekje naar de Costa del Sol?

Onze kamer in Hotel Fuerte Marbella bleef uiteindelijk leeg staan. Precies die week slaagde Ivo Opstelten erin het rechtse kabinet rond te krijgen. De kennismakingsborrel van de nieuwe bewindslieden met de pers loop je niet graag mis. Net zo min als het debat over de regeringsverklaring. In de weken daarna verschaften de incidenten rond de PVV-Kamerleden Lucassen, Hernandez, Sharpe, Van Bemmel en Brinkman me een alibi om thuis te zeggen dat ik echt niet weg kon. Bovendien werd het nu toch een beetje te koud in Marbella.

Of ik spijt van het jaar heb? Ben je gek! Journalisten worden wel eens de frontsoldaten van de geschiedenis genoemd en geschiedenis heeft Nederland in 2010 zeker geschreven. Mooi om daarvan getuige te zijn. Maar wat was het een uitputtingsslag!

Lieve Heer, gun de Haagse pers in het nieuwe jaar alstublieft rust. Met een gedoogpartij als de PVV valt echter te vrezen dat ik te veel van U vraag.