Begin 2007 verkeerde GroenLinks op een dieptepunt. De Tweede Kamer-verkiezingen waren teleurstellend verlopen: de linkse kiezers liepen weg met Jan Marijnissen, de partij van Femke Halsema verloor een zetel. Vakbonds-activisten en socialistische diehards klaagden over de liberale koers die Halsema was ingeslagen. Waarom was ze voor versoepeling van het ontslagrecht en verkorting van de duur van de WW? Wat was dat voor 'rechtse wartaal'? Tot overmaat van ramp liep het mis met de kabinetsformatie. Voor het eerst in de geschiedenis werd GroenLinks aan tafel uitgenodigd, maar Femke Halsema liet verstek gaan: Balkenende en Bos moesten eerst maar eens met de ChristenUnie gaan praten, vond ze. Dat gebeurde. GroenLinks had het nakijken. Op een partijcongres in het Beatrix Theater in Utrecht werd Halsema van twee kanten in de tang genomen. Realo's als Europarlementariër Joost Lagendijk noemden het niet komen opdagen bij de formatie een 'strategische blunder'.

Fundi's als Eerste Kamerlid Leo Plat-voet bekritiseerden de 'neoliberale agenda' van Halsema. Ook hekelden ze het gebrek aan interne democratie binnen de partij. Topambtenaar op het ministerie van BuZa Bram van Ojik kreeg de opdracht een evaluatierapport te schrijven. Zijn conclusies waren niet mals: het schortte bij GroenLinks aan transparantie, de Kamerfractie verrichtte haar werk in 'splendid isolation'. De partijleider zelf werd gespaard: 'Femke Halsema heeft de verwachtingen die GroenLinks van een lijsttrekker mag hebben, meer dan waargemaakt (...). Dat de verkiezingsuitslag tegenviel lag niet aan haar.' Misschien een goed idee om Van Ojik opnieuw te vragen GroenLinks door te lichten. Want alle problemen die de partij in 2007 teisterden, zijn terug nu Jolande Sap en haar fractie hebben ingestemd met de politietrainingsmissie in Kunduz.

De fundi's hebben de messen geslepen: Sap heeft de pacifistische tradities van de partij verraden en de interne democratie aan haar laars gelapt, roepen oudgedienden als Sietse Bosgra (in de jaren zestig voorman van het Angola Comité), Kees Kalkman van het Anti-Militaristies OnderzoeksKollektief en Karel van Broekhoven (Midden-Oostendeskundige). Ze luisterde niet naar de opstandige leden, negeerde een bijna unanieme uitspraak van de partijraad en gooide het op een akkoordje met premier Rutte en de ministers Hillen en Rosenthal. Sap kan zich troosten met de gedachte dat de gemiddelde leeftijd van haar tegenstanders aan de hoge kant is en de jongerenorganisatie Dwars wel op haar hand is. Maar ook partijgewesten als Noord-Holland, Groningen en Drenthe morren en in de laatste peiling van Maurice de Hond staat GroenLinks op drie zetels verlies - vervelend, zo vlak voor de Statenverkiezingen. Halsema zou zich als een eenentwintigste-eeuwse Houdini uit zo'n netelige situatie hebben gered, zei Van Broekhoven vrijdag op de radio: 'Zij had een enorm overwicht. Van haar accepteerde GroenLinks alles.' Maar geldt dat ook voor beginneling Sap?

Nog geen drie weken geleden stonden ze samen op het podium: Sap, Emile Roemer en Job Cohen. Schouder aan schouder pleitten ze voor Een Ander Nederland. Nu heeft het Kunduz-besluit een wig tussen GroenLinks, SP en PvdA gedreven. In het Kamerdebat noemde Sap het 'onbegrijpelijk' dat de sociaal-democraten in 2006 hun zegen gaven aan de vechtmissie in Uruzgan maar zich uit alle macht tegen het sturen van politietrainers verzetten. Ter-wijl de PvdA zich afvroeg wat er aan de hand is met een partij waarvan een van de voorgangers de verkiezingen inging met de leus 'PSP Ontwapenend'.

Vooral op Twitter liepen de hartstochten hoog op. 'Vraag bij het wakker worden: hoe beviel de onenightstand met Mark Rutte?', sloeg PvdA-Kamerlid Jacques Monasch de GroenLinks-voorvrouw onder de gordel. GroenLinks-aanhangers verweten de PvdA 'cynisme', PvdA'ers noemden hun jonge zusterpartij 'onverbeterlijk naïef'. Ineke van Gent, de enige fractiegenoot van Sap die tegen Kunduz stemde, probeerde te redden wat er te redden viel. Zaterdag toog ze naar schouwburg De Oosterpoort in Groningen waar de PvdA congresseerde en pleitte er voor een 'niet-aanvalsverdrag' tussen de linkse partijen: 'We hebben een gezamenlijk doel, het kabinet dat naar huis moet.' Maar zo'n niet-aanvalsverdrag lijkt vóór de Statenverkiezingen van 2 maart niet meer haalbaar.
De politieke kaarten zijn opnieuw geschud. Rutte kan sinds 'Kunduz' beurtelings steunen op twee coalities: VVD, CDA en PVV en VVD, CDA, D66, Groen-Links en ChristenUnie. De politietrainingsmissie heeft niet de taliban maar het streven naar Een Ander Nederland de doodsteek toegebracht.